Pramlintyd to syntetyczna postać amyliny – hormonu uwalnianego przez trzustkę razem z insuliną po posiłkach. Był sprzedawany pod nazwą Symlin (później SymlinPen) i należy do leków opartych na amylinie: w marcu 2005 r. FDA zatwierdziła go jako lek uzupełniający do insuliny doposiłkowej w cukrzycy typu 1 i typu 2. Podaje się go we wstrzyknięciach podskórnych przed każdym głównym posiłkiem, do trzech lub czterech razy na dobę.

Pramlintyd spowalnia opróżnianie żołądka, ogranicza poposiłkowy wzrost stężenia glukagonu i zmniejsza apetyt, dzięki czemu obniża stężenie glukozy we krwi po posiłku i powoduje umiarkowany spadek masy ciała. Badano go również jako lek na otyłość, ale nigdy nie został zatwierdzony w tym wskazaniu. Najważniejsze są dwa fakty: ulotka zawiera ostrzeżenie w ramce (boxed warning) dotyczące ciężkiej hipoglikemii podczas stosowania z insuliną, a w październiku 2025 r. producent powiadomił FDA o zakończeniu wytwarzania preparatu SymlinPen; w bazie FDA wszystkie produkty Symlin figurują obecnie jako wycofane z obrotu.

Ta strona podsumowuje informacje zawarte w drukach informacyjnych FDA, badaniach klinicznych oraz komunikatach organów regulacyjnych. Ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość	Szczegóły
Klasa leku	Analog amyliny (syntetyczny peptyd złożony z 37 aminokwasów)
Marka / zatwierdzenie	Symlin / SymlinPen, opracowany przez Amylin Pharmaceuticals, obecnie AstraZeneca; NDA 021332, zatwierdzony 16 marca 2005 r.
Droga podania	Wstrzyknięcie podskórne bezpośrednio przed głównymi posiłkami
Stężenia i postacie	Wstrzykiwacze 1000 mcg/ml: SymlinPen 60 (1,5 ml) i SymlinPen 120 (2,7 ml)
Zalecane dawkowanie	Cukrzyca typu 1: 15 mcg zwiększane do 30–60 mcg na posiłek; cukrzyca typu 2: 60 mcg zwiększane do 120 mcg na posiłek
Okres półtrwania (ulotka)	Około 48 minut u osób zdrowych
Ostrzeżenie w ramce	Ciężka hipoglikemia podczas stosowania z insuliną, głównie w cukrzycy typu 1
Status w USA	Lek na receptę; wytwarzanie zakończone (powiadomienie FDA z października 2025 r.); niezatwierdzony do redukcji masy ciała
Status WADA	Niewymieniony na Liście substancji i metod zabronionych 2026

Czym jest

Amylinę wyizolowano w 1987 r. ze złogów amyloidu występujących w trzustce osób z cukrzycą typu 2. Jest to 37-aminokwasowy peptyd spokrewniony z peptydem związanym z genem kalcytoniny (Cooper et al., PNAS 1987). Komórki beta przechowują amylinę w tych samych ziarnistościach co insulinę i uwalniają oba hormony jednocześnie po posiłku. W cukrzycy typu 1 i typu 2 doposiłkowe wydzielanie obu tych hormonów jest obniżone (FDA label).

Sama ludzka amylina słabo nadaje się na lek, ponieważ zlepia się w nierozpuszczalne włókienka amyloidowe. Pramlintyd zachowuje długość 37 reszt aminokwasowych ludzkiej amyliny, ale zastępuje trzy aminokwasy (w pozycjach 25, 28 i 29) proliną (FDA label). Amylina szczurza, która nie tworzy włókienek, zawiera w tych miejscach właśnie prolinę. Prolina zaburza strukturę harmonijki beta niezbędną do powstawania włókienek, dzięki czemu pramlintyd jest rozpuszczalny i nie ulega agregacji (Chiu et al., Biophys J 2013; Weyer et al., Curr Pharm Des 2001). Lek ma postać soli octanowej – białego, rozpuszczalnego w wodzie proszku o masie cząsteczkowej 3949,4 – w roztworze o pH ≈ 4,0.

