FOXO4-DRI to eksperymentalny syntetyczny peptyd zaprojektowany w celu niszczenia komórek senescentnych (starzejących się) — uszkodzonych komórek, które przestają się dzielić, ale nie obumierają i gromadzą się wraz z wiekiem. Działa poprzez przerwanie wiązania, za pomocą którego czynnik transkrypcyjny FOXO4 przytrzymuje białko supresorowe nowotworów p53 wewnątrz tych komórek, co uwalnia p53 i uruchamia własny program samozniszczenia komórki. Związki działające w ten sposób nazywane są senolitykami.

Po raz pierwszy opisano go w 2017 r. przez zespół z Erasmus University Medical Center w Rotterdamie współpracujący z Buck Institute, w pracy informującej o poprawie gęstości sierści, aktywności i czynności nerek u myszy przedwcześnie starzejących się oraz naturalnie starych (Baar et al., Cell 2017).

Najważniejszym faktem dotyczącym FOXO4-DRI jest to, że wszystkie te dowody mają charakter przedkliniczny. Nie ma żadnych opublikowanych badań z udziałem ludzi, żadnych zarejestrowanych badań klinicznych ani żadnego zatwierdzenia przez jakikolwiek organ regulacyjny ds. leków. Przegląd literatury dotyczącej FOXO4 z 2026 r. stwierdza wprost, że FOXO4-DRI „wykazał aktywność senolityczną w modelach przedklinicznych… ale nie został zwalidowany klinicznie” (Mateescu et al., Antioxidants 2026). Ta strona podsumowuje wyniki opublikowanych badań laboratoryjnych i badań na zwierzętach. Ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość	Szczegóły
Klasa	Penetrujący do komórek peptyd senolityczny; inhibitor interakcji FOXO4-p53
Inne nazwy	FOXO4 D-Retro-Inverso, peptyd zakłócający interakcję FOXO4-p53
Skład	Krótki peptyd zbudowany niemal w całości z D-aminokwasów w odwróconej sekwencji, połączony z sekwencją wnikania do komórki HIV-TAT; wzór C228H388N86O64, masa cząsteczkowa ≈5358 g/mol (PubChem CID 167312269)
Mechanizm	Konkuruje z endogennym FOXO4 o wiązanie z domeną transaktywacyjną p53, powodując usunięcie aktywnego p53 z jądra komórkowego i zależną od kaspaz apoptozę w komórkach senescentnych
Droga podania w badaniach	Wstrzyknięcie dożylne lub dootrzewnowe u gryzoni; bezpośrednie dodanie do pożywki hodowlanej in vitro
Dawki w badaniach na zwierzętach	5 mg/kg m.c., trzy wstrzyknięcia podawane co drugi dzień (myszy)
Dane u ludzi	Brak. Żadnych opublikowanych ani zarejestrowanych badań klinicznych
Okres półtrwania	Nieopublikowany. W oryginalnej pracy opisano wykrywanie wewnątrzkomórkowe przez co najmniej 72 h po pojedynczej ekspozycji w hodowli komórkowej, co nie jest okresem półtrwania w osoczu
Status regulacyjny	Niezatwierdzony przez FDA (amerykańską Agencję Żywności i Leków) ani EMA; niewymieniony w 21 CFR 1308.13 (amerykański wykaz III [Schedule III])
Status WADA	Niewymieniony na Liście zabronionych substancji i metod z 2026 r., jednak klasa S0 zabrania w każdym czasie stosowania jakiejkolwiek substancji nieposiadającej aktualnego zatwierdzenia do stosowania terapeutycznego u ludzi

Czym jest

Komórki senescentne to komórki, które po uszkodzeniu trwale opuściły cykl komórkowy. Przeżywają przez długi czas i wydzielają utrzymującą się mieszaninę cząsteczek zapalnych i przebudowujących tkanki, określaną jako fenotyp wydzielniczy związany ze starzeniem (senescence-associated secretory phenotype, SASP). Wydzielanie to jest użyteczne podczas gojenia ran, ale uważa się, że napędza pogarszanie się stanu tkanek, gdy komórki senescentne się gromadzą (Baar et al., Cell 2017).

