Peptydy i hormon wzrostu

Heksarelina

Zaktualizowano · 39 źródeł

Heksarelina, nazywana także eksamoreliną, to syntetyczny peptyd złożony z sześciu aminokwasów, który pobudza przysadkę mózgową do uwalniania hormonu wzrostu (GH). Jest chemicznie ustabilizowanym analogiem GHRP-6, po raz pierwszy opisanym w 1994 r. przez badaczy z Mediolanu, i działa na ten sam receptor greliny co GHRP-2 oraz żołądkowy hormon grelina (Deghenghi et al., Life Sci 1994; Mao et al., J Geriatr Cardiol 2014).

Heksarelinę badano intensywnie w latach 1990., głównie jako narzędzie badawcze oraz potencjalny test diagnostyczny w kierunku niedoboru GH. Dwie cechy odróżniają ją od pozostałych peptydów uwalniających GH: wiąże się z drugim receptorem w sercu (CD36), a 16-tygodniowe badanie z udziałem ludzi wykazało, że wywoływana przez nią odpowiedź GH słabnie przy wielokrotnym podawaniu.

Najważniejszy fakt: heksarelina nie jest zatwierdzonym lekiem w USA (nie znaleźliśmy również informacji o jej rejestracji w żadnym innym kraju), w żadnym kontrolowanym badaniu nie oceniano jej pod kątem przyrostu masy mięśniowej, redukcji tkanki tłuszczowej ani wydolności fizycznej, a w jedynym 16-tygodniowym badaniu u dorosłych nie zmieniła stężenia IGF-1, beztłuszczowej masy ciała ani ilości tkanki tłuszczowej (Rahim et al., JCEM 1998). Światowa Agencja Antydopingowa (WADA) zakazuje jej stosowania w każdym czasie.

Ta strona podsumowuje wyniki opublikowanych badań z udziałem ludzi, dane z farmakologii zwierzęcej oraz stanowiska organów regulacyjnych. Ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość Szczegóły
Klasa Syntetyczny peptyd uwalniający GH (GHRP); agonista receptora greliny (GHS-R1a) wiążący również CD36
Inne nazwy Eksamorelina (WADA wymienia ją jako „examorelin (hexarelin)”)
Struktura Amid heksapeptydu, C47H58N12O6, masa cząsteczkowa 887,0 (PubChem)
Drogi podania badane u ludzi Dożylna, podskórna, donosowa, doustna
Dawki w cytowanych badaniach u ludzi Pojedyncze dawki 0,125–2 µg/kg dożylnie; 1,5 µg/kg podskórnie dwa razy na dobę przez 16 tygodni; 60 µg/kg donosowo trzy razy na dobę u dzieci
Okres półtrwania Nie znaleziono opublikowanej wartości w ludzkim osoczu; 75,9 min u szczurów i 120 min u psów po podaniu dożylnym
Biodostępność u ludzi ≈77% podskórnie, ≈4,8% donosowo, ≈0,3% doustnie (oszacowana na podstawie odpowiedzi GH)
Inne podwyższane hormony Prolaktyna, ACTH i kortyzol
Status w USA Niezatwierdzony lek; niebędący substancją kontrolowaną ujętą w wykazach
Status WADA Zabroniona w każdym czasie, S2.2.4

Czym jest

Heksarelinę otrzymano w wyniku modyfikacji GHRP-6. Badacze zastąpili jeden aminokwas z grupy tryptofanu cząsteczką 2-metylotryptofanu, która jest bardziej stabilna chemicznie. U szczurów nowy peptyd uwalniał GH równie skutecznie jak GHRP-6 po podaniu dożylnym oraz nieco skuteczniej i dłużej po wstrzyknięciu podskórnym (Deghenghi et al., 1994). Jej wzór sumaryczny to C47H58N12O6, a masa cząsteczkowa wynosi 887,0 (PubChem CID 6918297) — o jedną grupę metylową więcej niż w GHRP-6.

We wczesnych badaniach z udziałem ludzi brali udział badacze z mediolańskiej firmy Mediolanum Farmaceutici (Imbimbo et al., Eur J Clin Pharmacol 1994), a firma Pharmacia & Upjohn badała później sposoby poprawy jej wchłaniania po podaniu doustnym (Westberg et al., J Pharm Pharmacol 2001). Nie znaleźliśmy żadnego zatwierdzonego produktu zawierającego heksarelinę. Historia rodziny GHRP oraz odkrycie greliny i jej receptora zostały opisane na stronie poświęconej GHRP-6.

