Peptydy i hormon wzrostu

IGF-1 LR3

Zaktualizowano · 22 źródła

IGF-1 LR3 (Long R3 IGF-1, zapisywany również jako LR3IGF-I lub LongR3-IGF-I) to syntetyczny, wytworzony w laboratorium wariant ludzkiego insulinopodobnego czynnika wzrostu typu 1 (IGF-1). Australijscy badacze zaprojektowali go na początku lat 1990. tak, aby słabo przyłączał się do białek wiążących IGF, które w normalnych warunkach trzymają aktywność IGF-1 w ryzach. W hodowlach komórkowych i u szczurów sprawiło to, że związek ten działał kilkakrotnie silniej niż naturalny IGF-1.

IGF-1 LR3 nigdy i nigdzie nie został zatwierdzony jako lek, a w przeglądzie z 2026 r. nie znaleziono żadnych recenzowanych badań z jego udziałem u ludzi (Dominikowski et al., Front Endocrinol 2026). Jego legalnym zastosowaniem jest rola czynnika wzrostu w pożywkach do hodowli komórkowych. Wszystko, co wiadomo o jego działaniu, pochodzi z doświadczeń na komórkach, szczurach, świniach i małpach. Jest on również zabroniony w sporcie i bywa wykrywany w fiolkach z czarnego rynku.

Ta strona podsumowuje wyniki badań laboratoryjnych i doświadczeń na zwierzętach oraz doniesienia laboratoriów antydopingowych. Ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość Szczegóły
Klasa Syntetyczny rekombinowany analog ludzkiego IGF-1
Status rejestracyjny Brak; nigdy niezatwierdzony do stosowania u ludzi (przez FDA, EMA ani inne urzędy)
Legalne zastosowanie Dodatek czynnika wzrostu do pożywek w hodowlach komórkowych
Kluczowa zmiana względem IGF-1 Przedłużenie na N-końcu oraz arginina w miejscu kwasu glutaminowego w pozycji 3
Białka wiążące Około 1000-krotnie mniejsze powinowactwo do IGFBP-3 niż w przypadku IGF-1 (badania laboratoryjne)
Wiązanie z receptorem Około 3-krotnie słabsze wiązanie z receptorem IGF typu 1 niż w przypadku IGF-1 (badania laboratoryjne)
Okres półtrwania Nieudokumentowany u ludzi; u szczurów jest usuwany z krwi szybciej niż IGF-1
Badania u ludzi Brak opublikowanych badań
Status WADA Zabroniony w każdym czasie (S2.3, analogi IGF-1)

Czym jest

LR3 został opracowany przez zespół z Adelaide (CSIRO oraz Cooperative Research Centre for Tissue Growth and Repair) i opisany w 1992 r. (Francis et al., J Mol Endocrinol 1992). Jest wytwarzany w bakteriach E. coli i różni się od ludzkiego IGF-1 pod dwoma względami:

Zmiana Działanie
Przedłużenie na N-końcu: pierwsze 11 aminokwasów metionylowego świńskiego hormonu wzrostu wraz z łącznikiem z dwóch aminokwasów, dodane na początku łańcucha IGF-1 Ułatwia prawidłowe fałdowanie cząsteczki podczas produkcji. Samo w sobie zwiększało również siłę działania w komórkach wydzielających białka wiążące. Od tego przedłużenia pochodzi człon „Long” w nazwie.
Podstawienie Arg3: arginina zastępuje kwas glutaminowy w pozycji 3 łańcucha IGF-1 Gwałtownie osłabia wiązanie z białkami wiążącymi IGF. Od tej zmiany pochodzi człon „R3” w nazwie.

Nazwa nawiązuje do wydłużenia samej cząsteczki, a nie do długiego czasu działania. Poza pozycją 3 pozostała część łańcucha stanowi natywną, złożoną z 70 aminokwasów sekwencję IGF-1, opisaną na stronie poświęconej IGF-1.

