Sermorelina to syntetyczny odpowiednik pierwszych 29 aminokwasów hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH) – hormonu podwzgórzowego, który przekazuje przysadce mózgowej sygnał do wydzielania hormonu wzrostu (GH). W przeciwieństwie do CJC-1295 bez DAC, Mod GRF 1-29 oraz CJC-1295 z DAC, zbudowanych na bazie tego samego fragmentu, sermorelina nie zawiera żadnych podstawień aminokwasowych: jest to naturalny fragment wytworzony na drodze syntezy chemicznej (Esposito et al., Adv Drug Deliv Rev 2003).

Jest to również jedyny przedstawiciel tej rodziny związków, który kiedykolwiek był zatwierdzonym lekiem. Preparat Geref firmy Serono został zatwierdzony przez FDA w 1990 r. jako test diagnostyczny oceniający wydzielanie GH przez przysadkę, a w 1997 r. jako lek dla dzieci z idiopatycznym niedoborem GH. Oba produkty wycofano ze sprzedaży w 2008 r., a ich pozwolenia na dopuszczenie do obrotu cofnięto w 2009 r.; FDA ustaliła później, że nie nastąpiło to z przyczyn związanych z bezpieczeństwem ani skutecznością (Federal Register, 2013). Dane z badań u ludzi pochodzą niemal wyłącznie od dzieci z niedoborem GH; nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych oceniających wpływ sermoreliny na skład ciała ani wydolność u zdrowych dorosłych.

Na tej stronie podsumowano informacje zawarte w dokumentacji regulacyjnej, badaniach pediatrycznych oraz niewielkich badaniach z udziałem dorosłych. Materiał ma wyłącznie charakter edukacyjny i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość	Szczegóły
Klasa	Syntetyczny analog GHRH; niezmodyfikowany, amidowany fragment GHRH(1-29)
Inne nazwy	GRF 1-29, GHRH 1-29, octan sermoreliny, Geref
Dawna marka	Geref (EMD Serono): NDA 019863 (produkt diagnostyczny, zatwierdzony w 1990 r.) oraz NDA 020443 (lek, zatwierdzony w 1997 r.)
Dawne wskazania	Test diagnostyczny wydzielania GH przez przysadkę; idiopatyczny niedobór GH u dzieci z zahamowaniem wzrastania
Droga podania i badane dawki	Dożylnie 1 µg/kg jako test diagnostyczny; podskórnie 30 µg/kg raz na dobę przed snem w badaniach pediatrycznych
Okres półtrwania	Około 10–20 minut w ludzkim osoczu; okres półtrwania zaniku 4,3 minuty podczas badania z wlewem ciągłym
Wzór sumaryczny	C₁₄₉H₂₄₆N₄₄O₄₂S, masa cząsteczkowa 3357,9 g/mol (PubChem)
Status w USA	Brak zatwierdzonego przez FDA produktu na rynku (wycofany w 2008 r.); nie jest substancją kontrolowaną
Status WADA	Zabroniona w każdym czasie w sekcji S2.2.4 (wymieniona jako przykład)

Czym jest

Budowa

Naturalny ludzki GHRH składa się z 44 aminokwasów. Jego pierwsze 29 aminokwasów, z końcem łańcucha zablokowanym grupą amidową, zachowuje aktywność hormonu w testach laboratoryjnych i niemal równie skutecznie pobudza uwalnianie GH w organizmie. Sermorelina to właśnie ten 29-aminokwasowy fragment o składzie identycznym z początkowym odcinkiem naturalnego hormonu (Esposito et al., 2003). W przeglądzie farmakologicznym opisano ją jako najkrótszy syntetyczny peptyd wykazujący pełną aktywność biologiczną GHRH (Prakash and Goa, BioDrugs 1999). W bazie PubChem jej wzór sumaryczny to C₁₄₉H₂₄₆N₄₄O₄₂S, a masa cząsteczkowa wynosi 3357,9 g/mol (PubChem). Lek był dostarczany w postaci soli octanowej.

