Biotyna, zwana też witaminą B7 (a dawniej witaminą H), to rozpuszczalna w wodzie witamina z grupy B. Organizm potrzebuje jej jako kofaktora niewielkiej grupy enzymów, karboksylaz, które biorą udział w wytwarzaniu kwasów tłuszczowych, wytwarzaniu glukozy i rozkładzie niektórych aminokwasów. Dorośli potrzebują jej bardzo niewiele: amerykańskie wystarczające spożycie wynosi 30 µg na dobę, a prawdziwy niedobór jest rzadki u osób odżywiających się w typowy sposób.

Biotyna jest intensywnie reklamowana jako środek na włosy, skórę i paznokcie, często w dawkach setki razy wyższych od tego spożycia. Dla każdego, kto śledzi wyniki badań krwi, najważniejszym faktem nie jest korzyść, lecz problem laboratoryjny: FDA (amerykańska Agencja Żywności i Leków) ostrzegła (w 2017 r., z aktualizacją w 2019 r.), że biotyna we krwi może sprawić, iż wiele powszechnie stosowanych testów immunochemicznych pokazuje wyniki fałszywie zawyżone lub fałszywie zaniżone, w tym oznaczenia troponiny, testy tarczycy i badania hormonów, takich jak testosteron.

Ta strona podsumowuje to, co podają raport National Academies dotyczący referencyjnych wartości spożycia, badania kliniczne, badania laboratoryjne i FDA. Ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie jest poradą medyczną.

Właściwość	Szczegóły
Klasa	Rozpuszczalna w wodzie witamina z grupy B (witamina B7)
Wzór	C₁₀H₁₆N₂O₃S, 244,31 g/mol
Wystarczające spożycie (AI) u dorosłych	30 µg/dobę; 35 µg/dobę w okresie karmienia piersią
Górna granica (UL)	Nie ustalono; dane niewystarczające
Typowe ilości w suplementach	FDA zna wiele produktów zawierających 20 mg, a niektóre nawet do 100 mg w jednej tabletce
Wchłanianie	Praktycznie całkowite, nawet po farmakologicznych dawkach doustnych
Okres półtrwania (opublikowane doniesienia)	Około 1,8 h po 600 µg; do 18,8 h po pojedynczej dawce 300 mg
Lek w wysokiej dawce stosowany w SM (MD1003)	Wniosek w UE wycofany w 2017 r.; niepowodzenie badania fazy 3 (SPI2) w 2020 r.
Główny problem bezpieczeństwa	Zakłócanie testów laboratoryjnych opartych na wiązaniu biotyna–streptawidyna (komunikat FDA dotyczący bezpieczeństwa, 2017 i 2019)

Czym jest

Biotyna to niewielka cząsteczka zawierająca siarkę, kwas 5-[(3aS,4S,6aR)-2-oxo-1,3,3a,4,6,6a-hexahydrothieno[3,4-d]imidazol-4-yl]pentanoic acid, o wzorze C₁₀H₁₆N₂O₃S (PubChem). Po raz pierwszy opisano ją w 1927 r., ale pełne uznanie jej za witaminę zajęło jeszcze prawie 40 lat (IOM 1998).

Jej zadaniem jest działanie jako kofaktor związany kowalencyjnie z karboksylazami. Enzym syntetaza holokarboksylaz przyłącza biotynę do każdej karboksylazy, zmieniając ją z enzymu nieaktywnego w aktywny (Mock, J Nutr 2017). Główne enzymy to:

Enzym	Główna rola
Karboksylaza acetylo-CoA (ACC1 i ACC2)	Wytwarza malonylo-CoA, punkt wyjścia syntezy kwasów tłuszczowych
Karboksylaza pirogronianowa	Wytwarza szczawiooctan, potrzebny do powstawania glukozy (glukoneogeneza)
Karboksylaza metylokrotonylo-CoA	Rozkład aminokwasu leucyny
Karboksylaza propionylo-CoA	Rozkład niektórych aminokwasów i kwasów tłuszczowych o nieparzystej liczbie atomów węgla

Gdy te enzymy ulegają rozkładowi, enzym biotynidaza uwalnia biotynę, dzięki czemu może zostać wykorzystana ponownie (IOM 1998).