Dwa receptory

  • Receptor greliny (GHS-R1a). Podobnie jak inne peptydy z grupy GHRP, heksarelina aktywuje ten receptor w przysadce i podwzgórzu, powodując uwalnianie GH (Mao et al., 2014). U ludzi jej wpływ na wydzielanie GH zależy od nienaruszonego podwzgórza: u pacjentów, u których szypuła przysadki została oddzielona od podwzgórza, heksarelina wywoływała niewielką lub zerową odpowiedź GH (Loche et al., JCEM 1995).
  • CD36. W tkance serca szczura heksarelina wiąże się z CD36 — receptorem zmiatającym obecnym na komórkach mięśnia sercowego i naczyń krwionośnych. Jego aktywacja podnosiła ciśnienie perfuzji wieńcowej w izolowanych sercach szczurów, a efekt ten nie występował w sercach myszy pozbawionych CD36 (Bodart et al., Circ Res 2002). Stanowi to podstawę zainteresowania wpływem heksareliny na serce (zobacz poniżej). Dane te pochodzą z badań na tkankach zwierzęcych, a nie z badań klinicznych u ludzi.

Porównanie z GHRP-2 i GHRP-6

Cecha Heksarelina GHRP-2 GHRP-6
Odpowiedź GH przy dawce 1–2 µg/kg IV Zbliżona do GHRP-2 w badaniu bezpośrednio porównującym oba związki Zbliżona do heksareliny Słabszy niż GHRP-2 w oryginalnej serii GHRP
Prolaktyna, ACTH, kortyzol Podwyższone Podwyższone w stopniu zbliżonym do heksareliny Podwyższone przy wyższych dawkach
Rejestracja Brak Japonia, jako jednorazowy test diagnostyczny (2004) Brak
Kategoria 2 FDA dotycząca leków recepturowych Niewymieniona Wymieniony (2023) Wymieniony (2023)
Charakterystyczne dane Wiązanie z CD36; badania doraźnego wpływu na serce; 16-tygodniowe badanie nad desensytyzacją Duże badanie kontrolowane placebo u dzieci z wynikiem negatywnym Badania w udarze mózgu w skojarzeniu z EGF

Dane z bezpośredniego porównania pochodzą z badania z udziałem 6 młodych dorosłych, którym podawano dożylnie po 1 i 2 µg/kg każdego peptydu; GHRP-2 i heksarelina wywoływały zbliżone odpowiedzi w zakresie GH, prolaktyny, ACTH i kortyzolu (Arvat et al., Peptides 1997). Pozostałe punkty porównania pochodzą ze stron poświęconych GHRP-2 i GHRP-6 oraz z listy Kategorii 2 FDA (amerykańskiej Agencji Żywności i Leków).

Farmakokinetyka

Nie znaleźliśmy żadnego opublikowanego badania, w którym oznaczano by stężenie samej heksareliny w ludzkiej krwi. Dane dotyczące ludzi opisują zamiast tego odpowiedź GH.

Drogi podania u ludzi

U 12 zdrowych młodych ochotników heksarelina powodowała uwalnianie GH po podaniu każdą z badanych dróg (Ghigo et al., JCEM 1994):

Droga podania i dawka Pole pod krzywą stężenia GH (średnia ± SEM, µg·min/L) Szacowana biodostępność
Dożylnie (IV), 1 µg/kg 3175 ± 506 Wartość referencyjna
Dożylnie (IV), 2 µg/kg 4422 ± 626 Wartość referencyjna
Podskórnie, 1,5 µg/kg 3180 ± 392 77,0 ± 10,5% (droga SC)
Podskórnie, 3 µg/kg 4459 ± 566
Donosowo, 20 µg/kg 2642 ± 452 4,8 ± 0,9% (droga donosowa)
Doustnie, 20 mg 2278 ± 442 0,3 ± 0,1% (droga doustna)
Doustnie, 40 mg 4079 ± 514
GHRH, 1 µg/kg IV (porównanie) 1544 ± 161 —

Wartości tej „biodostępności biologicznej” oszacowano na podstawie stężeń GH, a nie stężeń samego leku. Podawana doustnie heksarelina wymaga dawek tysiące razy większych niż dawki wstrzykiwane: jest rozkładana przez enzymy jelitowe, w tym trypsynę, i słabo przenika przez ścianę jelita (Westberg et al., 2001).

Po podaniu dożylnym u 12 mężczyzn stężenie GH w osoczu osiągnęło szczyt po około 30 minutach i powróciło do wartości wyjściowej w ciągu 240 minut, przy okresie półtrwania GH wynoszącym około 55 minut (Imbimbo et al., 1994). W pracy przeglądowej z 2026 r. podano dla heksareliny wartość „t½ ≈55 min” z powołaniem na to badanie (Dominikowski et al., Front Endocrinol 2026), jednak w streszczeniu oryginalnej pracy liczba ta opisuje spadek stężenia GH, a nie eliminację samego peptydu.