Dlaczego słabsze wiązanie zwiększa siłę działania

W organizmie większość IGF-1 jest związana przez białka wiążące, głównie IGFBP-3, które ograniczają ilość hormonu docierającą do jego receptora. Zespół z Adelaide wykazał, że IGF-1 ma około 1000-krotnie większe powinowactwo niż LR3 do IGFBP-3, IGFBP-4 oraz całkowitych białek wiążących osocza szczura (Ballard et al., Growth Regul 1993). Ponieważ większa część cząsteczki pozostaje w postaci wolnej, LR3 działał 5–10 razy silniej niż IGF-1 w komórkach mięśniowych szczura (mioblastach linii L6) wydzielających białka wiążące.

Ta przewaga siły działania zależy od obecności białek wiążących. W komórkach zarodka kurzego, które nie wydzielają wykrywalnych ilości białek wiążących, Long Arg3 IGF-1 działał słabiej niż IGF-1 (Francis et al., J Mol Endocrinol 1992). W pomiarach tego samego zespołu LR3 wiązał się z receptorem IGF typu 1 około 3-krotnie słabiej niż IGF-1 (Tomas et al., Biochem J 1992). Ten sam zespół z Adelaide doszedł wcześniej do identycznego wniosku w odniesieniu do Arg3-IGF-1 pozbawionego przedłużenia: jego większa siła działania wynikała z osłabionego wiązania z białkami wiążącymi, a nie z silniejszego powinowactwa do receptora (King et al., J Mol Endocrinol 1992).

Wiązanie różni się także w zależności od gatunku. LR3 wiązał się niezwykle słabo z białkami osocza szczura, ale wykazywał istotne wiązanie w osoczu ludzi, owiec, świń i kurcząt (Lord et al., J Endocrinol 1994). Wyniki uzyskane u szczurów — z których pochodzi większość danych o sile działania — mogą zatem zawyżać różnicę występującą u innych gatunków.

Pokrewne preparaty IGF-1

Produkt Czym jest Status
IGF-1 (mekasermina, Increlex) Rekombinowany IGF-1 identyczny z ludzkim hormonem Zatwierdzony przez FDA w ciężkim pierwotnym niedoborze IGF-1 u dzieci
IGF-1 LR3 (ta strona) Przedłużony analog Arg3 o niskim powinowactwie do białek wiążących Niezatwierdzony; odczynnik badawczy
IGF-1 DES IGF-1 pozbawiony pierwszych trzech aminokwasów, również o niskim powinowactwie do białek wiążących Niezatwierdzony; odczynnik badawczy
MGF i PEG-MGF Peptydy oparte na wariancie składania genu IGF-1 Niezatwierdzone

Farmakokinetyka

Nie opublikowano żadnych danych farmakokinetycznych u ludzi. W przeglądzie z 2026 r. okres półtrwania tego związku u ludzi określono jako nieudokumentowany (Dominikowski et al., Front Endocrinol 2026).

Dane ze zwierząt przeczą obiegowej opinii, jakoby LR3 utrzymywał się we krwi dłużej niż IGF-1. Ponieważ nie jest transportowany przez białka wiążące, ulega szybszemu usunięciu z krwiobiegu. W badaniu ze znacznikiem izotopowym u szczurów otrzymujących dawki dożylne większość LR3 krążyła w postaci wolnego peptydu i ulegała szybszemu rozkładowi (Bastian et al., J Endocrinol 1993):

Grupa (szczury) Klirens IGF-1, mL/min na kg Klirens LR3, mL/min na kg
Samice nieródki 0,90 9,84
Samice ciężarne (niskie stężenie IGFBP-3) 2,88 9,19

Gdy w okresie ciąży spadało stężenie białek wiążących, klirens IGF-1 przyspieszał, zbliżając się do wartości obserwowanych dla LR3, podczas gdy klirens LR3 niemal się nie zmieniał. Autorzy doszli do wniosku, że różnicę tę tłumaczy właśnie stopień wiązania z białkami nośnikowymi (Ballard et al., Growth Regul 1993).