Jak zachowuje się w organizmie

Większość biotyny w żywności jest związana z białkiem. Biotyna jest szeroko rozpowszechniona w pożywieniu, ale w bardzo różnych stężeniach: wątroba zawiera około 100 µg na 100 g, a owoce i większość rodzajów mięsa około 1 µg na 100 g (IOM 1998). Awidyna, białko występujące w surowym białku jaja, wiąże biotynę w jelicie cienkim i uniemożliwia jej wchłanianie.

Biotyna przyjmowana doustnie wchłania się bardzo dobrze. W badaniu z naprzemiennym podawaniem 6 zdrowych dorosłych przyjmowało biotynę doustnie lub dożylnie w kilku dawkach; odzysk w moczu wskazywał na biodostępność rzędu 100%, nawet po największych dawkach doustnych (Zempleni & Mock, AJCN 1999). Biotyna i jej główne metabolity, bisnorbiotyna i sulfotlenek biotyny, pojawiają się w moczu i osoczu w stosunku mniej więcej 3:2:1 (IOM 1998).

To, jak długo biotyna utrzymuje się we krwi, silnie zależy od dawki:

Ustalenie	Źródło
Okres półtrwania około 1,8 h po dawce 600 µg; do 18,8 h po pojedynczej dawce 300 mg	Badania podsumowane przez Li i wsp., JAMA 2017
Szczytowe stężenia we krwi 2–4 h po pojedynczych dawkach 5–150 mg (8 ochotników, po 2 na dawkę)	Kabiri i wsp., J Clin Lab Anal 2021
Stężenie biotyny nadal powyżej 50 ng/mL 24 h po pojedynczej dawce u 5 z tych 8 ochotników	Kabiri i wsp. 2021
Średnie stężenie biotyny powyżej 3600 pg/mL (górna granica oznaczalności testu) po 7 dniach przyjmowania 10 mg/dobę, powrót do wartości wyjściowych 7 dni po odstawieniu	Li i wsp., JAMA 2017

Te liczby mają znaczenie głównie dla badań laboratoryjnych, omówionych poniżej.

Referencyjne wartości spożycia

Institute of Medicine (obecnie National Academy of Medicine) ustalił wystarczające spożycie (Adequate Intake), a nie zalecane dzienne spożycie (Recommended Dietary Allowance), ponieważ dowody były zbyt skąpe, by oszacować średnie zapotrzebowanie. Wystarczające spożycie u dorosłych, 30 µg/dobę, wyekstrapolowano na podstawie spożycia u niemowląt karmionych piersią (IOM 1998).

Etap życia	AI (µg/dobę)
0–6 miesięcy	5
7–12 miesięcy	6
1–3 lata	8
4–8 lat	12
9–13 lat	20
14–18 lat	25
Dorośli w wieku 19 lat i starsi (mężczyźni i kobiety)	30
Ciąża	30
Karmienie piersią	35

W raporcie stwierdzono, że nie zgłoszono żadnych działań niepożądanych biotyny u ludzi ani u zwierząt, i nie ustalono tolerowanego górnego poziomu spożycia. Zauważono, że dobowe dawki doustne do 200 mg stosowano bez zgłaszanej toksyczności u osób z dziedzicznymi zaburzeniami reagującymi na biotynę (IOM 1998). Raport ten powstał przed rozpoznaniem zakłócania wyników badań laboratoryjnych, które jest obecnie głównym praktycznym ryzykiem wysokich dawek.

Szacowane spożycie z dietą wynosi około 35–70 µg/dobę w populacjach zachodnich, czyli powyżej AI (Patel i wsp., Skin Appendage Disord 2017). Karta informacyjna o biotynie przygotowana przez NIH Office of Dietary Supplements zawiera te same wartości referencyjne; tutaj powołujemy się na leżący u ich podstaw raport National Academies.

Niedobór

Jawny niedobór biotyny jest rzadki. Dobrze udokumentowane przypadki dotyczą kilku grup (Mock, J Nutr 2017; IOM 1998):

długotrwałe żywienie dożylne (żywienie pozajelitowe) bez dodatku biotyny;
długotrwałe spożywanie dużych ilości surowego białka jaja;
dziedziczne zaburzenia powodujące utratę biotyny, głównie niedobór biotynidazy i niedobór syntetazy holokarboksylaz.

Osoby dializowane mogą również potrzebować więcej biotyny (IOM 1998).