Dane z badań na zwierzętach

  • Szczury. Po podaniu dożylnym okres półtrwania heksareliny wynosił 75,9 ± 9,3 min. Biodostępność po podaniu podskórnym wyniosła 64%. Związek był usuwany głównie z żółcią (60% znakowanej radioaktywnie dawki w żółci, 22% w moczu), a większość wydalonej substancji stanowił niezmieniony peptyd, co wskazuje na odporność na rozkład (Roumi et al., Drug Metab Dispos 2000).
  • Psy. Po podaniu dożylnym dawki 1 µg/kg końcowy okres półtrwania wyniósł 120 min (Roumi et al., Peptides 1995).

U ludzi w badaniu antydopingowym podano heksarelinę donosowo jednemu ochotnikowi. Uległa ona intensywnemu metabolizmowi, a fragment złożony z trzech aminokwasów pozostawał wykrywalny w moczu po zniknięciu peptydu macierzystego (Semenistaya et al., Drug Test Anal 2015).

Status regulacyjny

  • Niezatwierdzony lek. Baza danych Drugs@FDA prowadzona przez FDA nie zawiera żadnego produktu wymieniającego heksarelinę ani eksamorelinę jako substancję czynną (Drugs@FDA za pośrednictwem openFDA). W przeglądzie z 2026 r. odnotowano, że wyniki badań pediatrycznych z użyciem heksareliny nie stanowią podstawy do uogólnionego ani zatwierdzonego protokołu terapeutycznego (Dominikowski et al., 2026).
  • Listy FDA dotyczące sporządzania leków recepturowych (compounding). W przeciwieństwie do GHRP-2, GHRP-6 i ipamoreliny, heksarelina nie figuruje na liście Kategorii 2 FDA obejmującej substancje czynne luzem, które mogą stwarzać istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa (wersja aktualna na dzień 22 kwietnia 2026 r.) (FDA). Brak na tej liście nie oznacza zatwierdzenia ani potwierdzenia bezpieczeństwa.
  • Nie jest substancją kontrolowaną. Heksarelina nie jest wymieniona w amerykańskim wykazie steroidów anabolicznych (21 CFR 1308.13).
  • Zabroniona w sporcie. WADA wymienia „examorelin (hexarelin)” wśród peptydów uwalniających GH w sekcji S2.2.4, zabronionych podczas zawodów i poza nimi (Lista zabronionych substancji i metod WADA 2026).

Co pokazują badania

Uwalnianie GH u zdrowych dorosłych

W podwójnie zaślepionym badaniu kontrolowanym placebo ze wzrastającymi dawkami, przeprowadzonym u 12 zdrowych mężczyzn, pojedyncze dawki dożylne podnosiły stężenie GH w sposób zależny od dawki, przy czym odpowiedź zbliżała się do wartości maksymalnej przy dawce 2 µg/kg (Imbimbo et al., 1994):

Dawka IV Średnie maksymalne stężenie GH (ng/mL) AUC GH 0–180 min (µg·min/mL)
Placebo 3,9 0,135
0,5 µg/kg 26,9 1,412
1 µg/kg 52,3 2,918
2 µg/kg 55,0 3,695

W londyńskim badaniu zależności odpowiedzi od dawki u zdrowych mężczyzn stwierdzono zbliżoną dawkę wywołującą połowę efektu maksymalnego (ED50 0,48 µg/kg) oraz wykazano, że bardzo niska dawka heksareliny (0,125 µg/kg) podana razem z GHRH uwalniała dużą ilość GH bez podnoszenia stężenia kortyzolu (Massoud et al., JCEM 1996).

Inne wnioski z badań z pojedynczą dawką:

  • Porównanie z GHRH i greliną. W dawkach maksymalnych heksarelina uwalniała więcej GH niż GHRH zarówno u młodych, jak i u starszych mężczyzn (Arvat et al., JCEM 1994). Naturalna grelina w dawce 1 µg/kg uwalniała więcej GH niż heksarelina w tej samej dawce (średnie stężenie maksymalne 92,1 vs 68,4 µg/L) u 7 młodych mężczyzn (Arvat et al., JCEM 2001).
  • Wiek. Odpowiedź GH była mniejsza u starszych mężczyzn niż u młodych (AUC 2112 vs 4849 µg·min/L) (Arvat et al., 1994) oraz niższa u dzieci przed okresem dojrzewania i u osób w podeszłym wieku niż u dzieci w okresie dojrzewania i u młodych dorosłych (Arvat et al., Eur J Endocrinol 1997).

Badania diagnostyczne w kierunku niedoboru GH

Ponieważ heksarelina stanowi silny i powtarzalny bodziec, badano ją jako narzędzie diagnostyczne. W przeciwieństwie do GHRP-2 w Japonii nigdy nie stała się zatwierdzonym testem.