Prace zespołu z Rotterdamu z 2017 r. rozpoczęły się od nieoczekiwanej obserwacji poczynionej w ludzkich fibroblastach płucnych IMR90 wprowadzonych w stan senescencji za pomocą promieniowania jonizującego: komórki te włączyły geny proapoptotyczne, ale nie obumierały. Przesiewowe badanie czynników transkrypcyjnych powiązanych z apoptozą wskazało na FOXO4, którego mRNA i białko narastały stopniowo w miarę rozwoju senescencji. Wyciszenie FOXO4 za pomocą krótkiego spinkowego RNA (shRNA) powodowało uwolnienie cytochromu C z mitochondriów i rozszczepienie kaspazy-3, co pokazało, że FOXO4 działał jako hamulec apoptozy.

Zamiast wyciszać gen, autorzy zaprojektowali peptydową kopię części FOXO4 wiążącej p53, tak aby konkurowała o p53 i działała jako pułapka (decoy). Cząsteczkę definiują trzy rozwiązania projektowe:

Rozwiązanie projektowe	Cel
Region FOXO4 zakonserwowany u ludzi i myszy, ale różniący się od FOXO1 i FOXO3	FOXO1 i FOXO3 są niezbędne dla rozwoju i supresji nowotworów; FOXO4 ulega jedynie marginalnej ekspresji w większości tkanek, a myszy pozbawione genu FOXO4 (knockout) nie wykazują wyraźnego fenotypu
Postać D-Retro-Inverso: D-aminokwasy połączone w odwrotnej kolejności	Peptyd będący odbiciem lustrzanym, który zachowuje zbliżony kształt, ale jest odporny na enzymy rozkładające zwykłe L-peptydy. Ten sam peptyd w postaci L nie miał wpływu na żywotność komórek senescentnych
Fuzja z sekwencją HIV-TAT	Zasadowy, hydrofilowy odcinek przenoszący ładunek przez błonę komórkową bez nakładu energii

Doświadczenia z użyciem magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR) wykazały, że dodanie peptydu do związanego kompleksu FOXO4-p53 cofało przesunięcia chemiczne FOXO4 z powrotem w stronę stanu niezwiązanego, co oznacza, że peptyd wygrywa konkurencję z FOXO4 o p53. Badanie strukturalne z 2025 r. szczegółowo wyjaśniło tę interakcję: zarówno część pochodząca od FOXO4, jak i kationowa część odpowiadająca za wnikanie do komórki kontaktują się z nieuporządkowaną domeną transaktywacyjną p53, a fosforylacja p53 zwiększa powinowactwo (Bourgeois et al., Nat Commun 2025).

Peptyd jest objęty zgłoszeniami patentowymi, a grupy z Rotterdamu i Grazu ujawniają posiadanie udziałów oraz finansowanie ze strony Cleara Biotech — firmy opracowującej związki wiążące p53 w chorobach powiązanych ze starzeniem komórkowym (Bourgeois et al., Nat Commun 2025).

Jak działa w organizmie

W senescentnych fibroblastach barwienie przeciwciałami skierowanymi przeciwko części HIV-TAT wykrywało peptyd wewnątrz komórek już po 2–4 godzinach od jego dodania, przy czym pozostawał on wykrywalny przez co najmniej 72 godziny (Baar et al., Cell 2017). Po wniknięciu do komórki opisywana sekwencja zdarzeń przebiega następująco:

peptyd wypiera FOXO4 z wiązania z p53;
związane ze starzeniem komórkowym skupiska FOXO4, ciałka PML oraz struktury 53BP1 DNA-SCARS ulegają rozpadowi;
ufosforylowane na serynie 15 białko p53 gromadzi się i zostaje usunięte z jądra komórkowego;
kaspaza-3 i kaspaza-7 ulegają aktywacji, a komórka ginie na drodze apoptozy.

