Dulaglutyd to agonista receptora peptydu glukagonopodobnego 1 (GLP-1) podawany raz w tygodniu, sprzedawany przez Eli Lilly jako Trulicity. GLP-1 to hormon jelitowy, który zwiększa uwalnianie insuliny po posiłkach, obniża stężenie glukagonu i spowalnia opróżnianie żołądka. W przeciwieństwie do większości leków tej klasy dulaglutyd nie jest małym zmodyfikowanym peptydem, lecz dużym białkiem fuzyjnym: dwa łańcuchy podobne do GLP-1 połączone z fragmentem ludzkiego przeciwciała. FDA (amerykańska Agencja Żywności i Leków) zatwierdziła go 18 września 2014 r., a UE wydała pozwolenie w listopadzie 2014 r.

Najważniejszy jest fakt, do czego lek jest zatwierdzony: do kontroli glikemii w cukrzycy typu 2 oraz do zmniejszania liczby zawałów serca, udarów i zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych u dorosłych z cukrzycą typu 2 i zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym. To drugie wskazanie opiera się na badaniu REWIND, obejmującym 9901 osób, w którym większość uczestników nie miała jeszcze rozpoznanej choroby serca. Dulaglutyd nie jest zatwierdzony do leczenia nadwagi i otyłości, a w badaniach bezpośrednio porównawczych obniżał masę ciała mniej niż semaglutyd.

Ta strona podsumowuje to, co podają etykieta FDA, badania kliniczne i organy regulacyjne. Służy wyłącznie celom edukacyjnym i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość	Szczegóły
Klasa leku	Agonista receptora GLP-1 (analog GLP-1 połączony ze zmodyfikowanym fragmentem Fc ludzkiej IgG4)
Marka / zatwierdzenie	Trulicity (Eli Lilly); FDA BLA 125469, zatwierdzony 18 września 2014 r.; pozwolenie w UE 21 listopada 2014 r.
Droga podania	Wstrzyknięcie podskórne raz w tygodniu, o dowolnej porze dnia, z posiłkiem lub bez
Moce	Jednodawkowe wstrzykiwacze 0,75; 1,5; 3 i 4,5 mg (każdy w 0,5 mL)
Dawkowanie według etykiety	Dorośli: początkowo 0,75 mg/tydzień, do 4,5 mg/tydzień; dzieci w wieku 10 lat i starsze: do 1,5 mg/tydzień
Okres półtrwania (etykieta)	Około 5 dni; stan stacjonarny osiągany po 2–4 tygodniach
Wielkość	Około 63 kilodaltonów, wytwarzany w hodowli komórek jajnika chomika chińskiego
Ostrzeżenie w ramce	Guzy z komórek C tarczycy u szczurów; przeciwwskazany przy osobistym lub rodzinnym wywiadzie raka rdzeniastego tarczycy lub MEN 2
Status w USA	Produkt biologiczny wydawany na receptę; nie jest substancją kontrolowaną
Status WADA	Niewymieniony na Liście zabronionych substancji i metod na 2026 rok

Czym jest

Naturalny GLP-1 utrzymuje się we krwi tylko kilka minut, ponieważ enzym dipeptydylopeptydaza-4 (DPP-4) szybko go rozkłada, a nerki go usuwają (Glaesner et al., Diabetes Metab Res Rev 2010). Rozwiązaniem firmy Lilly, opracowanym pod kodem LY2189265, było połączenie analogu GLP-1 z fragmentem Fc przeciwciała, aby wydłużyć czas jego aktywności.

Według charakterystyki produktu Trulicity cząsteczka ma następujące cechy:

Cecha	Co robi
Dwa identyczne łańcuchy połączone mostkami dwusiarczkowymi	Każdy łańcuch niesie na początku jeden analog GLP-1, połączony krótkim peptydem z fragmentem Fc przeciwciała
Analog GLP-1 w 90% homologiczny z ludzkim GLP-1 (7-37)	Zmiany w regionie atakowanym przez DPP-4 czynią go opornym na ten enzym
Zmodyfikowany fragment Fc IgG4	Zmiany zmniejszają wiązanie z receptorami Fc o wysokim powinowactwie oraz powstawanie „półprzeciwciał”; dalsze zmiany wprowadzono w regionie z potencjalnym epitopem komórek T (miejscem, które układ odpornościowy mógłby rozpoznać)
Całkowita wielkość około 63 kDa	Wytwarzany w hodowli komórek ssaków (jajnika chomika chińskiego), a nie na drodze syntezy peptydów

W pierwotnych badaniach laboratoryjnych i na zwierzętach białko fuzyjne zachowało pełną aktywność wobec receptora GLP-1 w testach komórkowych. Jego okres półtrwania wynosił 1,5–2 dni u szczurów i makaków jawajskich, a u małp po jednej dawce zwiększał zależne od glukozy wydzielanie insuliny przez okres do tygodnia (Glaesner et al., 2010).