Do takich samych wniosków prowadzą badania antydopingowe na szczurach. Po pojedynczym podaniu domięśniowym w dawce 100 µg/kg niezmieniony LR3 znikał z krwi po 4 godz., natomiast produkt jego rozpadu pozbawiony pierwszych 11 aminokwasów pozostawał wykrywalny do 16 godz. (Mongongu et al., Drug Test Anal 2021). Te same produkty rozpadu powstawały podczas inkubacji LR3 w pełnej krwi ludzkiej.

Szybsze usuwanie z krwi nie oznacza jednak krótszego działania. U świń LR3 i inne słabo wiążące się warianty obniżały stężenie glukozy we krwi 2–3 razy silniej niż IGF-1 i utrzymywały jego niski poziom znacznie dłużej w okresie 4 godzin, mimo że szybciej opuszczały krwiobieg (Tomas et al., J Endocrinol 1997).

Zatwierdzone zastosowanie medyczne

Brak. LR3 nigdy nie został zatwierdzony do stosowania u ludzi (Mongongu et al., Drug Test Anal 2021). Jedynym zarejestrowanym lekiem z grupy IGF-1 jest mekasermina, omówiona na stronie poświęconej IGF-1.

Jego ugruntowane zastosowanie dotyczy biotechnologii. LR3 dodaje się w miejsce insuliny do bezsurowiczych pożywek do hodowli komórkowych, aby podtrzymać wzrost komórek. W badaniu linii komórkowych jajnika chomika chińskiego (CHO) wytwarzających białka rekombinowane związek ten podtrzymywał żywotność komórek skuteczniej niż insulina (Morris & Schmid, Biotechnol Prog 2000).

Co pokazują badania

Wszystkie poniższe dowody pochodzą z badań na zwierzętach. W żadnym kontrolowanym badaniu z udziałem ludzi nie oceniano wpływu LR3 na mięśnie, redukcję tkanki tłuszczowej, regenerację ani jakiekolwiek schorzenie medyczne.

Wzrost i białka mięśniowe u szczurów

U szczurów wprowadzonych w stan kataboliczny (zaniku mięśni) za pomocą sterydu deksametazonu, podawanie IGF-1 przez wszczepioną pompę przez 7 dni częściowo odwracało utratę masy ciała, przy czym LR3 oraz IGF-1 DES działały około 2,5 razy silniej niż natywny IGF-1 (Tomas et al., Biochem J 1992). Zarówno synteza, jak i rozpad białek mięśniowych przesunęły się w kierunku anabolicznym. Udział masy tuszy w całkowitej masie ciała pozostawał u leczonych szczurów niski, choć przyrost masy samej tuszy wynikał z przyrostu białka, a nie tłuszczu.

U prawidłowo rosnących samic szczura otrzymujących preparat przez 14 dni, LR3 w dawce 44 µg/dobę wywoływał efekty zbliżone do IGF-1 w dawce 278 µg/dobę: wzrost przyrostu masy ciała, retencji azotu i wykorzystania paszy o 18–26% (Tomas et al., J Endocrinol 1993). Proporcje ciała pozostawały niemal niezmienione, a dodatniego bilansu azotowego nie dało się wyjaśnić zmierzonym obrotem białek mięśniowych.

Najsilniejszy rozrost dotyczy jelit

Jelito należało do najsilniej reagujących tkanek. U szczurów otrzymujących deksametazon analogi IGF-1 konsekwentnie działały kilkakrotnie silniej niż natywny IGF-1 pod względem powiększania żołądka, jelita cienkiego i okrężnicy (Read et al., J Endocrinol 1992). U zdrowych szczurów otrzymujących LR3 w dawce 278 µg/dobę przez 14 dni odnotowano następujące zmiany (Steeb et al., Am J Physiol 1994):

Parametr Zmiana po podaniu LR3
Całkowita masa przewodu pokarmowego +43%
Masa jelita cienkiego +47%
Długość jelita cienkiego +13%
Populacja komórek krypt jelitowych +33%