Wyciszenie p53 lub dodanie inhibitorów pankaspazowych osłabiało ten efekt, potwierdzając, że niszczenie komórek zależy od p53 i kaspaz, a nie od ogólnej toksyczności. Niezależne badanie z 2026 r. na komórkach śródbłonka wykazało ten sam ciąg zdarzeń za pośrednictwem białka BAX i rozszczepionej kaspazy-3 (Hu et al., Front Bioeng Biotechnol 2026).

Dla FOXO4-DRI nie opublikowano żadnych danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu ani okresu półtrwania w osoczu u żadnego gatunku. Przegląd opublikowany w czasopiśmie Antioxidants w 2026 r. wymienia badania farmakokinetyki i dostarczania leku, długoterminową toksykologię oraz jednoznaczną ocenę zależnego od p53 nadzoru przeciwnowotworowego jako warunki wstępne, które nie zostały spełnione (Mateescu et al., Antioxidants 2026).

Status regulacyjny

Brak dopuszczenia do obrotu. Nie istnieje żaden zatwierdzony przez FDA produkt zawierający FOXO4-DRI; wyszukiwanie w bazach etykiet leków FDA oraz Drugs@FDA nie zwraca żadnych wyników.
Nie jest substancją kontrolowaną w USA. Nie jest wymieniony na liście steroidów anabolicznych i substancji pokrewnych z wykazu III (Schedule III) w 21 CFR 1308.13 ani w pozostałych wykazach federalnych.
Zabroniony w sporcie. FOXO4-DRI nie jest wymieniony z nazwy, jednak klasa S0 Listy zabronionych substancji i metod Światowej Agencji Antydopingowej (WADA) z 2026 r. zabrania w każdym czasie stosowania „jakiejkolwiek substancji farmakologicznej, która nie została ujęta w żadnej z kolejnych sekcji Listy i nie posiada aktualnego zatwierdzenia przez żaden rządowy organ regulacyjny ds. zdrowia do stosowania terapeutycznego u ludzi”, co obejmuje leki będące na etapie badań przedklinicznych.
Dostępność wyłącznie do celów badawczych. W oryginalnej pracy peptyd został wyprodukowany na zamówienie do celów badawczych, a autorzy podają, że jest on przedmiotem zgłoszeń patentowych i może być udostępniany organizacjom badawczym na podstawie umowy o przekazaniu materiału (MTA) wyłącznie do celów badawczych i edukacyjnych.

Co pokazują badania

Wszystkie poniższe ustalenia pochodzą z hodowli komórkowych lub doświadczeń na zwierzętach. Żadne z nich nie było testowane u ludzi.

Selektywność w hodowli komórkowej

W ludzkich fibroblastach IMR90 peptyd zmniejszał żywotność komórek senescentnych znacznie silniej niż dzielących się komórek kontrolnych, przy zgłoszonym indeksie selektywności wynoszącym 11,73-krotność pomiędzy obiema wartościami EC50. Pomiary gęstości komórek w czasie rzeczywistym wykazały początek działania po 24–36 godzinach od ekspozycji na stężenie 25 µmol/L (Baar et al., Cell 2017).

Warto odnotować cztery porównania opisane w tej samej pracy:

Związek porównawczy	Wynik w senescentnych komórkach IMR90
Ten sam peptyd w zwykłej postaci L	Brak wpływu na żywotność komórek senescentnych
Niespokrewniony peptyd DRI oparty na FOXM1	Brak wpływu na żywotność komórek senescentnych
Kwercetyna plus dazatynib	Brak selektywności wobec komórek senescentnych w tym teście
ABT-737 (inhibitor pan-BCL)	Selektywny wobec komórek senescentnych, ale oddziaływał na komórki kontrolne już w niskich dawkach

Siła działania rosła, gdy komórki senescentne wytwarzały więcej czynników SASP: wstępna inkubacja z interleukiną-1α, interleukiną-1β lub LPS nasilała niszczenie komórek, podczas gdy antagonista receptora interleukiny-1 lub kortyzol je osłabiał. Innymi słowy, peptyd działał najsilniej wobec najbardziej prozapalnych komórek senescentnych.