Ta konstrukcja różni się od innych leków z grupy GLP-1 omawianych w bibliotece. Eksenatyd to peptyd z jadu jaszczurki, naturalnie oporny na DPP-4, ale wymagający dawkowania dwa razy na dobę lub depot o powolnym uwalnianiu. Liraglutyd i semaglutyd to zmodyfikowane peptydy GLP-1; ich strony wyjaśniają, jak uzyskano długi czas działania. Tyrzepatyd dodaje drugi cel, receptor GIP.

Etykieta opisuje ten sam mechanizm co w przypadku innych leków z grupy GLP-1. Dulaglutyd:

zwiększa uwalnianie insuliny z komórek beta trzustki tylko wtedy, gdy stężenie glukozy jest podwyższone (zwiększa się zarówno pierwsza, jak i druga faza wydzielania insuliny);
zmniejsza wydzielanie glukagonu;
spowalnia opróżnianie żołądka, co jest największe po pierwszej dawce i słabnie przy kolejnych dawkach.

Farmakokinetyka

Na podstawie charakterystyki produktu Trulicity:

Parametr	Wartość
Czas do szczytu (stan stacjonarny)	24–72 godziny, mediana 48 godzin
Biodostępność bezwzględna	65% (0,75 mg); 47% (1,5 mg); dla 3 i 4,5 mg szacowana jako podobna do 1,5 mg
Proporcjonalność do dawki	Stężenia rosły w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki od 0,75 do 4,5 mg
Objętość dystrybucji	3,09 L centralna; 5,98 L obwodowa
Klirens	0,142 L/godzinę
Okres półtrwania w fazie eliminacji	Około 5 dni
Stan stacjonarny	Osiągany w ciągu 2–4 tygodni; współczynnik kumulacji około 1,56
Metabolizm	Przypuszczalnie rozkładany do aminokwasów w ogólnym katabolizmie białek

Kilka czynników miało niewielki wpływ na ekspozycję:

Nerki. Ekspozycja była wyższa o 20%, 28%, 14% i 12% odpowiednio przy łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej niewydolności nerek oraz w schyłkowej chorobie nerek. Etykieta nie zaleca dostosowania dawki, w przeciwieństwie do eksenatydu, który jest usuwany przez nerki.
Wątroba. Ekspozycja była niższa o 21–33% przy niewydolności wątroby, czego etykieta nie uznała za istotne klinicznie, ale doświadczenie jest ograniczone.
Miejsce wstrzyknięcia. Brzuch, ramię i udo dawały podobną ekspozycję.
Dzieci. U 128 pacjentów w wieku 10 lat i starszych ekspozycja (AUC) była o około 37% niższa niż u dorosłych, czego nie uznano za istotne klinicznie.

Szczegółowe badanie QT nie wykazało wydłużenia QTc przy 4 mg i 7 mg, czyli dawkach powyżej maksymalnej dawki 4,5 mg.

Zatwierdzone zastosowanie medyczne

Etykieta wymienia dwa wskazania (charakterystyka produktu Trulicity):

Jako uzupełnienie diety i ćwiczeń w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych i dzieci w wieku 10 lat i starszych z cukrzycą typu 2.
W celu zmniejszenia ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończonego zgonem zawału serca lub niezakończonego zgonem udaru) u dorosłych z cukrzycą typu 2, którzy mają rozpoznaną chorobę sercowo-naczyniową lub wiele czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

FDA zatwierdziła wskazanie sercowo-naczyniowe 21 lutego 2020 r. na podstawie badania REWIND (FDA supplement approval letter).

Populacja	Dawkowanie według etykiety
Dorośli	Początkowo 0,75 mg raz w tygodniu; po 4 tygodniach można zwiększyć do 1,5 mg; dalsze zwiększanie co 1,5 mg po co najmniej 4 tygodniach stosowania obecnej dawki; maksymalnie 4,5 mg raz w tygodniu
Dzieci w wieku 10 lat i starsze	Początkowo 0,75 mg raz w tygodniu; po co najmniej 4 tygodniach można zwiększyć do maksymalnie 1,5 mg
Pominięta dawka	Przyjmij ją, jeśli do kolejnej dawki pozostały co najmniej 3 dni (72 godziny); w przeciwnym razie ją pomiń

Etykieta podaje, że schemat stopniowego zwiększania dawki ma zmniejszać działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Dulaglutyd nie jest zatwierdzony w cukrzycy typu 1 ani w leczeniu nadwagi i otyłości i nie jest zatwierdzony dla dzieci poniżej 10. roku życia.