Świnie: zahamowanie wzrostu zamiast przyspieszenia

Świnie reagują na hormon wzrostu (GH) i mają wysokie stężenie IGF-2, dzięki czemu pod pewnymi względami są bliższe fizjologii człowieka niż szczury. U tuczników o masie ciała 55 kg 4-dniowy wlew LR3 w dawce 180 µg/kg/dobę spowodował (Dunaiski et al., J Endocrinol 1997):

  • zmniejszenie dobowego przyrostu masy ciała oraz spożycia paszy;
  • obniżenie stężenia IGFBP-3, endogennego IGF-1 oraz insuliny we krwi;
  • spadek średniego stężenia GH o 23% oraz pola pod krzywą pików wydzielania GH o 60%.

Dodanie świńskiego GH nie przywróciło tempa wzrostu. W przeglądzie podsumowującym program badań na świniach stwierdzono, że przewlekłe podawanie LR3 spowalniało wzrost u starszych świń — prawdopodobnie wskutek zwrotnego hamowania wydzielania GH — natomiast przyspieszało wzrost u nowo narodzonych prosiąt, które nie są jeszcze wrażliwe na działanie GH (Walton et al., Prog Growth Factor Res 1995). U prosiąt odchowywanych sztucznie LR3 zwiększał dobowy przyrost masy ciała z 386 do 457 g/dobę wyłącznie w okresie drugich 9 dni wlewu i tylko wtedy, gdy zwierzęta miały swobodny dostęp do pokarmu (Dunshea et al., Br J Nutr 2002).

Inne badania na zwierzętach

W mysim modelu choroby Alzheimera donosowe podawanie LR3 przez 7 miesięcy poprawiło skład ciała i niektóre cechy blaszek amyloidowych, ale nie uchroniło zwierząt przed pogorszeniem pamięci ani zmianami zachowania (Engel et al., J Alzheimers Dis 2025).

Działania niepożądane i ryzyko

Nie istnieją żadne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Poniższe zagrożenia wynikają z badań na zwierzętach oraz z poznanych właściwości samego IGF-1.

Hipoglikemia

Podobnie jak IGF-1, również LR3 obniża stężenie glukozy we krwi. U świń działał 2–3 razy silniej niż IGF-1 pod względem osiąganego maksymalnego spadku glikemii, a słabo wiążące się warianty wywoływały około 4- do 8-krotnie większy skumulowany spadek stężenia glukozy w ciągu 4 godzin (Tomas et al., J Endocrinol 1997). U dzieci leczonych zatwierdzonym preparatem IGF-1 hipoglikemia stanowi najczęstsze ciężkie działanie niepożądane (zob. stronę poświęconą IGF-1).

Hamowanie własnego hormonu wzrostu i IGF-1

U świń LR3 obniżał stężenie własnego IGF-1, IGFBP-3, insuliny oraz GH (Dunaiski et al., J Endocrinol 1997). Nie wiadomo, czy zjawisko to zachodzi również u ludzi.

Rozrost tkanek niemięśniowych i obawy onkologiczne

U szczurów przewód pokarmowy należał do tkanek najbardziej wrażliwych na działanie IGF-1 i jego analogów, które powiększały jelita silniej niż sam IGF-1 (Read et al., J Endocrinol 1992). IGF-1 pobudza podziały komórkowe, zatwierdzony lek z grupy IGF-1 jest przeciwwskazany u osób z chorobą nowotworową, a wyższe naturalne stężenia IGF-1 wykazują umiarkowany związek z częstszym występowaniem niektórych nowotworów (zob. stronę poświęconą IGF-1). W przeglądzie z 2026 r. ryzyko mitogenne (nasilające proliferację komórek) związane z LR3 określono jako teoretyczne, ponieważ związku tego nie badano u ludzi (Dominikowski et al., Front Endocrinol 2026).