  • Heksarelina w połączeniu z GHRH. U 25 zdrowych dorosłych niska dawka heksareliny (0,25 µg/kg IV) podana wraz z GHRH (1 µg/kg IV) wywołała średnie maksymalne stężenie GH wynoszące 83,6 µg/L. U 19 dorosłych z potwierdzonym niedoborem GH średnie stężenie maksymalne wyniosło 2,6 µg/L, a u wszystkich 19 badanych wynik znalazł się poniżej dolnej granicy normy. Autorzy ocenili ten test jako równie czuły co test tolerancji insuliny, pod warunkiem zastosowania odpowiednich progów odcięcia (Gasperi et al., JCEM 1999).
  • Sama heksarelina. U 19 pacjentów z podejrzeniem choroby przysadki dawka 2 µg/kg dobrze wykrywała niedobór GH, ale nie stanowiła wiarygodnego testu rezerwy kortyzolowej (Korbonits et al., Clin Endocrinol 1999).

Wielokrotne dawkowanie i utrata odpowiedzi

W kilku badaniach z udziałem ludzi sprawdzano, co dzieje się z odpowiedzią GH przy wielokrotnym podawaniu heksareliny:

Badanie Uczestnicy i czas trwania Dawkowanie Odpowiedź GH IGF-1
Rahim et al., JCEM 1998; Rahim and Shalet, 1998 12 zdrowych osób w podeszłym wieku, 16 tygodni 1,5 µg/kg SC dwa razy na dobę AUC GH spadło z 19,1 do 13,1 (tydzień 1), 12,3 (tydzień 4) i 10,5 µg/L·h (tydzień 16); powróciło do 19,4 cztery tygodnie po odstawieniu Brak istotnej zmiany
Klinger et al., Eur J Endocrinol 1996 7 niskorosłych dzieci, 6–10 miesięcy 60 µg/kg donosowo trzy razy na dobę Maksymalne stężenie GH po donosowej dawce testowej zmniejszyło się o połowę w ciągu 7 dni (z 70,6 do 34,1 mU/L); odpowiedź na dożylną dawkę testową spadła pod koniec badania z 84,8 do 19,8 mU/L; częściowy powrót po 3 miesiącach od odstawienia Nie podano w streszczeniu
Maccario et al., Eur J Endocrinol 2002 6 młodych mężczyzn, 1 dzień 1,5 µg/kg SC dwa lub trzy razy na dobę 24-godzinne wydzielanie GH wzrosło w takim samym stopniu w obu schematach; końcowa dawka dożylna wywołała stłumioną odpowiedź GH Brak zmiany

W badaniu 16-tygodniowym całkowita masa tkanki tłuszczowej, beztłuszczowa masa ciała ani gęstość mineralna kości nie uległy istotnej zmianie. Spośród kilku badanych markerów obrotu kostnego wzrósł tylko jeden (C-końcowy propeptyd prokolagenu typu I). Autorzy stwierdzili, że schemat ten miał minimalny wpływ biologiczny na oś GH–IGF-1 (Rahim et al., 1998).

Wzrost u niskorosłych dzieci

W niewielkich niekontrolowanych badaniach przeprowadzonych w Izraelu odnotowano przyspieszenie tempa wzrastania podczas stosowania heksareliny donosowo:

  • U 8 niskorosłych dzieci przed okresem dojrzewania otrzymujących 60 µg/kg trzy razy na dobę przez okres do 8 miesięcy stężenie IGF-1 wzrosło z 10,4 do 14,1 nmol/L, a tempo wzrastania zwiększyło się z 5,3 do 8,3 cm/rok. Grubość fałdów skórnych zmniejszyła się przy jednoczesnym wzroście masy ciała (Laron et al., Clin Endocrinol 1995).
  • U 7 dzieci obserwowanych przez 6–10 miesięcy tempo wzrastania wzrosło z 5,3 do 7,4 cm/rok pomimo opisanego wyżej osłabienia odpowiedzi GH (Klinger et al., 1996).

W żadnym z tych badań nie było grupy placebo, a tempo wzrastania może zmieniać się samoistnie. Kiedy GHRP-2 przebadano w kontrolowanym placebo badaniu obejmującym 126 dzieci, nie poprawił on wzrastania (zobacz GHRP-2). Nie znaleziono porównywalnego kontrolowanego badania z użyciem heksareliny.