Ponieważ sermorelina ma niezmienioną naturalną sekwencję, dziedziczy również słabe strony naturalnego fragmentu. Enzym obecny we krwi – dipeptydylopeptydaza IV (DPP-IV) – odcina dwa pierwsze aminokwasy, pozostawiając produkt o aktywności mniejszej niż jedna tysięczna aktywności wyjściowej (Frohman et al., J Clin Invest 1986). Ponadto nerki szybko odfiltrowują ten niewielki peptyd z krwi (Esposito et al., 2003). Każdy późniejszy analog wymieniony w poniższej tabeli został zaprojektowany tak, aby wyeliminować jeden lub oba te problemy.

Sermorelina i związki pokrewne

Peptyd	Zmiana względem sermoreliny	Dane u ludzi	Status
Sermorelina	Brak; naturalny fragment GHRH(1-29)	Badania pediatryczne; niewielkie badania u dorosłych	Zatwierdzona przez FDA jako Geref; wycofana w 2008 r.
GHRH(1-29) z D-alaniną w pozycji 2	Jedno podstawienie blokujące cięcie przez DPP-IV	Badanie klirensu u 10 mężczyzn	Nigdy niezatwierdzony
Mod GRF 1-29, sprzedawany też jako CJC-1295 bez DAC	Cztery podstawienia blokujące cięcie enzymatyczne, spowalniające rozkład chemiczny i wzmacniające wiązanie z receptorem	Brak opublikowanych danych	Nigdy niezatwierdzony
CJC-1295 z DAC	Te same cztery podstawienia oraz grupa wiążąca albuminę	Badania wczesnej fazy u zdrowych dorosłych; okres półtrwania 5,8–8,1 dnia	Nigdy niezatwierdzony
Tesamorelina	Pełny 44-aminokwasowy GHRH z grupą heksenoilową dołączoną na początku łańcucha	Badania randomizowane	Zatwierdzona przez FDA jako Egrifta (2010 r.)

Źródła do tabeli: Soule et al., JCEM 1994; Jetté et al., Endocrinology 2005; Teichman et al., JCEM 2006; Dominikowski et al., Front Endocrinol 2026; Drugs@FDA, Egrifta. Poszczególne cztery podstawienia szczegółowo omówiono na stronie poświęconej Mod GRF 1-29.

Praktyczny wniosek jest następujący: sermorelina to jedyny peptyd z tej podgrupy posiadający historię rejestracyjną, a wyników badań nad sermoreliną nie można przenosić na jej zmodyfikowane odpowiedniki (ani odwrotnie).

Jak działa w organizmie

Sermorelina wiąże się z receptorami GHRH na powierzchni komórek przysadki wytwarzających GH (komórek somatotropowych) i wyzwala uwalnianie GH. Z kolei GH pobudza wątrobę do wytwarzania IGF-I (insulinopodobnego czynnika wzrostu typu I). Ponieważ lek działa na piętrze nadrzędnym względem GH, jego efekt podlega naturalnym mechanizmom hamującym organizmu, takim jak działanie somatostatyny oraz ujemne sprzężenie zwrotne ze strony IGF-I (Dominikowski et al., 2026). Stanowi to główną różnicę w porównaniu z bezpośrednim wstrzykiwaniem hormonu wzrostu i tłumaczy, dlaczego do uzyskania prawidłowej odpowiedzi niezbędna jest sprawna przysadka mózgowa.

Sam peptyd utrzymuje się w krążeniu bardzo krótko, ale wywołany przez niego wyrzut GH trwa dłużej:

Parametr	Wynik	Warunki badania
Okres półtrwania w osoczu	Około 10–20 minut, głównie wskutek filtracji nerkowej i rozkładu enzymatycznego	Ludzie (Esposito et al., 2003)
Okres półtrwania zaniku	4,3 minuty (vs 6,7 minuty dla analogu z D-alaniną-2)	Ciągły wlew dożylny, 10 zdrowych mężczyzn (Soule et al., 1994)
Klirens metaboliczny	39,7 mL/kg/min (vs 21 mL/kg/min dla analogu z D-alaniną-2)	To samo badanie
Odpowiedź GH na dawkę dożylną	Wykrywalna przy 0,25 µg/kg; maksymalna przy 1–2 µg/kg; stężenie GH podwyższone przez około 3 godziny	30 zdrowych mężczyzn (Wilton et al., Acta Paediatr Suppl 1993)
Wchłanianie donosowe	Biodostępność 3–5%	To samo badanie