Jakość produktów

Ponieważ LR3 nie jest lekiem, produkty sprzedawane poza oficjalnym obiegiem odczynników badawczych nie podlegają żadnemu nadzorowi. Laboratoria antydopingowe wykrywały:

Status prawny i stosowanie poza medycyną

LR3 nie jest zatwierdzonym lekiem w USA ani w Unii Europejskiej. Nie jest też wymieniony wśród sterydów anabolicznych na amerykańskiej liście substancji kontrolowanych Schedule III (21 CFR 1308.13).

Lista zabronionych substancji i metod WADA 2026 zabrania stosowania „IGF-1, mekaserminy i jej analogów” w każdym czasie w ramach klasy S2.3 (czynniki wzrostu), co obejmuje również LR3. Badacze antydopingowi zauważają, że LR3 jest łatwo dostępny na czarnym rynku dla kulturystów (Mongongu et al., Drug Test Anal 2021). Laboratoria potrafią wykryć go w osoczu już przy stężeniach rzędu niskich ng/mL mimo znacznego nadmiaru naturalnego IGF-1, a obecność produktu rozpadu mniej więcej podwoiła okno wykrywalności u szczurów (Thomas et al., Growth Horm IGF Res 2017).

Najważniejsze informacje

  • Nigdy nieprzebadany u ludzi. IGF-1 LR3 to odczynnik badawczy bez zatwierdzenia rejestracyjnego i bez opublikowanych badań z udziałem ludzi.
  • Silny dzięki ucieczce spod kontroli białek wiążących. Wiąże się z IGFBP-3 około 1000-krotnie słabiej niż IGF-1 i u szczurów działał 2,5–6 razy silniej, mimo słabszego powinowactwa do receptora.
  • Człon „Long” nie oznacza długiego działania. U szczurów był usuwany z krwi znacznie szybciej niż IGF-1; okres półtrwania u ludzi nie został udokumentowany.
  • Sprzeczne wyniki u zwierząt. Zwiększał masę ciała i rozrost jelit u szczurów, ale spowalniał wzrost i hamował wydzielanie GH u starszych świń.
  • Silny wpływ na glikemię. U świń obniżał stężenie glukozy we krwi mocniej i na dłużej niż IGF-1.
  • Zabroniony i niekontrolowany. WADA zabrania jego stosowania w każdym czasie, a próbki z czarnego rynku zawierały postacie zanieczyszczone, utlenione lub opatrzone znacznikami laboratoryjnymi.