U dorosłych klasyczne objawy to:

przerzedzanie się włosów, często z utratą ich koloru;
czerwona, łuszcząca się wysypka wokół oczu, nosa i ust;
objawy neurologiczne, takie jak depresja, ospałość, omamy i mrowienie kończyn.

U niemowląt żywionych dożylnie dietą bez biotyny objawy rozwinęły się w ciągu 3–6 miesięcy. W badaniach z żywieniem surowym białkiem jaja stężenie w moczu kwasu 3-hydroksyizowalerianowego, produktu rozkładu leucyny, który gromadzi się, gdy spowalnia jeden z enzymów zależnych od biotyny, nieprawidłowo wzrosło u wszystkich 10 ochotników do 14. dnia (IOM 1998).

Ciąża jest jedyną sytuacją, w której graniczny niedobór może być częsty. W badaniach przytoczonych przez Mocka stwierdzono zwiększone wydalanie kwasu 3-hydroksyizowalerianowego u znacznego odsetka zdrowych kobiet w ciąży. U kobiet w trzecim trymestrze stosujących kontrolowaną dietę zawierającą około 60 µg/dobę (dwukrotność AI) wydalanie nadal było wyższe niż w grupie kontrolnej. Graniczny niedobór działa teratogennie u myszy, ale to, czy powoduje wady wrodzone u ludzi, nie zostało udowodnione (Mock, J Nutr 2017).

Co pokazują badania

Włosy i paznokcie u osób bez niedoboru

Reputacja biotyny jako środka na włosy i paznokcie wynika w dużej mierze z tego, że niedobór powoduje wypadanie włosów i wysypkę. Nie oznacza to, że dodatkowa biotyna pomaga osobom, które mają jej już dość.

Przegląd systematyczny wykazał 18 opisanych przypadków stosowania biotyny z powodu zmian we włosach lub paznokciach (Patel i wsp., Skin Appendage Disord 2017):

u każdego pacjenta występowała podstawowa przyczyna słabego wzrostu włosów lub paznokci;
u 10 z 18 występował dziedziczny niedobór enzymu (biotynidazy lub syntetazy holokarboksylaz);
3 osoby miały zespół niedających się uczesać włosów, a 3 zespół łamliwych paznokci;
nie było randomizowanych badań kontrolowanych u zdrowych osób.

Autorzy stwierdzili, że nie udowodniono skuteczności biotyny we wzroście włosów i paznokci u zdrowych osób.

W przypadku łamliwych paznokci dowody są skąpe i pochodzą z badań bez grupy kontrolnej. W badaniu z użyciem skaningowej mikroskopii elektronowej grubość paznokci zwiększyła się o 25% u 8 pacjentów z łamliwymi paznokciami, mierzona przed biotyną i po niej, oraz o 7% w drugiej grupie liczącej 14 osób (Colombo i wsp., J Am Acad Dermatol 1990). Późniejszy przegląd uznał wyniki za obiecujące, ale wskazał na potrzebę większych badań kontrolowanych (Lipner & Scher, J Dermatolog Treat 2018).

O „biotynie na porost włosów”. Dowody ograniczają się do opisów przypadków u osób z niedoborem lub określonym zaburzeniem włosów albo paznokci oraz do małych badań łamliwych paznokci bez grupy kontrolnej. Żadne badanie randomizowane nie wykazało, że biotyna powoduje porost włosów u osób z prawidłowym stanem odżywienia biotyną.

Wysokie dawki biotyny w postępującym stwardnieniu rozsianym

Farmaceutyczny preparat biotyny w wysokiej dawce, MD1003, badano w postępującym stwardnieniu rozsianym (SM) w dawce 100 mg trzy razy na dobę (300 mg/dobę), czyli około 10 000 razy większej niż AI. Zakładano, że może ona zwiększać produkcję energii w uszkodzonych włóknach nerwowych i wspierać odbudowę mieliny (Mock, J Nutr 2017).

Badanie	Projekt	Wynik pierwszorzędowego punktu końcowego
MS-SPI (Tourbah i wsp., Mult Scler 2016)	154 pacjentów, EDSS 4,5–7; 12 miesięcy MD1003 (n = 103) vs placebo (n = 51)	Poprawa niesprawności u 12,6% vs 0% (p = 0,005)
SPI2 (Cree i wsp., Lancet Neurol 2020)	642 pacjentów w 13 krajach, EDSS 3,5–6,5; MD1003 (n = 326) vs placebo (n = 316)	Poprawa u 12% vs 9%; iloraz szans 1,35 (95% CI 0,81–2,26), nieistotny statystycznie

Mniejsze badanie MS-SPI dało wynik pozytywny. Większe badanie fazy 3, SPI2, nie. Jego autorzy stwierdzili, że MD1003 „nie może być zalecany” w postępującym SM, powołując się zarówno na brak korzyści, jak i na ryzyko szkody wynikające z zakłócania wyników badań laboratoryjnych. Badanie SPI2 sfinansował producent, MedDay Pharmaceuticals.