Senescencja wywołana chemioterapią u myszy

U myszy, którym podano dwie dootrzewnowe dawki doksorubicyny po 10 mg/kg m.c., trzy dożylne wstrzyknięcia FOXO4-DRI w dawce 5 mg/kg m.c. w dniach 1., 3. i 5. zmniejszały sygnał senescencji zależny od p16, obniżały liczbę komórek wątroby ze skupiskami FOXO4 i ekspresją interleukiny-6, hamowały wywołaną doksorubicyną utratę masy ciała oraz ograniczały wzrost aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AST) w osoczu, będącej markerem uszkodzenia wątroby. Genetyczne usunięcie komórek senescentnych dawało porównywalny spadek aktywności aminotransferazy asparaginianowej, co przemawia za usuwaniem komórek senescentnych jako mechanizmem działania (Baar et al., Cell 2017).

Przyspieszone i naturalne starzenie się u myszy

Główne doświadczenia przeprowadzono w dwóch modelach: u myszy XpdTTD/TTD, które starzeją się przedwcześnie, oraz u naturalnie starych myszy typu dzikiego z genem reporterowym senescencji p16-lucyferaza.

Punkt końcowy	Zgłoszony efekt działania FOXO4-DRI
Sygnał senescencji zależny od p16 (obrazowanie całego ciała)	Zmniejszony zarówno u myszy szybko starzejących się, jak i naturalnie starych
Gęstość sierści	Poprawa w obu modelach; spadła temperatura powierzchni brzucha, stosowana jako wskaźnik zastępczy utraty sierści
Reaktywność na łagodne bodźce fizyczne	Poprawa w obu modelach
Dobrowolna aktywność w kołowrotku	Wzrosła w czasie u większości myszy szybko starzejących się; zmienność u myszy naturalnie starych była zbyt duża, aby przeprowadzić analizę
Komórki cewek nerkowych pozbawione laminy B1 (markera senescencji)	Normalizacja u myszy szybko starzejących się; wzrost liczby komórek dodatnich względem laminy B1 u myszy naturalnie starych
Interleukina-6 w nerkach	Zmniejszona w obu modelach
Mocznik w osoczu	Odwrócenie podwyższonego stężenia w obu modelach
Kreatynina w osoczu	Zmniejszona u myszy naturalnie starych
Liczba płytek krwi po 30 dniach	Bez zauważalnych zmian

Nieleczone myszy szybko starzejące się przebiegały średnio 1,37 ± 0,54 km/dobę, wobec 9,37 ± 1,1 km/dobę u rodzeństwa typu dzikiego z tego samego miotu, co stanowiło wyjściowy poziom zespołu słabości, względem którego oceniano leczenie. Mocznik i kreatynina w osoczu są markerami filtracji nerkowej; stężenia obu spadły po podaniu peptydu w takim samym stopniu jak po genetycznym usunięciu komórek senescentnych, co ponownie wskazuje na usuwanie komórek senescentnych jako mechanizm działania, a nie bezpośredni wpływ na nerki.

Jądra i testosteron u starych myszy

Powodem, dla którego związek ten bywa omawiany w kontekście hormonalnym, są dwa badania z Uniwersytetu Sun Yat-sena. W ludzkiej tkance jądra białko FOXO4 stwierdzono swoiście w komórkach Leydiga, czyli komórkach wytwarzających testosteron, przy czym u mężczyzn poniżej 30. roku życia znajdowało się ono w cytoplazmie, natomiast u mężczyzn w wieku 65 lat i starszych — w jądrze komórkowym, gdzie współwystępowało z niższą ekspresją syntetyzującego testosteron enzymu 3β-HSD (Zhang et al., Aging 2020).