Dawne zatwierdzone zastosowanie medyczne

FDA zatwierdziła dwa produkty Geref należące do firmy EMD Serono (Federal Register, 2013):

Produkt	Wniosek	Data zatwierdzenia	Wskazanie
Geref do wstrzykiwań, 0,05 mg/ampułka	NDA 019863	28 grudnia 1990 r.	Ocena zdolności komórek somatotropowych przysadki do wydzielania GH
Geref do wstrzykiwań, fiolki 0,5 mg i 1,0 mg	NDA 020443	26 września 1997 r.	Idiopatyczny niedobór GH u dzieci z zahamowaniem wzrastania

W teście diagnostycznym stosowano pojedynczą dawkę dożylną 1 µg/kg jako uzupełnienie standardowych testów stymulacji wyrzutu GH. Prawidłowa odpowiedź GH nie wykluczała jednak niedoboru hormonu wzrostu wywołanego zaburzeniem na poziomie podwzgórza, ponieważ lek omija podwzgórze i działa bezpośrednio na przysadkę (Prakash and Goa, 1999). W leczeniu dawką ocenianą w badaniu rejestracyjnym było 30 µg/kg podawane raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym przed snem (Thorner et al., JCEM 1996).

Wycofanie z obrotu

Firma EMD Serono poinformowała FDA w lipcu 2008 r. o zaprzestaniu dystrybucji produktu diagnostycznego, a w grudniu 2008 r. – fiolek przeznaczonych do leczenia. FDA cofnęła zatwierdzenie obu wniosków ze skutkiem od 18 czerwca 2009 r. Po petycji obywatelskiej z 2012 r. FDA przeanalizowała swoją dokumentację oraz dane dotyczące działań niepożądanych po wprowadzeniu leku do obrotu i w 2013 r. orzekła, że żaden z tych produktów nie został wycofany z przyczyn związanych z bezpieczeństwem ani skutecznością. Otwiera to drogę do zatwierdzania odpowiedników generycznych (w procedurze ANDA), o ile spełnią one pozostałe wymogi (Federal Register, 2013; Drugs@FDA, Geref). W bazie Drugs@FDA obie moce leku Geref nadal widnieją jako wycofane z obrotu, wobec czego na rynku amerykańskim nie ma obecnie żadnego zatwierdzonego przez FDA preparatu sermoreliny.

Co pokazują badania

Dzieci z niedoborem GH

Jest to wskazanie, w którym sermorelina uzyskała zatwierdzenie i z którego pochodzą niemal wszystkie dane z badań klinicznych. Próby te miały w większości charakter otwarty (bez grupy placebo, a pacjenci i lekarze wiedzieli, jakie leczenie jest stosowane), co jest częste w pediatrycznych badaniach nad GH, ale ogranicza jednoznaczność wniosków.

Badanie	Schemat i liczebność (n)	Dawkowanie	Główny wynik
Thorner et al., 1996 (Geref International Study Group)	Otwarte, wieloośrodkowe; 110 nieleczonych wcześniej dzieci przed okresem dojrzewania, 86 w analizie skuteczności	30 µg/kg podskórnie raz na dobę przed snem, do 1 roku	Tempo wzrastania zwiększyło się z 4,1 do 8,0 cm/rok po 6 miesiącach i 7,2 cm/rok po 12 miesiącach; po 6 miesiącach dobrą odpowiedź uzyskało 74% dzieci
Lanes and Carrillo, 1994 (zespół wenezuelski)	Otwarte; 16 dzieci przed okresem dojrzewania	30 µg/kg podskórnie raz na dobę, 12–24 miesiące	Odpowiedź wystąpiła u 11 z 16 dzieci (68,7%); u osób odpowiadających na leczenie tempo wzrastania wzrosło z 3,4 do 6,5 cm/rok po 24 miesiącach; u 5 dzieci bez odpowiedzi włączono GH
Neyzi et al., 1993	Randomizowane, trzyramienne; 43 dzieci z niedoborem GH pochodzenia podwzgórzowego	30 lub 60 µg/kg/dobę podskórnie w 3 dawkach vs GH 0,1 j.m./kg/dobę, 6 miesięcy	Najniższe tempo wzrastania przy niższej dawce sermoreliny; wyższa dawka była porównywalna z GH; tylko GH poprawił wskaźnik SDS wzrostu dla wieku kostnego