Metaanaliza łączna trzech badań randomizowanych (889 pacjentów) wykazała, że w postępującym SM (2 badania, 796 pacjentów) złożona poprawa niesprawności nie różniła się istotnie od placebo (ryzyko względne 2,87, 95% CI 0,29–28,40). Zakłócenie wyników badań laboratoryjnych wystąpiło u 31 z 662 (4,7%) pacjentów leczonych biotyną i u żadnego w grupie placebo (Espiritu & Remalante-Rayco, Mult Scler Relat Disord 2021).

W Europie firma MedDay wycofała w listopadzie 2017 r. swój wniosek o dopuszczenie do obrotu preparatu MD1003 (jako Qizenday). Komitet EMA wstępnie uznał, że dane dotyczące skuteczności nie są wystarczająco solidne, a korzyści nie przewyższają ryzyka (EMA).

Działania niepożądane i ryzyko

Bezpośrednia toksyczność

Sama biotyna ma w dostępnych danych niską toksyczność bezpośrednią. National Academies nie znalazły zgłoszeń działań niepożądanych (IOM 1998). W badaniu SPI2 zdarzenia niepożądane związane z leczeniem wystąpiły u 84% osób w grupie biotyny i u 85% w grupie placebo, a poważne zdarzenia niepożądane u 26% w każdej z grup (Cree i wsp. 2020). Główna udokumentowana szkoda związana z wysokimi dawkami ma charakter pośredni: błędne wyniki badań laboratoryjnych.

Ostrzeżenie FDA dotyczące zakłócania wyników badań laboratoryjnych

28 listopada 2017 r. FDA wydała komunikat dotyczący bezpieczeństwa, w którym ostrzegła, że biotyna może „znacząco zakłócać” niektóre badania laboratoryjne i powodować nieprawidłowe wyniki, które mogą pozostać niezauważone (FDA 2017). Ostrzeżenie zaktualizowała 5 listopada 2019 r. (FDA 2019). Najważniejsze punkty:

Biotyna może powodować wyniki fałszywie zawyżone lub fałszywie zaniżone, zależnie od testu.
FDA otrzymała zgłoszenie, że pacjent przyjmujący wysokie dawki biotyny zmarł po fałszywie zaniżonych wynikach troponiny w teście troponiny, o którym wiadomo, że podlega zakłóceniom.
Potencjalnie podlega zakłóceniom wiele testów, „w tym między innymi” badania układu sercowo-naczyniowego i badania hormonów.
Wiele suplementów na włosy, skórę i paznokcie zawiera do 650 razy więcej niż zalecane dzienne spożycie. Lekarze mogą zalecać do 300 mg/dobę w takich schorzeniach jak SM.
W aktualizacji z 2019 r. podano, że niektórzy producenci testów rozwiązali problem, inni nie, a FDA nadal otrzymywała zgłoszenia fałszywie zaniżonych wyników troponiny. Opublikowała listę testów troponiny, które nadal podlegają zakłóceniom przez biotynę.
Próbki od osób przyjmujących do 300 mg/dobę mogą zawierać do 1200 ng/mL biotyny.
FDA stwierdziła, że nie ma wystarczających informacji, by wiedzieć, czy odstawienie biotyny na jakąkolwiek określoną liczbę godzin przed badaniem zapobiega błędnym wynikom.

