CJC-1295 z DAC to syntetyczny, długo działający analog hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH), podwzgórzowego hormonu, który nakazuje przysadce uwolnienie hormonu wzrostu (GH). Został zaprojektowany przez montrealską firmę ConjuChem, która wzięła aktywny 29-aminokwasowy fragment GHRH, zmieniła cztery z jego aminokwasów i dodała reaktywną grupę chemiczną, kompleks powinowactwa do leku (DAC, drug affinity complex), który po wstrzyknięciu wiąże peptyd z albuminą we krwi (Jetté et al., Endocrinology 2005). Jest to cząsteczka, którą oryginalna literatura nazywała po prostu „CJC-1295”.

Wiązanie z albuminą odróżnia tę wersję od pozostałych. U zdrowych dorosłych pojedyncze wstrzyknięcie podskórne zwiększało poziom GH i IGF-I (insulinopodobnego czynnika wzrostu I, hormonu, który GH skłania wątrobę do wytwarzania) przez 6–11 dni, a szacowany okres półtrwania wynosił 5,8–8,1 dnia (Teichman et al., JCEM 2006). Wersja sprzedawana jako „bez DAC” nie ma grupy wiążącej albuminę i jest omówiona osobno na stronie CJC-1295 bez DAC.

Najważniejszy fakt: w przeciwieństwie do swojego odpowiednika bez DAC ten koniugat był badany u ludzi, ale tylko w niewielkich, krótkich badaniach wczesnej fazy u zdrowych ochotników. Nigdy nie został zatwierdzony przez FDA ani EMA, nie opublikowano żadnego badania skuteczności w jakiejkolwiek chorobie ani w zakresie składu ciała, a FDA uznała CJC-1295 za zagrożenie dla bezpieczeństwa w sporządzaniu leków recepturowych.

Ta strona podsumowuje to, co podają wczesne badania kliniczne, literatura dotycząca kontroli antydopingowej i organy regulacyjne. Służy wyłącznie celom edukacyjnym i nie jest poradą medyczną.

Właściwość	Szczegóły
Klasa	Syntetyczny analog GHRH związany z albuminą (kompleks powinowactwa do leku)
Inne nazwy	CJC-1295 DAC, DAC-GRF; oryginalne „CJC-1295” z prac twórcy
Twórca	ConjuChem (Montreal); nigdy nie wprowadzony do obrotu
Mechanizm	Wiąże się z receptorem GHRH na komórkach somatotropowych przysadki, które następnie uwalniają GH; poziom IGF-I wzrasta w dalszej kolejności
Droga podania w badaniach	Wstrzyknięcie podskórne
Dawki badane u ludzi	Cztery rosnące dawki pojedyncze, następnie dwie lub trzy dawki co tydzień lub co drugi tydzień; 60 lub 90 µg/kg w badaniu pulsacyjności
Okres półtrwania	Szacowany na 5,8–8,1 dnia u zdrowych dorosłych (Teichman et al., 2006)
Dowody u ludzi	Wyłącznie badania typu fazy I u zdrowych ochotników; brak kontrolowanych danych o skuteczności
Status w USA	Niezatwierdzony; nie jest substancją kontrolowaną; FDA wymieniła go wśród substancji luzem, które mogą stwarzać poważne zagrożenia dla bezpieczeństwa (wniosek później wycofano)
Status WADA	Zabroniony przez cały czas na mocy S2.2.4, GHRH i jego analogi

Czym jest

Naturalny ludzki GHRH ma 44 aminokwasy, ale prawie cała jego aktywność mieści się w pierwszych 29. Ten fragment, sermorelina, działa krótko, ponieważ enzym krwi, dipeptydylopeptydaza IV (DPP-IV), odcina jego dwa pierwsze aminokwasy, a nerki usuwają go z krwi w ciągu minut (Frohman et al., J Clin Invest 1986; Esposito et al., Adv Drug Deliv Rev 2003). CJC-1295 z DAC rozwiązuje oba problemy w dwóch krokach.