Jak działa

Ulotka opisuje trzy działania u ludzi, wszystkie ukierunkowane na okres poposiłkowy (FDA label):

Wolniejsze opróżnianie żołądka (tempo, w jakim pokarm opuszcza żołądek), bez zmniejszenia całkowitego wchłaniania składników odżywczych.
Mniejsze wydzielanie glukagonu po posiłkach. Glukagon pobudza wątrobę do uwalniania glukozy; sama insulina nie normalizuje tego wzrostu w przebiegu cukrzycy.
Większe uczucie sytości. Pojedyncza dawka podana na 1 godzinę przed posiłkiem w formie bufetu bez ograniczeń zmniejszała spożycie kalorii o ≈ 21% (30 mcg, cukrzyca typu 1) i ≈ 23% (120 mcg, cukrzyca typu 2) w porównaniu z placebo.

Sam pramlintyd nie wywołuje hipoglikemii. W kontrolowanych testach hipoglikemii nie zmieniał odpowiedzi hormonów kontrregulacyjnych organizmu ani odczuwania objawów niskiego stężenia glukozy.

Pramlintyd a nowsze analogi amyliny

Krótki okres półtrwania pramlintydu sprawia, że trzeba go wstrzykiwać przed każdym posiłkiem. Nowsze analogi amyliny zaprojektowano tak, aby rozwiązać ten problem. Kagrilintyd to lipidowany, długodziałający analog podawany raz w tygodniu, opracowany częściowo dlatego, że pramlintyd „ze względu na krótki okres półtrwania wymaga trzech wstrzyknięć dziennie” (Kruse et al., J Med Chem 2021). Kagrilintyd jest związkiem badanym klinicznie, ocenianym głównie w skojarzeniu z semaglutydem w leczeniu otyłości, podczas gdy pramlintyd jest lekiem zatwierdzonym przez FDA.

Farmakokinetyka

Na podstawie ulotki FDA, po podaniu pojedynczych dawek podskórnych u osób zdrowych (w brzuch lub udo):

Dawka	Stężenie maksymalne (Cmax)	Czas do stężenia maksymalnego	Okres półtrwania eliminacji
30 mcg	39 pmol/l	21 min	55 min
60 mcg	79 pmol/l	20 min	49 min
90 mcg	102 pmol/l	19 min	51 min
120 mcg	147 pmol/l	21 min	48 min

Pozostałe informacje z ulotki:

Biodostępność po wstrzyknięciu podskórnym wynosi około 30–40%. Ekspozycja rośnie proporcjonalnie do dawki.
Miejsce wstrzyknięcia ma znaczenie. Wstrzyknięcie w ramię dawało o 20–36% wyższą ekspozycję przy znacznie większej zmienności, dlatego ulotka zaleca podawanie leku w brzuch lub udo.
Wiązanie z białkami jest niskie; około 40% leku krąży w postaci niezwiązanej.
Metabolizm. Główny metabolit (pramlintyd pozbawiony pierwszego aminokwasu) wykazuje aktywność w badaniach laboratoryjnych. Przy wielokrotnym dawkowaniu ekspozycja pozostaje stabilna, co oznacza, że lek nie ulega kumulacji.
Nerki. Łagodne do ciężkiego zaburzenie czynności nerek nie zmieniało istotnie ekspozycji; schyłkowej niewydolności nerek nie badano. Nie badano również zaburzeń czynności wątroby.

Pramlintyd osiąga stężenie maksymalne po około 20 minutach od wstrzyknięcia, podczas gdy insuliny doposiłkowe osiągają szczyt działania zazwyczaj później. Ta rozbieżność, w połączeniu z koniecznością wykonywania osobnych wstrzyknięć, stanowi uznaną barierę w stosowaniu leku (Kommera et al., J Pharmacol Exp Ther 2024). Pramlintydu i insuliny nigdy nie wolno mieszać w jednej strzykawce: w badaniach opisanych w ulotce wcześniejsze zmieszanie obu leków zmieniało maksymalne stężenie pramlintydu nawet o −40%, a całkowitą ekspozycję nawet o +36%.

Zatwierdzone zastosowanie medyczne

Symlin jest wskazany jako leczenie uzupełniające u osób z cukrzycą typu 1 lub typu 2, które stosują insulinę doposiłkową i nie osiągnęły docelowych wartości glikemii pomimo optymalnej insulinoterapii (FDA label). Nie jest zatwierdzony w celu redukcji masy ciała, u osób z cukrzycą niestosujących insuliny ani u dzieci.