W badaniu wenezuelskim wiek kostny postępował w tempie odpowiadającym czasowi trwania terapii, a w badaniu Geref progresja wieku kostnego szła w parze z przyrostem wieku wzrostowego, co oznacza, że szybsze wzrastanie nie wynikało z przedwczesnego dojrzewania szkieletu. W przeglądzie leku podsumowano, że sermorelina jest skuteczna u części dzieci przed okresem dojrzewania z idiopatycznym niedoborem GH, że jej wpływ na ostateczny wzrost w wieku dorosłym nie został ustalony oraz że nigdy nie porównano jej bezpośrednio z somatropiną (rekombinowanym GH) podawaną raz na dobę w zalecanej dawce. W porównaniach pośrednich przyrosty tempa wzrastania były mniejsze niż podczas codziennego stosowania somatropiny (Prakash and Goa, 1999).

U dzieci bez niedoboru GH (z niskorosłością idiopatyczną lub dysfunkcją neurosekrecyjną wydzielania GH, n = 24) stosowanie 30 µg/kg co wieczór przez 6 miesięcy zwiększyło tempo wzrastania, jednak 6 miesięcy po odstawieniu leku szybkość wzrastania nie różniła się już od wartości sprzed leczenia (Schwartz et al., J Pediatr Endocrinol Metab 2000).

Starsi dorośli

Dane z badań u dorosłych są skąpe i krótkoterminowe. Punktem wyjścia tych prac było założenie, że stężenia GH i IGF-I spadają z wiekiem, a podanie analogu GHRH mogłoby je podnieść przy zachowaniu naturalnego sprzężenia zwrotnego.

Sermorelina u starszych mężczyzn. Jedenastu zdrowych mężczyzn w wieku 64–76 lat z niskim wyjściowym stężeniem IGF-I wstrzykiwało podskórnie 2 mg GHRH(1-29) co wieczór przez 6 tygodni, z pomiarami wykonywanymi przed leczeniem i po nim (w streszczeniu nie opisano grupy placebo). Nocne wydzielanie GH oraz wysokość szczytów wyrzutu GH wzrosły, ale stężenie IGF-I nie uległo zmianie. Poprawiły się dwa z sześciu wskaźników siły mięśniowej oraz wynik jednej próby wytrzymałościowej, natomiast masa ciała, oceniana metodą DEXA masa mięśniowa i tłuszczowa, tolerancja glukozy oraz profil lipidowy pozostały bez zmian. Autorzy doszli do wniosku, że pojedyncze dawki wieczorne są mniej skuteczne niż podawanie leku kilka razy na dobę (Vittone et al., Metabolism 1997).
Pokrewny analog, a nie sama sermorelina. W często cytowanym 5-miesięcznym badaniu 19 dorosłym w wieku 55–71 lat podawano analog GHRH(1-29), w którym metioninę w pozycji 27 zastąpiono norleucyną, w dawce 10 µg/kg co wieczór przez 16 tygodni po 4-tygodniowej fazie placebo. Stężenie IGF-I wzrosło, a beztłuszczowa masa ciała zwiększyła się u mężczyzn, lecz nie u kobiet; jedynym zgłoszonym działaniem niepożądanym był przejściowy wzrost stężenia lipidów we krwi (Khorram et al., JCEM 1997). Ponieważ badana cząsteczka różni się budową od sermoreliny, wyniki te dotyczą związku pokrewnego, a nie samej sermoreliny.