Zmiany strukturalne, opisane słowami

Cztery podstawienia aminokwasów. W porównaniu z 29-aminokwasowym fragmentem drugi aminokwas zastąpiono D-alaniną (lustrzaną formą alaniny), 8. glutaminą, 15. alaniną, a 27. leucyną (Knoop et al., Anal Bioanal Chem 2016). Zmiana na pozycji 2 blokuje cięcie przez DPP-IV. Ten peptyd z czterema podstawieniami to ten sam szkielet, który sprzedaje się jako „bez DAC” lub „zmodyfikowany GRF (1-29)”.
Dodana lizyna niosąca grupę maleimidową. Na końcu łańcucha twórca przyłączył dodatkową lizynę z grupą 3-maleimidopropionamidową (Jetté et al., 2005). Dzięki temu cząsteczka ma 30 aminokwasów (Timms et al., Drug Test Anal 2019).
Wiązanie z albuminą po wstrzyknięciu. Grupa maleimidowa reaguje z wolną grupą tiolową (siarkową) na krążącej albuminie, konkretnie z cysteiną na pozycji 34, tworząc wiązanie kowalencyjne (Jetté et al., 2005). Związany z dużym, długo żyjącym białkiem nośnikowym peptyd unika szybkiej filtracji w nerkach.

Jak wybrano wersję z DAC

ConjuChem wytworzyła trzy pochodne maleimidowe GRF(1-29) i przetestowała je na szczurach. Wszystkie trzy, po związaniu z ludzką albuminą, były odporne na DPP-IV in vitro i pobudzały uwalnianie GH z hodowanych komórek przysadki szczura. Najlepsza z nich, CJC-1295, dała 4-krotnie większe pole pod krzywą GH w ciągu 2 godzin niż niezmodyfikowany GRF(1-29) po wstrzyknięciu podskórnym u szczurów i utrzymywała się w osoczu ponad 72 godziny. W osoczu szczura forma związana z albuminą pojawiła się w ciągu 15 minut i nadal krążyła po upływie ponad 24 godzin (Jetté et al., 2005). Były to dane ze szczurów.

Porównanie z pokrewnymi substancjami

Nazwa	Wiązanie z albuminą	Okres półtrwania u ludzi	Status
CJC-1295 z DAC (ta strona)	Tak, wiązanie kowalencyjne z albuminą	Szacowany na 5,8–8,1 dnia	Nigdy nie zatwierdzony
CJC-1295 bez DAC i MOD-GRF (1-29)	Nie; ten sam szkielet z czterema podstawieniami bez grupy lizyna-maleimid	Niezmierzony u ludzi	Nigdy nie zatwierdzony; brak opublikowanych badań u ludzi
Sermorelina	Nie; niezmodyfikowany GHRH(1-29)	Minuty	Zatwierdzona przez FDA jako Geref (NDA 020443); wycofana z obrotu
Tesamorelina	Nie; pełny GHRH(1-44) z grupą kwasu tłuszczowego	W badaniach dawkowana raz na dobę	Zatwierdzona przez FDA jako Egrifta (2010)

Źródła dla wierszy porównania: Teichman et al., 2006; Dominikowski et al., Front Endocrinol 2026; Drugs@FDA, Geref; Drugs@FDA, Egrifta.

Farmakokinetyka

Jedyne dane farmakokinetyczne u ludzi pochodzą z dwóch randomizowanych, kontrolowanych placebo, podwójnie zaślepionych badań z rosnącymi dawkami u zdrowych dorosłych w wieku 21–61 lat, trwających 28 i 49 dni. W pierwszym podawano jedną z czterech rosnących dawek pojedynczych; w drugim dwie lub trzy dawki w odstępach tygodniowych lub co drugi tydzień, wszystkie we wstrzyknięciu podskórnym (Teichman et al., 2006).

Parametr	Wynik u zdrowych dorosłych
Szacowany okres półtrwania	5,8–8,1 dnia
Średni poziom GH w osoczu po jednym wstrzyknięciu	Zwiększony 2–10-krotnie, zależnie od dawki, przez 6 dni lub dłużej
Średni poziom IGF-I w osoczu po jednym wstrzyknięciu	Zwiększony 1,5–3-krotnie przez 9–11 dni
IGF-I po wielokrotnych dawkach	Utrzymywał się powyżej wartości wyjściowej do 28 dni; dowody na efekt kumulacyjny

Źródło: Teichman et al., 2006.