Zatwierdzony schemat dawkowania opiera się na zapobieganiu hipoglikemii:

Etap	Cukrzyca typu 1	Cukrzyca typu 2 (na insulinie doposiłkowej)
Insulina doposiłkowa na początku	Zmniejszenie o 50%	Zmniejszenie o 50%
Dawka początkowa	15 mcg przed każdym głównym posiłkiem	60 mcg przed każdym głównym posiłkiem
Zwiększanie dawki	Co 15 mcg do 30, 45 lub 60 mcg	Zwiększenie do 120 mcg
Tempo zmian	Co najmniej 3 dni bez istotnych nudności między kolejnymi dawkami	Co najmniej 3 dni bez istotnych nudności
W razie nietolerancji	Zmniejszenie do 30 mcg; rozważenie odstawienia, jeśli dawka 30 mcg nie jest tolerowana	Powrót do dawki 60 mcg

„Główny posiłek” w rozumieniu ulotki to posiłek dostarczający co najmniej 250 kcal lub co najmniej 30 g węglowodanów. Ulotka zastrzega, że lek powinien być stosowany wyłącznie przez pacjentów potrafiących samodzielnie korygować dawki insuliny i często kontrolować stężenie glukozy, pod opieką lekarza doświadczonego w prowadzeniu insulinoterapii. Wymienia również grupy pacjentów, u których nie należy rozważać tego leczenia, w tym osoby z HbA1c powyżej 9%, nawracającą ciężką hipoglikemią w ciągu ostatnich 6 miesięcy, nieświadomością hipoglikemii, gastroparezą lub nieprzestrzegające zaleceń dotyczących dawkowania insuliny bądź samokontroli glikemii.

Status regulacyjny

Zatwierdzenie. Wniosek NDA 021332 został zatwierdzony 16 marca 2005 r. (Drugs@FDA via openFDA).
Zakończenie wytwarzania. Baza niedoborów leków FDA odnotowuje powiadomienie firmy AstraZeneca z 27 października 2025 r. o „zakończeniu wytwarzania” preparatów SymlinPen 60 i SymlinPen 120 (FDA drug shortages via openFDA). W bazie Drugs@FDA wszystkie produkty Symlin, w tym wcześniejsza postać o stężeniu 600 mcg/ml, mają obecnie status wycofanych z obrotu. Powiadomienie nie podaje przyczyny tej decyzji.
Brak leków generycznych. W bazie Drugs@FDA nie ma żadnego generycznego odpowiednika pramlintydu.
Sport. Pramlintyd nie jest wymieniony na Liście substancji i metod zabronionych WADA 2026. Nie należy do insulin objętych klasą S4.4.2. Klasa S0 obejmuje z kolei substancje nieposiadające aktualnego zatwierdzenia regulacyjnego do stosowania u ludzi.

Co pokazują badania

Cukrzyca typu 1

Wpływ pramlintydu na HbA1c (wskaźnik średniego stężenia glukozy we krwi z okresu około 3 miesięcy) jest niewielki. W trzech 26–52-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo, w których dawki insuliny utrzymywano na niemal stałym poziomie, skorygowana względem placebo zmiana HbA1c po 6 miesiącach wyniosła od −0,25 do −0,34 punktu procentowego (FDA label). W jednym z nich – 52-tygodniowym badaniu obejmującym 651 pacjentów – wartość HbA1c spadła o 0,29% (60 mcg trzy razy na dobę) i 0,34% (60 mcg cztery razy na dobę) wobec 0,04% w grupie placebo. Masa ciała zmniejszyła się o 0,4 kg w grupie pramlintydu i wzrosła o 0,8 kg w grupie placebo (Ratner et al., Diabet Med 2004).