Skład ciała i wydolność u zdrowych dorosłych

W żadnym badaniu kontrolowanym nie oceniano wpływu sermoreliny na redukcję tkanki tłuszczowej, przyrost masy mięśniowej ani wydolność sportową u zdrowych dorosłych. W przeglądzie klinicznym z 2026 r. dotyczącym peptydów osi GH zauważono, że sermorelina jest powszechnie promowana jako „fizjologiczny” sposób na podniesienie stężenia GH w celu poprawy sylwetki, jednak autorzy skonkludowali, że istotne klinicznie korzyści u osób zdrowych pozostają niepewne z uwagi na ograniczone i w dużej mierze pośrednie dane z badań u ludzi. W pracy tej oceniono poziom dowodów dla sermoreliny w oparciu o jej historyczne zatwierdzenie pediatryczne, podkreślając brak jakiegokolwiek aktualnego zatwierdzenia w celach poprawy wydolności czy składu ciała (Dominikowski et al., 2026).

Uwaga dotycząca twierdzenia, że „sermorelina to naturalna alternatywa dla HGH”. Prawdą jest, że sermorelina działa za pośrednictwem przysadki mózgowej, zamiast bezpośrednio zastępować GH, dzięki czemu wydzielanie hormonu wzrostu pozostaje pod kontrolą ujemnego sprzężenia zwrotnego. Nie oznacza to jednak, że wywołuje ona takie same efekty jak terapia GH. W jedynym bezpośrednim porównaniu pediatrycznym standardowa dawka sermoreliny dawała mniejszy przyrost wzrostu niż GH, a u starszych mężczyzn 6-tygodniowe podawanie sermoreliny co wieczór podniosło stężenie GH bez zwiększenia stężenia IGF-I i bez zmiany składu ciała (Neyzi et al., 1993; Vittone et al., 1997).

Działania niepożądane i ryzyko

Zgłaszane w badaniach klinicznych

W zastosowaniach pediatrycznych pojedyncze dawki dożylne oraz codzienne dawki podskórne były na ogół dobrze tolerowane, a najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były przejściowe zaczerwienienie twarzy z uczuciem gorąca oraz ból w miejscu wstrzyknięcia (Prakash and Goa, 1999). W przeglądzie z 2026 r. wymieniono ponadto nudności, zawroty głowy, ból głowy, rzadkie reakcje alergiczne oraz niewielki, krótkotrwały wzrost stężenia prolaktyny (Dominikowski et al., 2026). W badaniu leku Geref obejmującym 110 dzieci w ciągu rocznej obserwacji nie stwierdzono niekorzystnych zmian w rutynowych badaniach biochemicznych krwi ani stężeniach hormonów, zmian glikemii na czczo ani nadmiernego wzrostu stężenia IGF-I (Thorner et al., 1996).

Przeciwciała

U znacznego odsetka leczonych dzieci pojawiały się przeciwciała przeciwko GHRH: u 4 z 11 dzieci odpowiadających na leczenie po 6 miesiącach i u 6 z 11 po 12 miesiącach, a także u 2 z 5 dzieci nieodpowiadających na terapię. W badaniu tym obecność przeciwciał nie wydawała się jednak zaburzać tempa wzrastania (Lanes and Carrillo, 1994).

Ryzyko długoterminowe i teoretyczne

Brak długoterminowych danych o bezpieczeństwie. Autorzy przeglądu podkreślają brak danych dotyczących długofalowego bezpieczeństwa stosowania (Dominikowski et al., 2026).
Sygnalizacja GH i IGF-I. Podnoszenie stężeń GH i IGF-I jest wskazywane w całej grupie peptydów osi GH jako teoretyczny czynnik ryzyka nowotworowego, choć dotychczas nie potwierdzono klinicznego sygnału świadczącego o wywoływaniu nowotworów (Dominikowski et al., 2026).
Konieczność zachowanej czynności przysadki. Sermorelina nie jest w stanie podnieść stężenia GH, jeśli sama przysadka nie potrafi go wytwarzać – co tłumaczy również, dlaczego związek ten wykorzystywano w diagnostyce czynności przysadki (Prakash and Goa, 1999).