Dla porównania niesprzężony fragment GHRH(1-29) ma okres półtrwania w osoczu u ludzi wynoszący około 10–20 minut (Esposito et al., 2003). Okres półtrwania rzędu tygodnia jest cechą koniugatu związanego z albuminą, a nie samego szkieletu peptydowego.

Co pokazują badania

GH i IGF-I u zdrowych dorosłych

Opisane wyżej badania z rosnącymi dawkami wykazały trwały, zależny od dawki wzrost GH i IGF-I. Autorzy stwierdzili, że lek był bezpieczny i względnie dobrze tolerowany, „szczególnie przy dawkach 30 lub 60 µg/kg”, oraz że dane potwierdzają jego potencjał jako środka leczniczego (Teichman et al., 2006). Opublikowane streszczenie nie podaje składu ciała, siły ani innych wyników klinicznych, a żaden z uczestników nie miał leczonej choroby.

Pulsacyjność GH

Naturalny GH jest uwalniany w pulsach, a częstą obawą przy stale działającym bodźcu jest to, że mógłby je spłaszczać. Ionescu i Frohman sprawdzili to u zdrowych mężczyzn w wieku 20–40 lat, pobierając krew co 20 minut przez 12-godzinną noc przed pojedynczym wstrzyknięciem 60 lub 90 µg/kg i tydzień po nim (Ionescu and Frohman, JCEM 2006).

Wynik, tydzień po wstrzyknięciu	Zmiana	Istotność
Najniższy (podstawowy) poziom GH	≈7,5-krotny wzrost	p poniżej 0,0001
Średni poziom GH	+46%	p poniżej 0,01
IGF-I	+45%	p poniżej 0,001
Częstość i wielkość pulsów GH	Bez zmian	Nieistotne statystycznie
60 vs 90 µg/kg	Brak istotnej różnicy	—

Dodatkowy GH pochodził głównie z wyższych poziomów podstawowych między pulsami, a nie z większych lub częstszych pulsów, a wzrost IGF-I nie korelował z żadną pojedynczą miarą wydzielania GH (Ionescu and Frohman, 2006).

Analiza uzupełniająca przechowywanej surowicy od 11 z tych mężczyzn, w wieku 20–34 lat, porównała białka krwi przed i tydzień po pojedynczym wstrzyknięciu 60–90 µg/kg. Zmieniło się pięć plamek białkowych, w tym izoformy apolipoproteiny A1 i transtyretyny (niższe) oraz beta-hemoglobiny i fragmenty albuminy (wyższe); autorzy zaproponowali je jedynie jako kandydackie biomarkery działania GH (Sackmann-Sala et al., Growth Horm IGF Res 2009).

Wzrost u myszy z niedoborem GHRH

U myszy wyhodowanych bez genu GHRH zwierzętom w wieku 1 tygodnia podawano 2 µg CJC-1295 co 24, 48 lub 72 godziny przez 5 tygodni. Codzienne dawkowanie dawało prawidłową masę i długość ciała; dawkowanie co 48 lub 72 godziny poprawiało wzrost w porównaniu z placebo, ale nie normalizowało go w pełni. U leczonych myszy stwierdzono oznaki proliferacji komórek somatotropowych przysadki (Alba et al., Am J Physiol Endocrinol Metab 2006). Wyniki te pochodzą od myszy i nie ustalają żadnego efektu ani odstępu między dawkami u ludzi.

Czego nie wykazano

Żadne opublikowane badanie z randomizacją nie testuje CJC-1295 z DAC w niedoborze GH, masie mięśniowej, utracie tłuszczu, regeneracji ani wynikach sportowych. Przegląd z 2026 roku ocenił dowody jako badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne fazy I u zdrowych dorosłych, „brak kontrolowanych danych o skuteczności” (Dominikowski et al., 2026). Nie opublikowano wyników badań w późniejszych fazach, a substancja nigdy nie została zatwierdzona.

O twierdzeniu „zachowuje naturalne pulsy GH”. Badanie pulsacyjności wykazało, że częstość i wielkość pulsów zostały zachowane, ale mierzyło jedną noc, tydzień po jednym wstrzyknięciu, u młodych zdrowych mężczyzn. Nie badało powtarzanego dawkowania, długotrwałej ekspozycji ani żadnego wyniku klinicznego. Jest to także jedyne takie badanie; żadne badanie u ludzi nie porównuje pulsacyjności między wersją z DAC a wersją bez DAC.