Badanie, w którym zastosowano schemat opisany w ulotce (stopniowe zwiększanie dawki oraz redukcja insuliny doposiłkowej o 30–50%), dało inny obraz. W tym 29-tygodniowym badaniu z podwójnie ślepą próbą z udziałem 296 pacjentów dawki insuliny były następnie swobodnie dostosowywane w obu grupach (Edelman et al., Diabetes Care 2006):

Punkt końcowy w 29. tygodniu	Pramlintyd	Placebo
Zmiana HbA1c (wartość wyjściowa 8,1%)	−0,5%	−0,5%
3-godzinny poposiłkowy przyrost glikemii (zmiana AUC)	−175 mg·h/dl	−64 mg·h/dl
Zmiana masy ciała	−1,3 kg	+1,2 kg
Zmiana dawki insuliny	−28%	−4%
Nudności	63%	36%
Ciężka hipoglikemia (liczba zdarzeń na pacjentorok)	0,57	0,30

Wartość HbA1c poprawiła się w takim samym stopniu w obu ramionach badania, jednak pramlintyd ograniczył poposiłkowe skoki glikemii, obniżył masę ciała i zmniejszył zapotrzebowanie na insulinę. Częściej występowały natomiast nudności i ciężka hipoglikemia.

Cukrzyca typu 2 leczona insuliną

W 52-tygodniowym badaniu z podwójnie ślepą próbą obejmującym 656 pacjentów leczonych insuliną dawka 120 mcg dwa razy na dobę obniżyła HbA1c o 0,68% w 26. tygodniu i o 0,62% w 52. tygodniu w stosunku do wartości wyjściowej wynoszącej 9,1%. Był to spadek istotnie większy niż w grupie placebo (Hollander et al., Diabetes Care 2003). Zmiana masy ciała wyniosła −1,4 kg wobec +0,7 kg w grupie placebo. W dwóch opisanych w ulotce badaniach dotyczących cukrzycy typu 2 skorygowany względem placebo spadek HbA1c po 6 miesiącach wyniósł 0,30–0,34 punktu.

Metaanaliza czterech badań w cukrzycy typu 2 (n = 930) wykazała zmianę HbA1c o −0,33% (95% CI od −0,51 do −0,14) oraz spadek masy ciała o −2,57 kg (95% CI od −3,44 do −1,70) w porównaniu z grupą kontrolną. Prawdopodobieństwo wystąpienia nudności było przy stosowaniu pramlintydu około 1,8 razy wyższe (Singh-Franco et al., Diabetes Obes Metab 2011).

Otyłość u osób nieleczonych insuliną

Pramlintyd badano pod kątem redukcji masy ciała w dawkach wyższych niż zatwierdzone w cukrzycy, jednak nigdy nie uzyskał on rejestracji w tym wskazaniu.

Badanie	Projekt i n	Dawkowanie	Wynik
Aronne et al., JCEM 2007	16-tygodniowe RCT, 204 otyłych dorosłych, bez programu zmiany stylu życia	Do 240 mcg trzy razy na dobę	Skorygowana względem placebo zmiana masy ciała −3,7% (−3,6 kg) u osób, które ukończyły badanie; spadek ≥ 5% u 31% vs 2%
Smith et al., Diabetes Care 2008	4-miesięczne RCT (411 otyłych dorosłych) z 8-miesięcznym przedłużeniem, z programem zmiany stylu życia	120–360 mcg dwa lub trzy razy na dobę	Po 12 miesiącach spadek skorygowany względem placebo o −6,1 kg (120 mcg trzy razy na dobę) i −7,2 kg (360 mcg dwa razy na dobę); spadek ≥ 10% u 40–43% vs 12%
Ravussin et al., Obesity 2009	24-tygodniowe RCT, 177 dorosłych z nadwagą lub otyłością, 40% deficytu kalorycznego	360 mcg dwa razy na dobę, w monoterapii lub z metreleptyną 5 mg dwa razy na dobę	Masa ciała −8,4% (pramlintyd), −8,2% (metreleptyna), −12,7% (leczenie skojarzone); liczba osób ocenianych n = 93

12-miesięczna faza przedłużona w badaniu Smith et al. objęła jedynie 146 ocenianych uczestników, przez co jej oszacowania są mniej pewne. W przytoczonej wyżej metaanalizie łączna zmiana masy ciała u osób otyłych bez cukrzycy (n = 686, 6–24 tygodnie) wyniosła −2,27 kg (95% CI od −2,88 do −1,66) w porównaniu z grupą kontrolną (Singh-Franco et al., 2011).

W żadnym z tych badań nie uczestniczyły szczupłe, wytrenowane osoby ani nie oceniano wpływu na masę mięśniową czy wydolność sportową. Nie ma dowodów na to, że pramlintyd chroni tkankę mięśniową podczas redukcji masy ciała.