Dlaczego biotyna zaburza te testy

Wiele zautomatyzowanych testów immunochemicznych wykorzystuje niezwykle silne wiązanie między biotyną a białkiem streptawidyną do wychwytywania kompleksu testowego. Dodatkowa biotyna we krwi pacjenta zajmuje miejsca wiązania streptawidyny. To, co dzieje się dalej, zależy od formatu testu (Mock, J Nutr 2017; Stieglitz i wsp., J Endocr Soc 2018; Kabiri i wsp., J Clin Lab Anal 2021):

Format testu	Zwykle stosowany do	Wpływ nadmiaru biotyny
Sandwich (immunometryczny)	Duże cząsteczki: TSH, troponina, FSH, LH, PTH, prolaktyna	Fałszywie zaniżony
Kompetycyjny	Małe cząsteczki: testosteron, estradiol, kortyzol, T4, T3	Fałszywie zawyżony

To, czy dany test podlega zakłóceniom, zależy od producenta i konkretnej konstrukcji testu, a nie tylko od oznaczanej substancji. Metody spektrometrii mas (LC-MS/MS) nie wykorzystują wychwytywania biotyna–streptawidyna i nie podlegają zakłóceniom (Stieglitz i wsp. 2018).

Konkretne przykłady

Troponina (rozpoznawanie zawału serca). W eksperymentach z dodawaniem biotyny do testów Roche Elecsys najbardziej czułe okazały się troponina T i TSH, w których zakłócenia pojawiały się już przy stężeniach biotyny rzędu 15,6–31,3 ng/mL. Przy 500 ng/mL lub więcej wszystkie badane testy wykazywały istotne zakłócenia (Trambas i wsp., Ann Clin Biochem 2018). Jak często zdarza się to w praktyce:

Populacja	Stwierdzone stężenie biotyny	Źródło
1442 pacjentów oddziału ratunkowego	U 7,4% co najmniej 10 ng/mL, czyli najniższy znany próg zakłóceń dla testów immunochemicznych Roche	Katzman i wsp., Clin Biochem 2018
1944 ankietowanych pacjentów ambulatoryjnych	7,7% zgłosiło przyjmowanie biotyny	Katzman i wsp. 2018
797 pacjentów ratunkowych z podejrzeniem ostrego zespołu wieńcowego	U 0,13% powyżej 20 ng/mL, czyli progu zakłóceń nowszego testu troponiny T	Mumma i wsp., Clin Chem Lab Med 2020

Dla tego nowszego testu troponiny T Mumma i wsp. oszacowali ryzyko przeoczenia zawału serca z powodu biotyny na około 0,026% w przypadku pierwszej próbki. Ryzyko w przeliczeniu na jedno badanie jest niskie, ale zgłoszenie zgonu do FDA pokazuje, co jest stawką.

Testy tarczycy. Biotyna przesuwa wyniki w stronę fałszywego obrazu nadczynności tarczycy: TSH (sandwich) wychodzi niskie, a T4 i T3 (kompetycyjne) wysokie.

U 6 zdrowych dorosłych przyjmujących 10 mg/dobę przez 7 dni zakłócenia wystąpiły w 9 z 23 testów opartych na biotynie i w żadnym z 14 testów niezależnych od biotyny. Jeden test TSH spadł poniżej 0,15 mU/L, co wystarczało, by sugerować tyreotoksykozę u osób z prawidłową czynnością tarczycy. Kilka testów wolnych i całkowitych T3 i T4 dawało fałszywie zawyżone wyniki (Li i wsp., JAMA 2017).
W badaniu MS-SPI u 6 pacjentów przyjmujących wysokie dawki biotyny odnotowano nadczynność tarczycy. U 5 z nich uznano, że była to interferencja w badaniu laboratoryjnym, a nie prawdziwa choroba (Tourbah i wsp. 2016).

Testosteron, FSH i LH. U 48-letniej kobiety przyjmującej 5 mg/dobę biotyny prowadzono diagnostykę z powodu możliwego guza wytwarzającego testosteron i zaplanowano zabieg chirurgiczny (Stieglitz i wsp., J Endocr Soc 2018):

Badanie	Test immunochemiczny wrażliwy na biotynę	Metoda niezależna od biotyny
Testosteron całkowity (zakres referencyjny 6–77 ng/dL)	232 ng/dL podczas pierwszej wizyty	15 ng/dL metodą LC-MS/MS (zmierzone później, nadal podczas przyjmowania biotyny)
Kortyzol poranny	115 µg/dL (bardzo wysoki)	Kortyzol w moczu i ślinie prawidłowy w LC-MS/MS
TSH	0,06 mIU/mL (niskie)	1,1 mIU/mL w teście niezależnym od biotyny
FSH i LH	Niższe, niż oczekiwano w jej stanie okołomenopauzalnym	—

Zmierzone stężenie biotyny we krwi wynosiło 38 ng/mL, a nieprawidłowe wyniki ustąpiły po odstawieniu biotyny. Jej test immunochemiczny TSH był nadal nieprawidłowy 2 tygodnie po odstawieniu.