Czynność serca

W kilku niewielkich badaniach z udziałem ludzi poszukiwano bezpośredniego wpływu na serce. We wszystkich stosowano pojedyncze dawki dożylne i mierzono krótkotrwałe zmiany frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF — odsetka krwi, który główna komora pompująca tłoczy podczas jednego skurczu):

Badanie Uczestnicy Wynik po podaniu heksareliny
Bisi et al., J Endocrinol Invest 1999 7 zdrowych mężczyzn LVEF wzrosła z 64,0% do 70,7%, osiągając szczyt po 30 min i utrzymując się do 60 min; wstrzyknięcie GH podnoszące stężenie GH w tym samym stopniu nie wywołało efektu
Bisi et al., Eur J Pharmacol 1999 7 mężczyzn z niedoborem GH, 9 osób z grupy kontrolnej LVEF wzrosła w obu grupach (szczytowo 57% i 70%), mimo że stężenie GH u mężczyzn z niedoborem GH niemal się nie zmieniło
Imazio et al., Eur J Heart Fail 2002 8 pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową i 5 z niedokrwienną LVEF wzrosła w kardiomiopatii niedokrwiennej (z 22,6% do wartości szczytowej 26,2%), ale nie w kardiomiopatii rozstrzeniowej
Broglio et al., Eur J Pharmacol 2002 24 mężczyzn z chorobą wieńcową podczas operacji pomostowania aortalno-wieńcowego, otrzymujących heksarelinę, GHRH, GH lub placebo Tylko heksarelina (2 µg/kg) podniosła LVEF, wskaźnik sercowy i rzut serca w przedziale od 10 do 90 min

Ponieważ wstrzyknięcie GH ani podanie GHRH nie odtwarzały tych efektów, badacze doszli do wniosku, że heksarelina działa bezpośrednio na receptory w sercu, a nie za pośrednictwem GH. U szczurów heksarelina chroniła izolowane serca przed uszkodzeniem niedokrwienno-reperfuzyjnym nawet po usunięciu przysadki (Locatelli et al., Endocrinology 1999) oraz poprawiała rzut serca po doświadczalnym zawale mięśnia sercowego (Tivesten et al., Endocrinology 2000).

W żadnym badaniu z udziałem ludzi nie oceniano wielokrotnego podawania heksareliny w niewydolności serca ani pod kątem jakichkolwiek klinicznych punktów końcowych dotyczących układu krążenia. Ta sama aktywacja receptora CD36, którą bada się pod kątem ochrony mięśnia sercowego, powodowała również skurcz naczyń wieńcowych w izolowanych sercach szczurów (Bodart et al., 2002).

Masa mięśniowa, redukcja tkanki tłuszczowej i wydolność fizyczna

W żadnym kontrolowanym badaniu nie oceniano wpływu heksareliny na masę mięśniową, siłę, utratę tkanki tłuszczowej ani wydolność sportową. W przeglądzie z 2026 r. podsumowano, że twierdzenia o wpływie na skład ciała opierają się głównie na jej zdolności do podnoszenia stężenia GH i IGF-1, a nie na badaniach zaprojektowanych w celu pomiaru tych efektów (Dominikowski et al., 2026). Jedyne dłuższe badanie z udziałem dorosłych nie wykazało zmian w beztłuszczowej masie ciała, masie tkanki tłuszczowej ani stężeniu IGF-1 po 16 tygodniach (Rahim et al., 1998).

Na temat twierdzeń o „najsilniejszym GHRP bez desensytyzacji”. Heksarelina bywa promowana jako najsilniejszy peptyd uwalniający GH. W jedynym badaniu z udziałem ludzi bezpośrednio porównującym poszczególne związki wywołana przez nią odpowiedź GH była taka sama jak po podaniu GHRP-2, natomiast naturalna grelina w tej samej dawce uwalniała więcej GH. Słabnięcie odpowiedzi również nie jest mitem: u osób w podeszłym wieku odpowiedź GH na wstrzyknięcia podawane dwa razy na dobę spadła do 16. tygodnia z 19,1 do 10,5 µg/L·h, a stężenie IGF-1, beztłuszczowa masa ciała i masa tkanki tłuszczowej nie uległy zmianie. Odpowiedź powróciła po około czterech tygodniach od odstawienia.

Działania niepożądane i ryzyko

Opublikowane badania z udziałem ludzi były niewielkie i krótkotrwałe, a w większości z nich nie odnotowano istotnych działań niepożądanych. Bezpieczeństwo długoterminowe nie zostało zbadane.