Inne zastosowania badawcze

Sztuczna trzustka. W randomizowanym badaniu w układzie naprzemiennym u dorosłych z cukrzycą typu 1 zautomatyzowany system podający szybkodziałającą insulinę wraz z pramlintydem wydłużył czas utrzymywania glikemii w zakresie docelowym (3,9–10,0 mmol/l) z 74% do 84% w porównaniu z samą insuliną. Objawy żołądkowo-jelitowe wystąpiły po 6% posiłków wobec 0% (Haidar et al., Diabetes Care 2020).
Preparat złożony z insuliną. W 16-tygodniowym badaniu randomizowanym z udziałem 80 osób z cukrzycą typu 1 preparat ADO09 (eksperymentalne połączenie pramlintydu i analogu insuliny) obniżył masę ciała o 2,1 kg w porównaniu z insuliną lispro, bez zmiany wartości HbA1c (Andersen et al., Diabetes Obes Metab 2024).
Hipoglikemia pobariatryczna. W 8-tygodniowym badaniu otwartym u osób po ominięciu żołądkowym (20 osób otrzymało lek, 14 ukończyło badanie) pramlintyd nie zmienił stężenia glukozy, insuliny ani glukagonu w teście posiłkowym i nie zmniejszył liczby niskich odczytów glikemii (Sheehan et al., Diabetes Obes Metab 2022).

Działania niepożądane i ryzyko

Ostrzeżenie w ramce: ciężka hipoglikemia

Sam pramlintyd nie obniża stężenia glukozy do wartości hipoglikemicznych. W połączeniu z insuliną zwiększa jednak ryzyko ciężkiej hipoglikemii (epizodu wymagającego pomocy innej osoby lub interwencji medycznej), szczególnie w cukrzycy typu 1. Jeśli do niej dochodzi, następuje to zazwyczaj w ciągu 2–3 godzin po wstrzyknięciu. Ulotka ostrzega przed ryzykiem poważnych obrażeń ciała lub zgonu, jeśli epizod wystąpi podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn (FDA label).

W badaniach dotyczących cukrzycy typu 1 prowadzonych bez początkowego zmniejszenia dawki insuliny ciężka hipoglikemia występowała częściej w grupie pramlintydu w pierwszych 3 miesiącach leczenia:

Cukrzyca typu 1, miesiące 0–3	Pramlintyd + insulina (n = 716)	Placebo + insulina (n = 538)
Ciężka hipoglikemia zgłoszona przez pacjenta, % pacjentów	16,8%	10,8%
Częstość zdarzeń na pacjentorok	1,55	1,33
Ciężka hipoglikemia wymagająca pomocy medycznej, % pacjentów	7,3%	3,3%

W opisanym w ulotce badaniu ze stopniowym zwiększaniem dawki, w którym na początku zmniejszano dawkę insuliny doposiłkowej, odsetek epizodów wymagających pomocy medycznej w miesiącach 0–3 wyniósł 3,4% wobec 2,0%. W cukrzycy typu 2 ciężka hipoglikemia zgłoszona przez pacjenta w miesiącach 0–3 wystąpiła u 8,2% wobec 2,1% badanych. Z tego powodu ulotka nakazuje zmniejszenie dawki insuliny doposiłkowej o 50% przy rozpoczynaniu leczenia oraz częste pomiary stężenia glukozy.

Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego

Najczęstszym działaniem niepożądanym są nudności. Mają największe nasilenie na początku leczenia i u większości osób z czasem słabną; powolne zwiększanie dawki pomaga je ograniczyć. Częstości występowania na podstawie połączonych danych z badań kontrolowanych placebo zawartych w ulotce:

Działanie niepożądane	Typ 1: pramlintyd (n = 716)	Typ 1: placebo (n = 538)	Typ 2: pramlintyd (n = 292)	Typ 2: placebo (n = 284)
Nudności	48%	17%	28%	12%
Jadłowstręt (utrata apetytu)	17%	2%	9%	2%
Wymioty	11%	7%	8%	4%
Ból głowy	—	—	13%	7%
Zmęczenie	7%	4%	7%	4%
Zawroty głowy	5%	4%	6%	4%

Myślnik oznacza, że dane działanie niepożądane nie zostało wymienione dla tej populacji. W cukrzycy typu 1 częściej zgłaszano również „doznane urazy” (stłuczenia, upadki, złamania i tym podobne: 14% wobec 10%). Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki zapalenia trzustki oraz reakcji w miejscu wstrzyknięcia.