W 23 próbkach osocza od pacjentów z SM i ochotników przyjmujących wysokie dawki biotyny (biotyna 31,7–1160 µg/L) większość wyników w testach hormonalnych Roche, w tym FSH i LH, była nieprawidłowa. Wyniki unormowały się po usunięciu biotyny z próbek w laboratorium (Piketty i wsp., Clin Chem Lab Med 2017). W badaniu 59 testów Roche oznaczonych jako zabezpieczone przed zakłóceniami stwierdzono, że testy kompetycyjne jako grupa, do której należały testosteron, estradiol i progesteron, wykazywały średnio o 20,8% wyższe wyniki już przy dodaniu zaledwie 10 ng/mL biotyny. Testy typu sandwich w tym badaniu, w tym FSH, LH i SHBG, nie zawsze zachowywały się zgodnie z przewidywaniami (Kabiri i wsp., J Clin Lab Anal 2021).

Dlaczego to ma znaczenie, jeśli śledzisz wyniki badań krwi

Panele stosowane do monitorowania terapii testosteronem lub innego stosowania hormonów mogą obejmować testosteron, estradiol, LH, FSH i TSH, które pojawiają się w przytoczonych badaniach. W przypadku testu podlegającego zakłóceniom preparat na włosy, skórę i paznokcie może dać wyniki, które wyglądają wiarygodnie, ale są błędne, na przykład:

testosteron lub estradiol wychodzi wyżej, niż jest naprawdę;
LH i FSH wychodzą niżej, niż są naprawdę, co może wyglądać na zahamowanie;
niskie TSH przy wysokich T3 i T4, co może wyglądać na nadczynność tarczycy;
fałszywie niska troponina podczas bólu w klatce piersiowej.

FDA radzi pacjentom, aby informowali lekarza o przyjmowaniu biotyny, także w multiwitaminach oraz preparatach na włosy, skórę i paznokcie. Lekarzom zaleca informowanie laboratorium i uwzględnianie biotyny, gdy wynik nie pasuje do obrazu klinicznego (FDA 2019). Wskazówki dotyczące tego, jak długo przed badaniem należy odstawić biotynę, są niejednolite:

FDA twierdzi, że dane są niewystarczające, aby ustalić bezpieczny czas oczekiwania.
Li i wsp. zasugerowali, że odstawienie na około tydzień, jak w ich badaniu, może być wskazane (Li i wsp., JAMA 2017).
U ochotników po pojedynczej dawce biotyna była nadal podwyższona po 24 h, czyli dłużej niż minimalne 8 h podawane dla niektórych testów Roche (Kabiri i wsp. 2021).

Inną opcją, jeśli jest dostępna, jest metoda niewykorzystująca biotyny, taka jak LC-MS/MS w przypadku testosteronu.

Powiązane strony o mikroelementach: witamina B12 i cynk.

Najważniejsze informacje

Niezbędna witamina z grupy B potrzebna w bardzo małych ilościach. Wystarczające spożycie u dorosłych wynosi 30 µg/dobę (35 µg/dobę w okresie karmienia piersią), a większość diet to zapewnia.
Niedobór jest rzadki. Występuje głównie przy żywieniu dożylnym bez biotyny, długotrwałym spożywaniu surowego białka jaja i dziedzicznych zaburzeniach, takich jak niedobór biotynidazy. Ciąża może powodować graniczny niedobór.
Brak dobrych dowodów na korzyści dla włosów i paznokci u zdrowych osób. Opisywane korzyści dotyczą osób z niedoborem lub określonymi zaburzeniami, a także małych badań łamliwych paznokci bez grupy kontrolnej.
Wysokie dawki biotyny zawiodły w postępującym SM. Badanie fazy 3 SPI2 (642 pacjentów, 300 mg/dobę) nie wykazało istotnej korzyści, a wniosek w UE został wycofany.
Głównym ryzykiem są błędne wyniki badań laboratoryjnych. FDA ostrzega, że biotyna może sprawiać, iż testy immunochemiczne dają wyniki fałszywie zawyżone lub zaniżone, w tym troponina, testy tarczycy, testosteron, estradiol, FSH i LH. Zgłoszono jeden zgon po fałszywie zaniżonym wyniku troponiny.
Przyjmowanie biotyny należy zaznaczyć na skierowaniu do laboratorium. FDA prosi pacjentów, by informowali lekarzy o produktach zawierających biotynę, a lekarzy, by informowali laboratorium i podejrzewali wpływ biotyny, gdy wyniki nie pasują do obrazu klinicznego.