W mysich komórkach Leydiga linii TM3 wprowadzonych w stan senescencji za pomocą nadtlenku wodoru peptyd powodował przemieszczenie ufosforylowanego p53 poza jądro komórkowe i podnosił odsetek apoptozy z 10% do 27%, pozostawiając prawidłowe komórki Leydiga bez zmian. U naturalnie starych samców myszy (w wieku 20–24 miesięcy) trzy wstrzyknięcia dootrzewnowe w dawce 5 mg/kg m.c. podawane co drugi dzień podniosły stężenie testosteronu w surowicy mierzone 30 dni później, zwiększyły ilość białek 3β-HSD i CYP11A1 w jądrach oraz obniżyły w jądrach poziom p53, p21, p16 i czynników SASP: interleukiny-1β, interleukiny-6 i TGF-β, bez zmiany masy ciała ani masy jąder (n = 6 na grupę).

Autorzy otwarcie wskazują na ograniczenia: nie wykazali bezpośrednio, że senescentne komórki Leydiga zostały wyeliminowane u żywych zwierząt, nie ustalili, kiedy rozpoczął się wzrost stężenia testosteronu, i nie zbadali, jak długo się utrzymywał. W badaniu kontynuacyjnym u starych myszy opisano poprawę jakości nasienia i spermatogenezy, przypisaną mniejszemu wydzielaniu czynników SASP przez komórki Leydiga (Li et al., Exp Gerontol 2024).

Są to wyniki uzyskane u gryzoni przy jednym poziomie dawki. W żadnym badaniu nie mierzono stężenia testosteronu u ludzi po podaniu tego peptydu.

Inne modele zwierzęce i tkankowe

Model	Schemat	Zgłoszony wynik
Zwłóknienie płuc wywołane bleomycyną u myszy	5 mg/kg m.c. dootrzewnowo w dniach 14., 16. i 18. po bleomycynie	Mniej komórek senescentnych, mniej SASP, mniejsze odkładanie kolagenu, efekt porównywalny z zatwierdzonym lekiem pirfenidonem (Han et al., J Cell Mol Med 2022)
Zwłóknienie płuc wywołane bleomycyną u myszy	Dawkowanie terapeutyczne po bleomycynie	Łagodniejsze zmiany patologiczne w płucach, mniej kolagenu, redystrybucja jądrowego p53, niższe całkowite stężenie białek macierzy zewnątrzkomórkowej (Liu et al., Naunyn Schmiedebergs Arch Pharmacol 2023)
Niedrobnokomórkowy rak płuca z radioterapią, in vitro i u myszy	Peptyd celował w podobne do senescentnych fibroblasty związane z nowotworem	Uwrażliwienie guzów na promieniowanie i zmniejszenie popromiennego zwłóknienia płuc (Meng et al., JCI Insight 2021)
Ludzkie chondrocyty namnażane w hodowli	Peptyd podany komórkom na poziomie 9 podwojeń populacji	Usunięcie ponad połowy komórek i obniżenie markerów senescencji, bez wpływu na minimalnie namnożone komórki; brak poprawy zdolności do tworzenia chrząstki (Huang et al., Front Bioeng Biotechnol 2021)
Fibroblasty bliznowców (keloidów) i hodowla narządowa bliznowca	25 µmol/L przez 3 dni w modelu senescencji wywołanej ograniczeniem surowicy	Apoptoza senescentnych fibroblastów bliznowca z usunięciem z jądra p53 ufosforylowanego na serynie 15; brak wpływu na nienaruszone (niesenescentne) fibroblasty (Kong et al., Commun Biol 2025)
Hiperoksyczna dysplazja oskrzelowo-płucna u osesków szczurzych	Peptyd podawany dootrzewnowo w 4., 6., 8. i 10. dniu po urodzeniu	Mniejsza senescencja komórkowa i poprawa budowy pęcherzyków płucnych, podobnie jak w przypadku dwóch innych badanych związków (Jing et al., Am J Respir Cell Mol Biol 2024)
Aorta naturalnie starych i progeroidowych myszy	Wstrzyknięcie	Zahamowanie markerów starzenia aorty i poprawa czynności aorty; apoptoza senescentnych komórek śródbłonka za pośrednictwem p53, BAX i kaspazy-3 (Hu et al., Front Bioeng Biotechnol 2026)