Pojedyncza dawka 10 mg (83-krotność maksymalnej dawki w cukrzycy typu 2), podana 3 zdrowym ochotnikom, wywołała ciężkie nudności z wymiotami, biegunkę, rozszerzenie naczyń krwionośnych i zawroty głowy, ale nie spowodowała hipoglikemii.

Interakcje

Insulina. Nigdy nie należy mieszać obu leków w tej samej strzykawce; podaje się je w osobnych wstrzyknięciach w różne miejsca.
Leki doustne. Wolniejsze opróżnianie żołądka może opóźniać wchłanianie. Gdy istotny jest szybki początek działania (leki przeciwbólowe, antybiotyki, doustne środki antykoncepcyjne), ulotka zaleca przyjmowanie leku doustnego co najmniej 1 godzinę przed podaniem pramlintydu lub 2 godziny po nim. Stężenie maksymalne paracetamolu spadło o 20–29%, gdy podano go w ciągu 0–2 godzin po dawce 120 mcg pramlintydu. Maksymalne stężenie norgestrelu z doustnego środka antykoncepcyjnego obniżyło się o około 30%.
Leki wpływające na motorykę przewodu pokarmowego. Nie zaleca się łączenia z lekami zmieniającymi motorykę jelit (takimi jak leki przeciwcholinergiczne z grupy atropiny) ani spowalniającymi wchłanianie składników odżywczych (inhibitory alfa-glukozydazy).
Leki obniżające stężenie glukozy. Inne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory ACE, fluoksetyna, inhibitory MAO, salicylany, antybiotyki sulfonamidowe i inne substancje mogą zwiększać ryzyko hipoglikemii.
Beta-blokery i klonidyna mogą maskować objawy ostrzegawcze hipoglikemii.

Kto nie powinien go stosować

Ulotka wymienia trzy przeciwwskazania:

ciężka nadwrażliwość na pramlintyd lub którykolwiek ze składników preparatu;
nieświadomość hipoglikemii (brak odczuwania objawów ostrzegawczych niskiego stężenia cukru we krwi);
potwierdzona gastropareza (opóźnione opróżnianie żołądka).

Wstrzykiwaczy nigdy nie wolno używać wspólnie z innymi osobami, nawet po założeniu nowej igły, ze względu na ryzyko przeniesienia zakażeń krwiopochodnych. Bezpieczeństwo stosowania u dzieci nie zostało ustalone. Dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży są zbyt ograniczone, aby ocenić ryzyko. U szczurów wady wrodzone obserwowano przy ekspozycji 10- i 47-krotnie przewyższającej dawkę stosowaną u ludzi, natomiast nie stwierdzono ich u królików.

Najważniejsze informacje

Zatwierdzony analog amyliny. Pramlintyd to ludzka amylina z trzema podstawieniami proliną, które zapobiegają jej zlepianiu się. Został zatwierdzony w 2005 r. jako lek dodawany do insuliny doposiłkowej.
Krótkodziałający, podawany do każdego posiłku. Jego okres półtrwania wynosi około 48 minut, dlatego wstrzykuje się go przed każdym głównym posiłkiem. Aby rozwiązać ten problem, opracowano długodziałające analogi, takie jak kagrilintyd.
Umiarkowane korzyści. HbA1c spada o ≈ 0,3 punktu w porównaniu z placebo, przy spadku masy ciała o około 1–3 kg w badaniach dotyczących cukrzycy i do ≈ 7 kg (po skorygowaniu względem placebo) w ciągu roku w badaniach nad otyłością. Lek nigdy nie został zatwierdzony do odchudzania.
Głównym zagrożeniem jest hipoglikemia. W połączeniu z insuliną zwiększa ryzyko ciężkiej hipoglikemii w ciągu około 3 godzin od podania dawki. Dlatego ulotka wymaga zmniejszenia dawki insuliny doposiłkowej o 50%.
Nudności występują często. W badaniach rejestracyjnych nudności dotyczyły 28–48% pacjentów, wobec 12–17% w grupie placebo.
Nie jest już wytwarzany. W październiku 2025 r. firma AstraZeneca powiadomiła FDA o zakończeniu produkcji, a w bazie FDA wszystkie preparaty Symlin mają status wycofanych z obrotu.