Źródła

Institute of Medicine. Dietary Reference Intakes for Thiamin, Riboflavin, Niacin, Vitamin B6, Folate, Vitamin B12, Pantothenic Acid, Biotin, and Choline. Chapter 11: Biotin. Washington, DC: National Academies Press; 1998. doi:10.17226/6015. NAP.
Food and Drug Administration. The FDA warns that biotin may interfere with lab tests: FDA safety communication. November 28, 2017. FDA.
Food and Drug Administration. UPDATE: The FDA warns that biotin may interfere with lab tests: FDA safety communication. November 5, 2019. FDA.
National Center for Biotechnology Information. Biotin (CID 171548). PubChem Compound Database. PubChem.
Mock DM. Biotin: from nutrition to therapeutics. J Nutr. 2017;147(8):1487–1492. PubMed.
Zempleni J, Mock DM. Bioavailability of biotin given orally to humans in pharmacologic doses. Am J Clin Nutr. 1999;69(3):504–508. PubMed.
Patel DP, Swink SM, Castelo-Soccio L. A review of the use of biotin for hair loss. Skin Appendage Disord. 2017;3(3):166–169. PubMed.
Colombo VE, Gerber F, Bronhofer M, et al. Treatment of brittle fingernails and onychoschizia with biotin: scanning electron microscopy. J Am Acad Dermatol. 1990;23(6 Pt 1):1127–1132. PubMed.
Lipner SR, Scher RK. Biotin for the treatment of nail disease: what is the evidence? J Dermatolog Treat. 2018;29(4):411–414. PubMed.
Tourbah A, Lebrun-Frenay C, Edan G, et al. MD1003 (high-dose biotin) for the treatment of progressive multiple sclerosis: a randomised, double-blind, placebo-controlled study. Mult Scler. 2016;22(13):1719–1731. PubMed.
Cree BAC, Cutter G, Wolinsky JS, et al. Safety and efficacy of MD1003 (high-dose biotin) in patients with progressive multiple sclerosis (SPI2): a randomised, double-blind, placebo-controlled, phase 3 trial. Lancet Neurol. 2020;19(12):988–997. PubMed.
Espiritu AI, Remalante-Rayco PPM. High-dose biotin for multiple sclerosis: a systematic review and meta-analyses of randomized controlled trials. Mult Scler Relat Disord. 2021;55:103159. PubMed.
European Medicines Agency. Qizenday (biotin): withdrawal of the marketing authorisation application. EMEA/H/C/004153. EMA.
Li D, Radulescu A, Shrestha RT, et al. Association of biotin ingestion with performance of hormone and nonhormone assays in healthy adults. JAMA. 2017;318(12):1150–1160. PubMed.
Trambas C, Lu Z, Yen T, Sikaris K. Characterization of the scope and magnitude of biotin interference in susceptible Roche Elecsys competitive and sandwich immunoassays. Ann Clin Biochem. 2018;55(2):205–215. PubMed.
Kabiri P, Weiskirchen R, van Helden J. The biotin interference within interference suppressed immunoassays. J Clin Lab Anal. 2021;35(9):e23940. PubMed.
Stieglitz HM, Korpi-Steiner N, Katzman B, et al. Suspected testosterone-producing tumor in a patient taking biotin supplements. J Endocr Soc. 2018;2(6):563–569. PubMed.
Piketty ML, Prie D, Sedel F, et al. High-dose biotin therapy leading to false biochemical endocrine profiles: validation of a simple method to overcome biotin interference. Clin Chem Lab Med. 2017;55(6):817–825. PubMed.
Katzman BM, Lueke AJ, Donato LJ, et al. Prevalence of biotin supplement usage in outpatients and plasma biotin concentrations in patients presenting to the emergency department. Clin Biochem. 2018;60:11–16. PubMed.
Mumma B, Diercks D, Twerenbold R, et al. Clinical risk assessment of biotin interference with a high-sensitivity cardiac troponin T assay. Clin Chem Lab Med. 2020;58(11):1931–1940. PubMed.

Biotyna