Przegląd narracyjny z 2026 r. zbiera doniesienia z badań na zwierzętach dotyczące wpływu na mózgowy przepływ krwi, integralność bariery krew–mózg oraz pamięć w modelach starzenia się i choroby Alzheimera (Alameen et al., Naunyn Schmiedebergs Arch Pharmacol 2026). Są to dane zwierzęce podsumowane przez autorów przeglądu, a nie ustalenia u ludzi, przy czym ten sam przegląd zaznacza, że badania u ludzi dotyczące tej osi obejmują inne związki, takie jak fizetyna w wysokich dawkach, a nie sam FOXO4-DRI.

Brak danych u ludzi

Wyszukiwanie FOXO4-DRI w bazie ClinicalTrials.gov nie zwraca żadnego zarejestrowanego badania, a ponadto nie istnieje żadna publikacja kliniczna. Wszystko, co przypisuje się temu peptydowi u ludzi, stanowi ekstrapolację wyników uzyskanych u gryzoni i w hodowlach komórkowych.

Działania niepożądane i ryzyko

Rzetelne podsumowanie

Nie istnieją żadne dane dotyczące bezpieczeństwa u ludzi: nie przeprowadzono badań doboru dawki, nie ma opisanego profilu zdarzeń niepożądanych, brak informacji o reakcjach immunologicznych na obcy peptyd oraz brak długoterminowej obserwacji u jakiegokolwiek gatunku. Autorzy oryginalnej pracy napisali jedynie, że „w zakresie tutaj przebadanym” peptyd wydawał się dobrze tolerowany, i uznali dokładniejszą analizę za konieczną (Baar et al., Cell 2017).

Uspokajające sygnały u gryzoni i ich ograniczenia

W ciągu 30 dni leczenia w badaniu z 2017 r. nie stwierdzono zauważalnej zmiany liczby płytek krwi ani innych parametrów pełnej krwi, a także żadnego szkodliwego wpływu na serce w przebadanym zakresie. Płytki krwi są tu istotne, ponieważ główna alternatywa senolityczna z tamtego okresu — inhibitory pan-BCL ABT-263 i ABT-737 — powoduje ciężką małopłytkowość (spadek liczby płytek krwi). Peptyd nie sprawiał również, że zdrowe komórki stawały się bardziej wrażliwe na późniejsze uszkodzenia DNA. Są to krótkie obserwacje w małych grupach myszy, a nie program badań toksykologicznych.

Wyraźny negatywny wynik

Usuwanie komórek senescentnych nie jest jednoznacznie korzystne. W badaniu z 2023 r. opublikowanym w Circulation zastosowano kilka podejść senolitycznych, w tym FOXO4-DRI, w modelach nadciśnienia płucnego u gryzoni. Senescentne komórki śródbłonka płucnego stanowiły około 30% komórek senescentnych płuc u prawidłowych myszy, a ich usunięcie pogorszyło hemodynamikę płucną: wzrosło ciśnienie skurczowe w prawej komorze i jej przerost, nasiliła się przebudowa naczyń oraz doszło do znacznego ubytku komórek śródbłonka płucnego. Autorzy doszli do wniosku, że interwencje senolityczne „mogą pogarszać hemodynamikę płucną” (Born et al., Circulation 2023).