Kortyzol, ACTH i prolaktyna

Heksarelina nie działa wybiórczo wyłącznie na wydzielanie GH:

  • Wzrost zależny od dawki. U zdrowych mężczyzn stężenie prolaktyny wzrosło maksymalnie o ≈180% względem wartości wyjściowej przy dawce 1 µg/kg, a stężenie kortyzolu wzrosło o ≈40% począwszy od dawki 0,5 µg/kg (Massoud et al., 1996).
  • Porównywalność z CRH. Przy dawce 2 µg/kg odpowiedź w zakresie ACTH i kortyzolu u zdrowych dorosłych była zbliżona do odpowiedzi po podaniu kortykoliberyny (hCRH). W zespole Cushinga (guzie przysadki wytwarzającym ACTH) wzrost stężenia ACTH był około 7-krotnie większy niż po podaniu hCRH (Ghigo et al., JCEM 1997). Wpływ na oś hormonów stresu prawdopodobnie zachodzi za pośrednictwem wazopresyny, a nie CRH (Korbonits et al., JCEM 1999).
  • Przy wielokrotnym dawkowaniu. W trakcie 16 tygodni wstrzyknięć podawanych dwa razy na dobę odpowiedź kortyzolowa na poranną dawkę uległa obniżeniu (AUC z 1506 do 1222 nmol/L·h) i powróciła do normy po odstawieniu. Odpowiedź prolaktynowa oraz 24-godzinne wydalanie kortyzolu z moczem nie uległy zmianie (Rahim et al., Clin Endocrinol 1999).

Wzrosty te mogą zaburzać interpretację hormonalnych badań krwi u osób stosujących peptydy z grupy GHRP (Dominikowski et al., 2026).

Sen, apetyt i tarczyca

  • Sen. U 7 młodych ochotników cztery dawki po 50 µg podane w nocy skróciły czas snu głębokiego (stadium 4) oraz podniosły w ciągu nocy stężenia GH, prolaktyny, ACTH i kortyzolu (Frieboes et al., Psychoneuroendocrinology 2004).
  • Apetyt. Pojedyncza dawka wywołała niewielki, doraźny wzrost subiektywnie ocenianego apetytu u 15 zdrowych mężczyzn (Korbonits et al., 1999).
  • Tarczyca. U dzieci pojedyncze dawki powodowały niewielki spadek stężenia TSH (hormonu tyreotropowego), które pozostawało w granicach normy, bez zmian stężenia hormonów tarczycy (Laron et al., Clin Endocrinol 1994).

Nieznane skutki długoterminowe i jakość produktów

Brakuje danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa stosowania heksareliny u ludzi, w tym jej wpływu na stężenie glukozy we krwi, ryzyko nowotworów czy układ sercowo-naczyniowy. Ponieważ jej celem jest podnoszenie stężenia GH, znane skutki nadmiaru GH są prawdopodobne, lecz niezmierzone — zobacz strony poświęcone hormonowi wzrostu oraz ibutamorenowi. Wobec braku zatwierdzonego leku preparaty sprzedawane poza badaniami naukowymi nie mają zweryfikowanej przez organy regulacyjne tożsamości, czystości ani dawki.

Wykrywanie w sporcie

Heksarelina jest zabroniona w każdym czasie w kategorii S2.2.4 WADA (Lista zabronionych substancji i metod WADA 2026). Laboratoria antydopingowe wykrywają heksarelinę i jej metabolity w moczu metodą chromatografii cieczowej połączonej ze spektrometrią mas. Ponieważ heksarelina ulega intensywnemu metabolizmowi, jej metabolit pozostawał wykrywalny po wyeliminowaniu peptydu macierzystego (Semenistaya et al., 2015).

Najważniejsze informacje

  • Ustabilizowany analog GHRP-6. Heksarelina to syntetyczny heksapeptyd aktywujący receptor greliny w celu uwalniania GH, a w tkankach zwierzęcych wiążący również receptor sercowy CD36.
  • Silna, lecz niewyjątkowa. Pojedyncze dawki dożylne 1–2 µg/kg silnie podnoszą stężenie GH — w stopniu zbliżonym do GHRP-2 i słabiej niż naturalna grelina w tej samej dawce. Podnosi również stężenia prolaktyny, ACTH i kortyzolu.
  • Odpowiedź słabnie przy wielokrotnym stosowaniu. W ciągu 16 tygodni wstrzyknięć podawanych dwa razy na dobę u starszych dorosłych odpowiedź GH spadła (AUC z 19,1 do 10,5 µg/L·h), a stężenie IGF-1, beztłuszczowa masa ciała i masa tkanki tłuszczowej nie uległy zmianie.
  • Dane dotyczące serca są wyłącznie krótkoterminowe. Pojedyncze dawki podnosiły frakcję wyrzutową w niewielkich badaniach z udziałem ludzi, ale w żadnym badaniu nie oceniano klinicznych punktów końcowych dotyczących serca.
  • Brak zatwierdzonych wskazań i dowodów na poprawę wydolności. Nie jest zatwierdzonym lekiem w USA, nie opublikowano okresu półtrwania w ludzkim osoczu, w żadnym badaniu nie oceniano wpływu na mięśnie ani wyniki sportowe, a WADA zakazuje jej stosowania w każdym czasie.