Co pokazują badania

Glikemia w cukrzycy typu 2

HbA1c to miara średniego stężenia glukozy we krwi z okresu około 3 miesięcy. W 26-tygodniowym badaniu monoterapii opisanym w etykiecie 807 dorosłych randomizowano do dulaglutydu 0,75 mg, dulaglutydu 1,5 mg lub metforminy 1500–2000 mg/dobę (charakterystyka produktu Trulicity):

Ramię	Zmiana HbA1c (wartość wyjściowa 7,6%)	Zmiana masy ciała
Dulaglutyd 0,75 mg	−0,7%	−1,4 kg
Dulaglutyd 1,5 mg	−0,8%	−2,3 kg
Metformina	−0,6%	−2,2 kg

Obie dawki spełniły margines nie gorszej skuteczności w porównaniu z metforminą. W badaniu z 972 pacjentami, w którym leki dodawano do metforminy, HbA1c po 26 tygodniach zmieniło się o +0,1% przy placebo, −1,0% przy 0,75 mg, −1,2% przy 1,5 mg i −0,6% przy inhibitorze DPP-4 sitagliptynie. Masa ciała spadła odpowiednio o 1,4; 2,7; 3,0 i 1,4 kg.

Wyższe dawki (AWARD-11)

W badaniu AWARD-11 randomizowano 1842 dorosłych przyjmujących metforminę (średnie wyjściowe HbA1c 8,6%, BMI 34,2) do dawek 1,5; 3 lub 4,5 mg tygodniowo, metodą podwójnie ślepej próby, po stopniowym zwiększaniu dawki od 0,75 mg co 4 tygodnie (Frias et al., Diabetes Care 2021; charakterystyka produktu Trulicity). Wyniki po 36 tygodniach:

Wynik	1,5 mg	3 mg	4,5 mg
Zmiana HbA1c	−1,5%	−1,6%	−1,8%
Różnica względem 1,5 mg (95% CI)	—	−0,1% (−0,2 do 0,0)	−0,2% (−0,4 do −0,1)
Osiągnięcie HbA1c poniżej 7,0%	50%	56%	62%
Zmiana masy ciała (wartość wyjściowa ≈ 95–96 kg)	−3,0 kg	−3,8 kg	−4,6 kg
Nudności	13,4%	15,6%	16,4%
Wymioty	5,6%	8,3%	9,3%
Biegunka	7,0%	11,4%	10,7%

Dawka 4,5 mg była statystycznie lepsza niż 1,5 mg zarówno pod względem HbA1c, jak i masy ciała. Korzyści z potrojenia dawki były rzeczywiste, ale niewielkie: około 0,2–0,3 punktu procentowego HbA1c i 1,6 kg masy ciała.

W porównaniu z innymi lekami z grupy GLP-1

Badanie	Porównanie	n, czas trwania	Zmiana HbA1c	Zmiana masy ciała	Uwagi
AWARD-1 (Wysham et al., Diabetes Care 2014)	Dulaglutyd 1,5 mg i 0,75 mg vs eksenatyd 10 mcg vs placebo, z metforminą i pioglitazonem	52 tygodnie (pierwszorzędowy punkt końcowy po 26 tygodniach)	−1,51% i −1,30% vs −0,99% (eksenatyd) i −0,46% (placebo)	Niepodana w streszczeniu	Obie dawki dulaglutydu lepsze niż eksenatyd; mniej hipoglikemii przy 1,5 mg niż przy eksenatydzie
AWARD-6 (Dungan et al., Lancet 2014)	Dulaglutyd 1,5 mg raz w tygodniu vs liraglutyd 1,8 mg raz na dobę	599, 26 tygodni, badanie otwarte	−1,42% vs −1,36% (różnica −0,06%, 95% CI −0,19 do 0,07)	Niepodana w streszczeniu	Nie gorszy; nudności 20% vs 18%
SUSTAIN 7 (Pratley et al., Lancet Diabetes Endocrinol 2018)	Dulaglutyd 1,5 mg vs semaglutyd 1,0 mg (oraz 0,75 mg vs 0,5 mg)	1201, 40 tygodni, badanie otwarte	−1,4% vs −1,8% (różnica −0,41%, 95% CI −0,57 do −0,25)	−3,0 kg vs −6,5 kg	Semaglutyd lepszy w obu parach dawek; zaburzenia żołądkowo-jelitowe 48% (dulaglutyd 1,5 mg) vs 44% (semaglutyd 1,0 mg)