Działania niepożądane i ryzyko

Co zgłosiły badania

Dwa badania z rosnącymi dawkami nie zgłosiły poważnych reakcji niepożądanych, a autorzy opisali lek jako względnie dobrze tolerowany, szczególnie przy 30 lub 60 µg/kg (Teichman et al., 2006). Przegląd z 2026 roku podsumował te badania jako wykazujące łagodne działania miejscowe i ogólnoustrojowe związane z pobudzeniem osi GH (Dominikowski et al., 2026). Były to krótkie badania na niewielkiej liczbie zdrowych ochotników, więc nie mogą wykryć rzadkich ani długotrwałych szkód.

Co powiedziała FDA

FDA umieściła CJC-1295 w kategorii 2 swojego przeglądu substancji luzem do sporządzania leków, na liście substancji, które „mogą stwarzać poważne zagrożenia dla bezpieczeństwa” przy stosowaniu w lekach recepturowych. FDA wskazała ryzyko immunogenności (powstawania przeciwciał) przy niektórych drogach podania, złożoność związaną z zanieczyszczeniami charakterystycznymi dla peptydów i charakterystyką substancji czynnej, ograniczone dane kliniczne oraz poważne zdarzenia niepożądane, które zidentyfikowała przy CJC-1295, w tym przyspieszenie czynności serca i ogólnoustrojową reakcję rozszerzającą naczynia (rozszerzenie naczyń krwionośnych w całym organizmie) (FDA bulk drug substances, category 2). Wniosek został później wycofany przez wnioskodawcę, więc CJC-1295 znajduje się teraz w tabeli FDA dotyczącej wycofanych wniosków. Nie istnieje żaden zatwierdzony przez FDA produkt, który go zawiera.

Ryzyka specyficzne dla długo działającego koniugatu

Nie można go szybko wyłączyć. Przy okresie półtrwania wynoszącym około tygodnia GH i IGF-I pozostawały podwyższone przez 6–11 dni po pojedynczym wstrzyknięciu, a powtarzane dawki miały kumulacyjny wpływ na IGF-I (Teichman et al., 2006). Jeśli wystąpi działanie niepożądane, ekspozycja utrzymuje się przez dni.
Utrzymujące się podwyższenie IGF-I. Przewlekłe podwyższenie IGF-I to główna obawa długoterminowa dotycząca peptydów osi GH. Przegląd z 2026 roku wskazuje mitogenną sygnalizację GH/IGF-I jako teoretyczne zagrożenie nowotworowe, jednocześnie zaznaczając, że nie ustalono klinicznego sygnału kancerogennego (Dominikowski et al., 2026).
Tolerancja glukozy. GH działa przeciwnie do insuliny. W badaniu innego długo działającego GHRH (koniugatu z glikolem polietylenowym) u zdrowych osób starszych powtarzane dawkowanie powodowało pewne pogorszenie tolerancji glukozy (Munafo et al., Eur J Endocrinol 2005). To inna cząsteczka, ale mechanizm jest wspólny.
Brak danych długoterminowych. Najdłuższe opublikowane badanie u ludzi trwało 49 dni.

Jakość i tożsamość produktów

Produkty sprzedawane pod nazwą CJC-1295 nie są wytwarzane według standardów farmaceutycznych, a etykieta nie gwarantuje zawartości. Fiolka skonfiskowana w Norwegii w 2009 roku i sprzedawana jako „CJC-1295” zawierała 29-aminokwasowy amidowany peptyd, czyli szkielet bez DAC, a nie koniugat wiążący albuminę (Henninge et al., Drug Test Anal 2010). Wszystkie peptydy pobudzające wydzielanie GH, w tym zmodyfikowany GRF 1-29, zatrzymane przez duńskie służby celne, miały dodatkową glicynę na jednym końcu w porównaniu ze standardami referencyjnymi (Gajda et al., Drug Test Anal 2019). Więcej o analizach produktów znajdziesz na stronie bez DAC.