Źródła

  1. Deghenghi R, Cananzi MM, Torsello A, et al. GH-releasing activity of Hexarelin, a new growth hormone releasing peptide, in infant and adult rats. Life Sci. 1994;54(18):1321–1328. PubMed.
  2. Mao Y, Tokudome T, Kishimoto I. The cardiovascular action of hexarelin. J Geriatr Cardiol. 2014;11(3):253–258. PubMed; PMC.
  3. National Center for Biotechnology Information. Examorelin (hexarelin), PubChem CID 6918297. PubChem.
  4. Imbimbo BP, Mant T, Edwards M, et al. Growth hormone-releasing activity of hexarelin in humans. A dose-response study. Eur J Clin Pharmacol. 1994;46(5):421–425. PubMed.
  5. Westberg C, Benkestock K, Fatouros A, et al. Hexarelin–evaluation of factors influencing oral bioavailability and ways to improve absorption. J Pharm Pharmacol. 2001;53(9):1257–1264. PubMed.
  6. Loche S, Cambiaso P, Merola B, et al. The effect of hexarelin on growth hormone (GH) secretion in patients with GH deficiency. J Clin Endocrinol Metab. 1995;80(9):2692–2696. PubMed.
  7. Bodart V, Febbraio M, Demers A, et al. CD36 mediates the cardiovascular action of growth hormone-releasing peptides in the heart. Circ Res. 2002;90(8):844–849. PubMed.
  8. Arvat E, di Vito L, Maccagno B, et al. Effects of GHRP-2 and hexarelin, two synthetic GH-releasing peptides, on GH, prolactin, ACTH and cortisol levels in man. Comparison with the effects of GHRH, TRH and hCRH. Peptides. 1997;18(6):885–891. PubMed.
  9. Ghigo E, Arvat E, Gianotti L, et al. Growth hormone-releasing activity of hexarelin, a new synthetic hexapeptide, after intravenous, subcutaneous, intranasal, and oral administration in man. J Clin Endocrinol Metab. 1994;78(3):693–698. PubMed.
  10. Roumi M, Marleau S, du Souich P, et al. Kinetics and disposition of hexarelin, a peptidic growth hormone secretagogue, in rats. Drug Metab Dispos. 2000;28(1):44–50. PubMed.
  11. Roumi M, Lenaerts V, Boutignon F, et al. Radioimmunoassay for hexarelin, a peptidic growth hormone secretagogue, and its pharmacokinetic studies. Peptides. 1995;16(7):1301–1306. PubMed.
  12. Semenistaya E, Zvereva I, Thomas A, et al. Determination of growth hormone releasing peptides metabolites in human urine after nasal administration of GHRP-1, GHRP-2, GHRP-6, Hexarelin, and Ipamorelin. Drug Test Anal. 2015;7(10):919–925. PubMed.
  13. Massoud AF, Hindmarsh PC, Brook CG. Hexarelin-induced growth hormone, cortisol, and prolactin release: a dose-response study. J Clin Endocrinol Metab. 1996;81(12):4338–4341. PubMed.
  14. Arvat E, Gianotti L, Grottoli S, et al. Arginine and growth hormone-releasing hormone restore the blunted growth hormone-releasing activity of hexarelin in elderly subjects. J Clin Endocrinol Metab. 1994;79(5):1440–1443. PubMed.
  15. Arvat E, Maccario M, Di Vito L, et al. Endocrine activities of ghrelin, a natural growth hormone secretagogue (GHS), in humans: comparison and interactions with hexarelin, a nonnatural peptidyl GHS, and GH-releasing hormone. J Clin Endocrinol Metab. 2001;86(3):1169–1174. PubMed.
  16. Arvat E, Ramunni J, Bellone J, et al. The GH, prolactin, ACTH and cortisol responses to Hexarelin, a synthetic hexapeptide, undergo different age-related variations. Eur J Endocrinol. 1997;137(6):635–642. PubMed.
  17. Gasperi M, Aimaretti G, Scarcello G, et al. Low dose hexarelin and growth hormone (GH)-releasing hormone as a diagnostic tool for the diagnosis of GH deficiency in adults: comparison with insulin-induced hypoglycemia test. J Clin Endocrinol Metab. 1999;84(8):2633–2637. PubMed.
  18. Korbonits M, Kaltsas G, Perry LA, et al. Hexarelin as a test of pituitary reserve in patients with pituitary disease. Clin Endocrinol (Oxf). 1999;51(3):369–375. PubMed.
  19. Rahim A, O’Neill PA, Shalet SM. Growth hormone status during long-term hexarelin therapy. J Clin Endocrinol Metab. 1998;83(5):1644–1649. PubMed.
  20. Rahim A, Shalet SM. Does desensitization to hexarelin occur? Growth Horm IGF Res. 1998;8(Suppl B):141–143. PubMed.