Źródła

  1. Francis GL, Ross M, Ballard FJ, et al. Novel recombinant fusion protein analogues of insulin-like growth factor (IGF)-I indicate the relative importance of IGF-binding protein and receptor binding for enhanced biological potency. J Mol Endocrinol. 1992;8(3):213–223. PubMed.
  2. King R, Wells JR, Krieg P, et al. Production and characterization of recombinant insulin-like growth factor-I (IGF-I) and potent analogues of IGF-I, with Gly or Arg substituted for Glu3, following their expression in Escherichia coli as fusion proteins. J Mol Endocrinol. 1992;8(1):29–41. PubMed.
  3. Ballard FJ, Walton PE, Bastian S, et al. Effects of interactions between IGFBPs and IGFs on the plasma clearance and in vivo biological activities of IGFs and IGF analogs. Growth Regul. 1993;3(1):40–44. PubMed.
  4. Tomas FM, Knowles SE, Owens PC, et al. Insulin-like growth factor-I (IGF-I) and especially IGF-I variants are anabolic in dexamethasone-treated rats. Biochem J. 1992;282(Pt 1):91–97. PubMed.
  5. Tomas FM, Knowles SE, Chandler CS, et al. Anabolic effects of insulin-like growth factor-I (IGF-I) and an IGF-I variant in normal female rats. J Endocrinol. 1993;137(3):413–421. PubMed.
  6. Lord AP, Bastian SE, Read LC, Walton PE, Ballard FJ. Differences in the association of insulin-like growth factor-I (IGF-I) and IGF-I variants with rat, sheep, pig, human and chicken plasma-binding proteins. J Endocrinol. 1994;140(3):475–482. PubMed.
  7. Bastian SE, Walton PE, Wallace JC, Ballard FJ. Plasma clearance and tissue distribution of labelled insulin-like growth factor-I (IGF-I) and an analogue LR3IGF-I in pregnant rats. J Endocrinol. 1993;138(2):327–336. PubMed.
  8. Tomas FM, Walton PE, Dunshea FR, Ballard FJ. IGF-I variants which bind poorly to IGF-binding proteins show more potent and prolonged hypoglycaemic action than native IGF-I in pigs and marmoset monkeys. J Endocrinol. 1997;155(2):377–386. PubMed.
  9. Read LC, Tomas FM, Howarth GS, et al. Insulin-like growth factor-I and its N-terminal modified analogues induce marked gut growth in dexamethasone-treated rats. J Endocrinol. 1992;133(3):421–431. PubMed.
  10. Steeb CB, Trahair JF, Tomas FM, Read LC. Prolonged administration of IGF peptides enhances growth of gastrointestinal tissues in normal rats. Am J Physiol. 1994;266(6 Pt 1):G1090–G1098. PubMed.
  11. Dunaiski V, Dunshea FR, Walton PE, Goddard C. Long [R3] insulin-like growth factor-I reduces growth, plasma growth hormone, IGF binding protein-3 and endogenous IGF-I concentrations in pigs. J Endocrinol. 1997;155(3):559–565. PubMed.
  12. Walton PE, Dunshea FR, Ballard FJ. In vivo actions of IGF analogues with poor affinities for IGFBPs: metabolic and growth effects in pigs of different ages and GH responsiveness. Prog Growth Factor Res. 1995;6(2-4):385–395. PubMed.
  13. Dunshea FR, Chung CS, Owens PC, Ballard JF, Walton PE. Insulin-like growth factor-I and analogues increase growth in artificially-reared neonatal pigs. Br J Nutr. 2002;87(6):587–593. PubMed.
  14. Engel MG, Narayan S, Cui MH, et al. Intranasal long R3 insulin-like growth factor-1 treatment promotes amyloid plaque remodeling in cerebral cortex but fails to preserve cognitive function in male 5XFAD mice. J Alzheimers Dis. 2025;103(1):113–126. PubMed.
  15. Morris AE, Schmid J. Effects of insulin and LongR(3) on serum-free Chinese hamster ovary cell cultures expressing two recombinant proteins. Biotechnol Prog. 2000;16(5):693–697. PubMed.
  16. Dominikowski A, Rękoś Z, Olejarz M, et al. The emerging landscape of performance-enhancing peptides modulating GH-IGF1 axis: bridging the gap between clinical evidence and patient self-administration. Front Endocrinol (Lausanne). 2026;17:1822475. PubMed.
  17. Mongongu C, Coudoré F, Domergue V, et al. Detection of LongR(3) -IGF-I, Des(1-3)-IGF-I, and R(3) -IGF-I using immunopurification and high resolution mass spectrometry for antidoping purposes. Drug Test Anal. 2021;13(7):1256–1269. PubMed.
  18. Thomas A, Walpurgis K, Delahaut P, et al. Determination of LongR(3)-IGF-I, R(3)-IGF-I, Des1-3 IGF-I and their metabolites in human plasma samples by means of LC-MS. Growth Horm IGF Res. 2017;35:33–39. PubMed.
  19. Kohler M, Thomas A, Walpurgis K, et al. Detection of His-tagged Long-R³-IGF-I in a black market product. Growth Horm IGF Res. 2010;20(5):386–390. PubMed.
  20. Kohler M, Thomas A, Geyer H, et al. Confiscated black market products and nutritional supplements with non-approved ingredients analyzed in the Cologne Doping Control Laboratory 2009. Drug Test Anal. 2010;2(11-12):533–537. PubMed.
  21. World Anti-Doping Agency. 2026 Prohibited List. WADA 2026 Prohibited List.
  22. US Code of Federal Regulations. 21 CFR 1308.13, Schedule III. 21 CFR 1308.13.