Obawy teoretyczne podnoszone w literaturze

Białko p53 i nadzór przeciwnowotworowy. Peptyd działa poprzez wypieranie p53, kluczowego białka supresorowego nowotworów. Przegląd w Antioxidants z 2026 r. wskazuje jednoznaczną ocenę zależnego od p53 nadzoru przeciwnowotworowego jako niespełniony wymóg przed wdrożeniem klinicznym (Mateescu et al., Antioxidants 2026).
Rozmieszczenie celu w tkankach. Autorzy badania nad komórkami Leydiga zauważyli, że u ludzi białko FOXO4 jest wykrywane w jądrach, łożysku i mięśniach, oraz argumentowali, że uszkodzenie mięśni i kardiotoksyczność wymagałyby szczególnej uwagi podczas jakiegokolwiek leczenia (Zhang et al., Aging 2020).
Przewlekła utrata FOXO4 nie jest tym samym co zablokowanie pojedynczej interakcji. Białka FOXO uczestniczą w naprawie uszkodzeń DNA, a myszy pozbawione genu Foxo4 są podatne na ostre uszkodzenia, dlatego autorzy dążyli do stworzenia peptydu blokującego pojedynczą interakcję białko–białko, a nie inhibitora samego FOXO4 (Baar et al., Cell 2017).

Jakość i tożsamość materiału sprzedawanego poza obiegiem badawczym

Ponieważ nie istnieje żaden zatwierdzony produkt, jakikolwiek materiał oferowany poza łańcuchem dostaw dla jednostek badawczych nie podlega nadzorowi regulacyjnemu pod kątem tożsamości, czystości, jałowości ani zawartości endotoksyn. Peptyd użyty w badaniu założycielskim został wyprodukowany na zamówienie o czystości powyżej 95% i był przechowywany w suchych porcjach po 1 mg specjalnie w celu uniknięcia artefaktów związanych z zamrażaniem i rozmrażaniem, co pokazuje, jak wrażliwe jest obchodzenie się z tą substancją. Żadna opublikowana analiza nie badała zawartości materiału sprzedawanego pod tą nazwą.

Najważniejsze informacje

Zaprojektowana pułapka, a nie hormon. FOXO4-DRI to peptyd będący odbiciem lustrzanym, który konkuruje z FOXO4 o wiązanie z p53, co wypycha aktywne p53 z jądra komórkowego i sprawia, że komórki senescentne ulegają samozniszczeniu za pośrednictwem kaspaz.
Selektywny na szalce laboratoryjnej. W ludzkich fibroblastach działał około 12 razy silniej wobec komórek senescentnych niż dzielących się, a efekt ten znikał, gdy ten sam peptyd wytworzono w zwykłej postaci L.
Zachęcające, ale wąskie dane u zwierząt. Trzy wstrzyknięcia w dawce 5 mg/kg m.c. poprawiły stan sierści, aktywność, markery filtracji nerkowej oraz — w osobnym badaniu — stężenie testosteronu w surowicy u starych myszy. Liczebność grup była mała i przetestowano tylko jeden poziom dawki.
Zero dowodów u ludzi. Nie istnieje żadne opublikowane ani zarejestrowane badanie kliniczne, brak jakichkolwiek danych farmakokinetycznych u jakiegokolwiek gatunku, a przegląd z 2026 r. stwierdza, że związek nie został zwalidowany klinicznie. Okres półtrwania wynoszący 4 godziny podawany w niektórych bazach związków nie ma oparcia w żadnym opublikowanym pomiarze.
Usuwanie komórek senescentnych może przynieść odwrotny skutek. W modelach nadciśnienia płucnego u gryzoni leczenie senolityczne, w tym za pomocą tego peptydu, pogarszało ciśnienie w tętnicy płucnej i prowadziło do ubytku komórek śródbłonka płucnego.
Brak zatwierdzenia i zakaz w sporcie. Nie jest zatwierdzony przez FDA ani EMA i nie jest amerykańską substancją kontrolowaną, jednak klasa S0 WADA zabrania w każdym czasie stosowania jakiejkolwiek niezatwierdzonej substancji farmakologicznej.