  21. Klinger B, Silbergeld A, Deghenghi R, et al. Desensitization from long-term intranasal treatment with hexarelin does not interfere with the biological effects of this growth hormone-releasing peptide in short children. Eur J Endocrinol. 1996;134(6):716–719. PubMed.
  22. Maccario M, Veldhuis JD, Broglio F, et al. Impact of two or three daily subcutaneous injections of hexarelin, a synthetic growth hormone (GH) secretagogue, on 24-h GH, prolactin, adrenocorticotropin and cortisol secretion in humans. Eur J Endocrinol. 2002;146(3):310–318. PubMed.
  23. Laron Z, Frenkel J, Deghenghi R, et al. Intranasal administration of the GHRP hexarelin accelerates growth in short children. Clin Endocrinol (Oxf). 1995;43(5):631–635. PubMed.
  24. Laron Z, Frenkel J, Gil-Ad I, et al. Growth hormone releasing activity by intranasal administration of a synthetic hexapeptide (hexarelin). Clin Endocrinol (Oxf). 1994;41(4):539–541. PubMed.
  25. Bisi G, Podio V, Valetto MR, et al. Acute cardiovascular and hormonal effects of GH and hexarelin, a synthetic GH-releasing peptide, in humans. J Endocrinol Invest. 1999;22(4):266–272. PubMed.
  26. Bisi G, Podio V, Valetto MR, et al. Cardiac effects of hexarelin in hypopituitary adults. Eur J Pharmacol. 1999;381(1):31–38. PubMed.
  27. Imazio M, Bobbio M, Broglio F, et al. GH-independent cardiotropic activities of hexarelin in patients with severe left ventricular dysfunction due to dilated and ischemic cardiomyopathy. Eur J Heart Fail. 2002;4(2):185–191. PubMed.
  28. Broglio F, Guarracino F, Benso A, et al. Effects of acute hexarelin administration on cardiac performance in patients with coronary artery disease during by-pass surgery. Eur J Pharmacol. 2002;448(2-3):193–200. PubMed.
  29. Locatelli V, Rossoni G, Schweiger F, et al. Growth hormone-independent cardioprotective effects of hexarelin in the rat. Endocrinology. 1999;140(9):4024–4031. PubMed.
  30. Tivesten A, Bollano E, Caidahl K, et al. The growth hormone secretagogue hexarelin improves cardiac function in rats after experimental myocardial infarction. Endocrinology. 2000;141(1):60–66. PubMed.
  31. Ghigo E, Arvat E, Ramunni J, et al. Adrenocorticotropin- and cortisol-releasing effect of hexarelin, a synthetic growth hormone-releasing peptide, in normal subjects and patients with Cushing’s syndrome. J Clin Endocrinol Metab. 1997;82(8):2439–2444. PubMed.
  32. Korbonits M, Kaltsas G, Perry LA, et al. The growth hormone secretagogue hexarelin stimulates the hypothalamo-pituitary-adrenal axis via arginine vasopressin. J Clin Endocrinol Metab. 1999;84(7):2489–2495. PubMed.
  33. Rahim A, O’Neill PA, Shalet SM. The effect of chronic hexarelin administration on the pituitary-adrenal axis and prolactin. Clin Endocrinol (Oxf). 1999;50(1):77–84. PubMed.
  34. Frieboes RM, Antonijevic IA, Held K, et al. Hexarelin decreases slow-wave sleep and stimulates the secretion of GH, ACTH, cortisol and prolactin during sleep in healthy volunteers. Psychoneuroendocrinology. 2004;29(7):851–860. PubMed.
  35. Dominikowski A, Rękoś Z, Olejarz M, et al. The emerging landscape of performance-enhancing peptides modulating GH-IGF1 axis: bridging the gap between clinical evidence and patient self-administration. Front Endocrinol (Lausanne). 2026;17:1822475. PubMed; PMC.
  36. Food and Drug Administration. Certain bulk drug substances for use in compounding that may present significant safety risks (Category 2). Content current as of April 22, 2026. FDA.
  37. Food and Drug Administration. Drugs@FDA data, openFDA drugsfda endpoint; no product listing hexarelin or examorelin as an active ingredient (searched October 12, 2026). FDA.
  38. Code of Federal Regulations. 21 CFR 1308.13, Schedule III. eCFR.
  39. World Anti-Doping Agency. The 2026 Prohibited List, in effect January 1, 2026. WADA 2026 Prohibited List.