Jakość produktów

Od czasu wycofania leku Geref z obrotu na rynku amerykańskim nie pojawił się żaden zatwierdzony przez FDA produkt zawierający sermorelinę, co oznacza, że będąca dziś w obiegu sermorelina nie pochodzi z zatwierdzonego produktu leczniczego. W przeglądzie z 2026 r. zwrócono uwagę, że stosowanie takich preparatów w praktyce wiąże się z niepewną kontrolą jakości i zmiennym składem produktów pochodzących z nieregulowanych łańcuchów dostaw peptydów (Dominikowski et al., 2026).

Status prawny i przepisy antydopingowe

Stany Zjednoczone. Sermorelina była zatwierdzonym lekiem wydawanym na receptę; decyzja FDA z 2013 r. oznacza, że możliwe byłoby zatwierdzenie jej odpowiednika generycznego, jednak żaden taki lek nie figuruje obecnie w rejestrze (Federal Register, 2013). W przeciwieństwie do CJC-1295, sermorelina nie widnieje na prowadzonej przez FDA liście substancji czynnych luzem do sporządzania leków recepturowych, które mogą stwarzać istotne zagrożenia dla bezpieczeństwa (FDA, substancje czynne luzem z kategorii 2).
Nie jest substancją kontrolowaną. Nie została wymieniona na prowadzonej przez DEA liście steroidów anabolicznych z wykazu III (Schedule III) (21 CFR 1308.13).
Zabroniona w sporcie. Lista zabronionych substancji i metod WADA 2026 zabrania stosowania czynników uwalniających hormon wzrostu w każdym czasie w ramach sekcji S2.2.4, wymieniając GHRH i jego analogi, „np. CJC-1293, CJC-1295, sermorelinę i tesamorelinę”.

Najważniejsze informacje

Niezmodyfikowany peptyd macierzysty. Sermorelina to naturalne pierwsze 29 aminokwasów cząsteczki GHRH; CJC-1295 i Mod GRF 1-29 są zmodyfikowanymi wersjami tego samego fragmentu, a tesamorelina to zmodyfikowany GHRH pełnej długości.
Dawniej zatwierdzony lek. Preparat Geref był zatwierdzony przez FDA w leczeniu niedoboru GH u dzieci (1997 r.) oraz w diagnostyce przysadki (1990 r.); został wycofany ze sprzedaży w 2008 r., a FDA uznała, że nie nastąpiło to z powodów bezpieczeństwa ani skuteczności.
Bardzo krótki czas działania. Sam peptyd utrzymuje się w osoczu zaledwie przez kilkanaście minut, choć wywołany przez niego puls wydzielania GH trwa kilka godzin.
Dowody pochodzą z pediatrii. Badania otwarte wykazały przyspieszenie wzrastania u wielu dzieci z niedoborem GH, choć w porównaniach efekt ten był słabszy niż przy codziennym podawaniu GH; dane u dorosłych ograniczają się do małych, krótkotrwałych prób.
Brak dowodów na poprawę sylwetki. Żadne kontrolowane badanie nie potwierdza skuteczności sermoreliny w budowaniu masy mięśniowej, redukcji tkanki tłuszczowej ani poprawie wydolności u zdrowych dorosłych, a WADA zabrania jej stosowania w każdym czasie.