Źródła

Baar MP, Brandt RMC, Putavet DA, et al. Targeted apoptosis of senescent cells restores tissue homeostasis in response to chemotoxicity and aging. Cell. 2017;169(1):132–147.e16. PubMed; PMC.
Bourgeois B, Spreitzer E, Platero-Rochart D, et al. The disordered p53 transactivation domain is the target of FOXO4 and the senolytic compound FOXO4-DRI. Nat Commun. 2025;16(1):5672. PubMed.
Mateescu DM, Gavrilescu DM, Marinescu AR, et al. FOXO4 as a redox-sensitive regulator of antioxidant defense and cellular senescence: cysteine-based signaling, p53 interaction, and therapeutic targeting. Antioxidants (Basel). 2026;15(7):842. PubMed.
Zhang C, Xie Y, Chen H, et al. FOXO4-DRI alleviates age-related testosterone secretion insufficiency by targeting senescent Leydig cells in aged mice. Aging (Albany NY). 2020;12(2):1272–1284. PubMed; PMC.
Li Y, Zhang C, Cheng H, et al. FOXO4-DRI improves spermatogenesis in aged mice through reducing senescence-associated secretory phenotype secretion from Leydig cells. Exp Gerontol. 2024;195:112522. PubMed.
Born E, Lipskaia L, Breau M, et al. Eliminating senescent cells can promote pulmonary hypertension development and progression. Circulation. 2023;147(8):650–666. PubMed.
Hu Z, Li F, Hu C, et al. FOXO4-DRI regulates endothelial cell senescence via the P53 signaling pathway. Front Bioeng Biotechnol. 2026;13:1729166. PubMed.
Huang Y, He Y, Makarcyzk MJ, Lin H. Senolytic peptide FOXO4-DRI selectively removes senescent cells from in vitro expanded human chondrocytes. Front Bioeng Biotechnol. 2021;9:677576. PubMed.
Kong YX, Li ZS, Liu YB, et al. FOXO4-DRI induces keloid senescent fibroblast apoptosis by promoting nuclear exclusion of upregulated p53-serine 15 phosphorylation. Commun Biol. 2025;8(1):299. PubMed.
Han X, Yuan T, Zhang J, et al. FOXO4 peptide targets myofibroblast ameliorates bleomycin-induced pulmonary fibrosis in mice through ECM-receptor interaction pathway. J Cell Mol Med. 2022;26(11):3269–3280. PubMed.
Liu Y, Hou Q, Wang R, et al. FOXO4-D-Retro-Inverso targets extracellular matrix production in fibroblasts and ameliorates bleomycin-induced pulmonary fibrosis in mice. Naunyn Schmiedebergs Arch Pharmacol. 2023;396(10):2393–2403. PubMed.
Meng J, Li Y, Wan C, et al. Targeting senescence-like fibroblasts radiosensitizes non-small cell lung cancer and reduces radiation-induced pulmonary fibrosis. JCI Insight. 2021;6(23):e146334. PubMed.
Jing X, Jia S, Teng M, et al. Cellular senescence contributes to the progression of hyperoxic bronchopulmonary dysplasia. Am J Respir Cell Mol Biol. 2024;70(2):94–109. PubMed.
Alameen AAM, Al-Kuraishy HM, Fawzy MN, Batiha GE. Targeting the FOXO4-p53 axis by retro-inverso peptide senolytic agents: a pharmacological strategy to mitigate brain aging and cognitive decline. Naunyn Schmiedebergs Arch Pharmacol. 2026;399(10):14659–14676. PubMed.
National Center for Biotechnology Information. PubChem compound summary for CID 167312269, FOXO4-DRI. PubChem.
World Anti-Doping Agency. The 2026 Prohibited List, in effect 1 January 2026. WADA 2026 Prohibited List.
Drug Enforcement Administration. Schedule III controlled substances. 21 CFR 1308.13. 21 CFR 1308.13.

FOXO4-DRI