Status prawny i antydopingowy

W USA CJC-1295 nie jest substancją kontrolowaną; wykaz sterydów anabolicznych w 21 CFR 1308.13 nie wymienia analogów GHRH. Jest lekiem niezatwierdzonym, a FDA uznała go za zagrożenie dla bezpieczeństwa w sporządzaniu leków recepturowych.

Lista zabronionych substancji i metod WADA na 2026 rok zabrania czynników uwalniających hormon wzrostu przez cały czas w sekcji S2.2.4, wymieniając GHRH i jego analogi, z CJC-1295 jako przykładem obok CJC-1293, sermoreliny i tesamoreliny.

DAC stanowi też problem wykrywalności. Po związaniu z albuminą i innymi białkami osocza lek zachowuje się jak duże białko o niestałej masie cząsteczkowej, co utrudnia standardowe badania przesiewowe metodą spektrometrii mas pod kątem nienaruszonych peptydów (Timms et al., Drug Test Anal 2019). Laboratoria odpowiedziały metodami ukierunkowanymi:

Badanie przesiewowe immuno-PCR oparte na przeciwciałach wykrywało koniugat białkowy do 0,8 pg/mL; w osoczu końskim konieczny był próg przesiewowy 50 pg/mL z powodu własnego GHRH konia (Timms et al., 2019a).
Metoda potwierdzająca z wychwytem przeciwciałami i trawieniem enzymatycznym identyfikowała CJC-1295 do 180 pg/mL w 1 mL osocza końskiego (Timms et al., 2019b).
Metoda w moczu obejmująca CJC-1295 z DAC i bez DAC, oparta na metabolitach in vitro, osiągała granice wykrywalności zwykle równe lub niższe od wymaganego limitu wykonania WADA wynoszącego 1 ng/mL (Memdouh et al., Drug Test Anal 2021).

Obie metody w osoczu końskim opracowano do kontroli w wyścigach konnych, a nie do badań u ludzi.

Najważniejsze informacje

DAC to kotwica albuminowa. Ten sam szkielet GHRH(1-29) z czterema podstawieniami co peptyd bez DAC, plus dodana lizyna z grupą maleimidową, która po wstrzyknięciu wiąże się kowalencyjnie z albuminą.
Działanie trwające tydzień u ludzi. U zdrowych dorosłych jedno wstrzyknięcie zwiększało GH 2–10-krotnie przez 6 dni lub dłużej, a IGF-I 1,5–3-krotnie przez 9–11 dni, przy szacowanym okresie półtrwania 5,8–8,1 dnia.
Pulsy zachowane, w jednym krótkim badaniu. Tydzień po pojedynczym wstrzyknięciu najniższy poziom GH wzrósł około 7,5-krotnie, a IGF-I o 45%, natomiast częstość i wielkość pulsów GH nie zmieniły się.
Wyłącznie dane z wczesnej fazy. Badania u ludzi były niewielkie, krótkie i przeprowadzone u zdrowych ochotników. Nie opublikowano badania skuteczności w żadnej chorobie, w zakresie składu ciała ani wyników sportowych, a lek nigdy nie został zatwierdzony.
FDA zwróciła na niego uwagę. FDA wskazała ograniczone dane kliniczne oraz poważne zdarzenia niepożądane, w tym przyspieszenie czynności serca i ogólnoustrojową reakcję rozszerzającą naczynia.
Zabroniony w sporcie i trudniejszy do wykrycia. Zabroniony przez cały czas na mocy WADA S2.2.4; wiązanie z albuminą utrudnia wykrywanie, co skłoniło do opracowania dedykowanych metod opartych na przeciwciałach.