Źródła

Esposito P, Barbero L, Caccia P, et al. PEGylation of growth hormone-releasing hormone (GRF) analogues. Adv Drug Deliv Rev. 2003;55(10):1279–1291. PubMed.
Prakash A, Goa KL. Sermorelin: a review of its use in the diagnosis and treatment of children with idiopathic growth hormone deficiency. BioDrugs. 1999;12(2):139–157. PubMed.
Food and Drug Administration. Determination that GEREF (sermorelin acetate) injection, 0.5 milligrams base/vial and 1.0 milligrams base/vial, and GEREF (sermorelin acetate) injection, 0.05 milligrams base/amp, were not withdrawn from sale for reasons of safety or effectiveness. Fed Regist. 2013;78(42):14095–14096. Federal Register.
Food and Drug Administration. Drugs@FDA: Geref (sermorelin acetate), NDA 020443, discontinued. Drugs@FDA.
National Center for Biotechnology Information. Sermorelin, PubChem CID 16132413. PubChem.
Frohman LA, Downs TR, Williams TC, et al. Rapid enzymatic degradation of growth hormone-releasing hormone by plasma in vitro and in vivo to a biologically inactive product cleaved at the NH2 terminus. J Clin Invest. 1986;78(4):906–913. PubMed.
Soule S, King JA, Millar RP. Incorporation of D-Ala2 in growth hormone-releasing hormone-(1-29)-NH2 increases the half-life and decreases metabolic clearance in normal men. J Clin Endocrinol Metab. 1994;79(4):1208–1211. PubMed.
Wilton P, Chardet Y, Danielson K, et al. Pharmacokinetics of growth hormone-releasing hormone(1-29)-NH2 and stimulation of growth hormone secretion in healthy subjects after intravenous or intranasal administration. Acta Paediatr Suppl. 1993;388:10–15. PubMed.
Jetté L, Léger R, Thibaudeau K, et al. Human growth hormone-releasing factor (hGRF)1-29-albumin bioconjugates activate the GRF receptor on the anterior pituitary in rats: identification of CJC-1295 as a long-lasting GRF analog. Endocrinology. 2005;146(7):3052–3058. PubMed.
Teichman SL, Neale A, Lawrence B, et al. Prolonged stimulation of growth hormone (GH) and insulin-like growth factor I secretion by CJC-1295, a long-acting analog of GH-releasing hormone, in healthy adults. J Clin Endocrinol Metab. 2006;91(3):799–805. PubMed.
Dominikowski A, Rękoś Z, Olejarz M, et al. The emerging landscape of performance-enhancing peptides modulating GH-IGF1 axis: bridging the gap between clinical evidence and patient self-administration. Front Endocrinol (Lausanne). 2026;17:1822475. PubMed; PMC.
Food and Drug Administration. Drugs@FDA: Egrifta (tesamorelin), BLA 022505, approved November 10, 2010. Drugs@FDA.
Thorner M, Rochiccioli P, Colle M, et al. Once daily subcutaneous growth hormone-releasing hormone therapy accelerates growth in growth hormone-deficient children during the first year of therapy. Geref International Study Group. J Clin Endocrinol Metab. 1996;81(3):1189–1196. PubMed.
Lanes R, Carrillo E. Long-term therapy with a single daily subcutaneous dose of growth hormone releasing hormone (1-29) in prepubertal growth hormone deficient children. Venezuelan Collaborative Study Group. J Pediatr Endocrinol. 1994;7(4):303–308. PubMed.
Neyzi O, Yordam N, Ocal G, et al. Growth response to growth hormone-releasing hormone(1-29)-NH2 compared with growth hormone. Acta Paediatr Suppl. 1993;388:16–21. PubMed.
Schwartz ID, Grunt JA, Berg S, et al. Growth during and after a trial of growth hormone releasing hormone 1-29 in children with idiopathic short stature or growth hormone neurosecretory dysfunction. J Pediatr Endocrinol Metab. 2000;13(6):645–650. PubMed.
Vittone J, Blackman MR, Busby-Whitehead J, et al. Effects of single nightly injections of growth hormone-releasing hormone (GHRH 1-29) in healthy elderly men. Metabolism. 1997;46(1):89–96. PubMed.
Khorram O, Laughlin GA, Yen SS. Endocrine and metabolic effects of long-term administration of [Nle27]growth hormone-releasing hormone-(1-29)-NH2 in age-advanced men and women. J Clin Endocrinol Metab. 1997;82(5):1472–1479. PubMed.
Food and Drug Administration. Certain bulk drug substances for use in compounding may present significant safety risks (category 2 under the interim policies). FDA.
Drug Enforcement Administration. Schedule III controlled substances, 21 CFR 1308.13. 21 CFR 1308.13.
World Anti-Doping Agency. 2026 Prohibited List, section S2.2.4 (growth hormone releasing factors), in effect 1 January 2026. WADA 2026 Prohibited List.

Sermorelina