Źródła

AstraZeneca Pharmaceuticals LP. SymlinPen (pramlintide acetate) injection, prescribing information. DailyMed.
U.S. Food and Drug Administration. Drugs@FDA: Symlin (pramlintide acetate), NDA 021332. openFDA.
U.S. Food and Drug Administration. Drug Shortages database: pramlintide acetate injection (SymlinPen 60 and 120), discontinuation notice of October 27, 2025. openFDA.
Cooper GJ, Willis AC, Clark A, et al. Purification and characterization of a peptide from amyloid-rich pancreases of type 2 diabetic patients. Proc Natl Acad Sci U S A. 1987;84(23):8628–8632. PubMed.
Weyer C, Maggs DG, Young AA, Kolterman OG. Amylin replacement with pramlintide as an adjunct to insulin therapy in type 1 and type 2 diabetes mellitus: a physiological approach toward improved metabolic control. Curr Pharm Des. 2001;7(14):1353–1373. PubMed.
Chiu CC, Singh S, de Pablo JJ. Effect of proline mutations on the monomer conformations of amylin. Biophys J. 2013;105(5):1227–1235. PubMed.
Kruse T, Hansen JL, Dahl K, et al. Development of cagrilintide, a long-acting amylin analogue. J Med Chem. 2021;64(15):11183–11194. PubMed.
Kommera SP, Kumar A, Chitkara D, et al. Pramlintide an adjunct to insulin therapy: challenges and recent progress in delivery. J Pharmacol Exp Ther. 2024;388(1):81–90. PubMed.
Ratner RE, Dickey R, Fineman M, et al. Amylin replacement with pramlintide as an adjunct to insulin therapy improves long-term glycaemic and weight control in Type 1 diabetes mellitus: a 1-year, randomized controlled trial. Diabet Med. 2004;21(11):1204–1212. PubMed.
Edelman S, Garg S, Frias J, et al. A double-blind, placebo-controlled trial assessing pramlintide treatment in the setting of intensive insulin therapy in type 1 diabetes. Diabetes Care. 2006;29(10):2189–2195. PubMed.
Hollander PA, Levy P, Fineman MS, et al. Pramlintide as an adjunct to insulin therapy improves long-term glycemic and weight control in patients with type 2 diabetes: a 1-year randomized controlled trial. Diabetes Care. 2003;26(3):784–790. PubMed.
Singh-Franco D, Perez A, Harrington C. The effect of pramlintide acetate on glycemic control and weight in patients with type 2 diabetes mellitus and in obese patients without diabetes: a systematic review and meta-analysis. Diabetes Obes Metab. 2011;13(2):169–180. PubMed.
Aronne L, Fujioka K, Aroda V, et al. Progressive reduction in body weight after treatment with the amylin analog pramlintide in obese subjects: a phase 2, randomized, placebo-controlled, dose-escalation study. J Clin Endocrinol Metab. 2007;92(8):2977–2983. PubMed.
Smith SR, Aronne LJ, Burns CM, et al. Sustained weight loss following 12-month pramlintide treatment as an adjunct to lifestyle intervention in obesity. Diabetes Care. 2008;31(9):1816–1823. PubMed.
Ravussin E, Smith SR, Mitchell JA, et al. Enhanced weight loss with pramlintide/metreleptin: an integrated neurohormonal approach to obesity pharmacotherapy. Obesity (Silver Spring). 2009;17(9):1736–1743. PubMed.
Haidar A, Tsoukas MA, Bernier-Twardy S, et al. A novel dual-hormone insulin-and-pramlintide artificial pancreas for type 1 diabetes: a randomized controlled crossover trial. Diabetes Care. 2020;43(3):597–606. PubMed.
Andersen G, Eloy R, Heise T, et al. ADO09, a co-formulation of pramlintide and insulin A21G, lowers body weight versus insulin lispro in type 1 diabetes. Diabetes Obes Metab. 2024;26(10):4639–4645. PubMed.
Sheehan A, Goldfine A, Bajwa M, et al. Pramlintide for post-bariatric hypoglycaemia. Diabetes Obes Metab. 2022;24(6):1021–1028. PubMed.
World Anti-Doping Agency. The 2026 Prohibited List. WADA.

Pramlintyd (Symlin)