Źródła

Jetté L, Léger R, Thibaudeau K, et al. Human growth hormone-releasing factor (hGRF)1-29-albumin bioconjugates activate the GRF receptor on the anterior pituitary in rats: identification of CJC-1295 as a long-lasting GRF analog. Endocrinology. 2005;146(7):3052–3058. PubMed.
Teichman SL, Neale A, Lawrence B, Gagnon C, Castaigne JP, Frohman LA. Prolonged stimulation of growth hormone (GH) and insulin-like growth factor I secretion by CJC-1295, a long-acting analog of GH-releasing hormone, in healthy adults. J Clin Endocrinol Metab. 2006;91(3):799–805. PubMed.
Ionescu M, Frohman LA. Pulsatile secretion of growth hormone (GH) persists during continuous stimulation by CJC-1295, a long-acting GH-releasing hormone analog. J Clin Endocrinol Metab. 2006;91(12):4792–4797. PubMed.
Sackmann-Sala L, Ding J, Frohman LA, Kopchick JJ. Activation of the GH/IGF-1 axis by CJC-1295, a long-acting GHRH analog, results in serum protein profile changes in normal adult subjects. Growth Horm IGF Res. 2009;19(6):471–477. PubMed; PMC.
Alba M, Fintini D, Sagazio A, et al. Once-daily administration of CJC-1295, a long-acting growth hormone-releasing hormone (GHRH) analog, normalizes growth in the GHRH knockout mouse. Am J Physiol Endocrinol Metab. 2006;291(6):E1290–E1294. PubMed.
Dominikowski A, Rękoś Z, Olejarz M, Szczepanek-Parulska E, et al. The emerging landscape of performance-enhancing peptides modulating GH-IGF1 axis: bridging the gap between clinical evidence and patient self-administration. Front Endocrinol (Lausanne). 2026;17:1822475. PubMed.
Knoop A, Thomas A, Fichant E, Delahaut P, et al. Qualitative identification of growth hormone-releasing hormones in human plasma by means of immunoaffinity purification and LC-HRMS/MS. Anal Bioanal Chem. 2016;408(12):3145–3153. PubMed; PMC.
Frohman LA, Downs TR, Williams TC, Heimer EP, et al. Rapid enzymatic degradation of growth hormone-releasing hormone by plasma in vitro and in vivo to a biologically inactive product cleaved at the NH2 terminus. J Clin Invest. 1986;78(4):906–913. PubMed.
Esposito P, Barbero L, Caccia P, et al. PEGylation of growth hormone-releasing hormone (GRF) analogues. Adv Drug Deliv Rev. 2003;55(10):1279–1291. PubMed.
Munafo A, Nguyen TX, Papasouliotis O, Lécuelle H, Priestley A, Thorner MO. Polyethylene glycol-conjugated growth hormone-releasing hormone is long acting and stimulates GH in healthy young and elderly subjects. Eur J Endocrinol. 2005;153(2):249–256. PubMed.
Henninge J, Pepaj M, Hullstein I, Hemmersbach P. Identification of CJC-1295, a growth-hormone-releasing peptide, in an unknown pharmaceutical preparation. Drug Test Anal. 2010;2(11–12):647–650. PubMed.
Gajda PM, Holm NB, Hoej LJ, Rasmussen BS, et al. Glycine-modified growth hormone secretagogues identified in seized doping material. Drug Test Anal. 2019;11(2):350–354. PubMed.
Timms M, Ganio K, Forbes G, Bailey S, Steel R. An immuno polymerase chain reaction screen for the detection of CJC-1295 and other growth-hormone-releasing hormone analogs in equine plasma. Drug Test Anal. 2019;11(6):804–812. PubMed.
Timms M, Ganio K, Steel R. A method for confirming CJC-1295 abuse in equine plasma samples by LC-MS/MS. Drug Test Anal. 2019;11(8):1248–1257. PubMed.
Memdouh S, Gavrilović I, Ng K, Cowan D, Abbate V. Advances in the detection of growth hormone releasing hormone synthetic analogs. Drug Test Anal. 2021;13(11–12):1871–1887. PubMed.
Food and Drug Administration. Certain bulk drug substances for use in compounding may present significant safety risks (category 2 under the interim policies). FDA.
Food and Drug Administration. Drugs@FDA: Geref (sermorelin acetate), NDA 020443. Drugs@FDA.
Food and Drug Administration. Drugs@FDA: Egrifta (tesamorelin), BLA 022505. Drugs@FDA.
World Anti-Doping Agency. 2026 Prohibited List, section S2.2.4 (growth hormone releasing factors), obowiązująca od 1 stycznia 2026 r. WADA 2026 Prohibited List.
Drug Enforcement Administration. Schedule III controlled substances, 21 CFR 1308.13. 21 CFR 1308.13.

CJC-1295 z DAC