Zwróć uwagę, że w badaniach AWARD-6 i SUSTAIN 7 stosowano dulaglutyd 1,5 mg. Nie znaleźliśmy badania bezpośrednio porównującego dawkę 4,5 mg z semaglutydem. Pod względem masy ciała nawet dulaglutyd 4,5 mg (−4,6 kg w AWARD-11) plasuje się wyraźnie poniżej wyniku semaglutydu 1,0 mg w SUSTAIN 7, choć badań tych nie można bezpośrednio porównywać.

Wyniki sercowo-naczyniowe (REWIND)

REWIND było badaniem z podwójnie ślepą próbą w 371 ośrodkach w 24 krajach. Randomizowano w nim 9901 dorosłych w wieku 50 lat lub więcej z cukrzycą typu 2 do dulaglutydu 1,5 mg tygodniowo lub placebo, dodawanych do standardowej opieki, i obserwowano ich przez medianę 5,4 roku (Gerstein et al., Lancet 2019; charakterystyka produktu Trulicity).

Autorzy zauważają, że wcześniejsze badania wyników GLP-1 obejmowały osoby z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym i wysokim HbA1c. Populacja REWIND była szersza:

Tylko 31,5% miało rozpoznaną chorobę sercowo-naczyniową; 62,8% miało czynniki ryzyka bez rozpoznanej choroby.
Mediana wyjściowego HbA1c wynosiła 7,2%, więc wielu uczestników miało stosunkowo dobrze kontrolowaną cukrzycę.
Średni wiek wynosił 66 lat, a 46% stanowiły kobiety.

Wynik	Dulaglutyd (n = 4949)	Placebo (n = 4952)	Współczynnik ryzyka (hazard ratio) (95% CI)
Poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe (pierwszorzędowy punkt końcowy)	594 (12,0%)	663 (13,4%)	0,88 (0,79–0,99), p = 0,026
Zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych	6,4%	7,0%	0,91 (0,78–1,06)
Niezakończony zgonem zawał serca	4,1%	4,3%	0,96 (0,79–1,16)
Niezakończony zgonem udar mózgu	2,7%	3,5%	0,76 (0,61–0,95)
Zgon z jakiejkolwiek przyczyny	10,8%	12,0%	0,90 (0,80–1,01)

Dulaglutyd obniżył pierwszorzędowy punkt końcowy o 12% względem placebo. Etykieta zaznacza, że wyniki dla poszczególnych składowych miały charakter opisowy i nie były korygowane o wielokrotne testowanie, więc wyniku dotyczącego udaru nie należy traktować jako udowodnionego samodzielnie. Zgony z jakiejkolwiek przyczyny nie różniły się istotnie (p = 0,067). Żołądkowo-jelitowe zdarzenia niepożądane zgłosiło 47,4% osób przyjmujących dulaglutyd wobec 34,1% przyjmujących placebo.

Udowodniona korzyść dulaglutydu sprawiła później, że stał się on komparatorem w badaniu SURPASS-CVOT. U 13 299 osób z cukrzycą typu 2 i miażdżycową chorobą naczyń poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe wystąpiły u 12,2% przyjmujących tyrzepatyd i u 13,1% przyjmujących dulaglutyd 1,5 mg (HR 0,92, 95,3% CI 0,83–1,01). Tyrzepatyd okazał się nie gorszy, ale nie lepszy (Nicholls et al., NEJM 2025). Strona o tyrzepatydzie omawia to badanie dokładniej.

Wyniki dotyczące nerek

Wyniki dotyczące nerek podają dwa źródła:

Analiza eksploracyjna REWIND. Złożony punkt końcowy dotyczący nerek (nowa makroalbuminuria, utrzymujący się spadek eGFR o 30% lub więcej albo przewlekła terapia nerkozastępcza, czyli długotrwała dializa lub przeszczep) wystąpił u 17,1% przyjmujących dulaglutyd wobec 19,6% przyjmujących placebo (HR 0,85, 95% CI 0,77–0,93). Najwyraźniejszy efekt dotyczył nowej makroalbuminurii (HR 0,77, 95% CI 0,68–0,87); wyniki dotyczące spadku eGFR (HR 0,89, 95% CI 0,78–1,01) i dializy nie były istotne (Gerstein et al., Lancet 2019). Albuminuria oznacza przenikanie białka do moczu, wczesny objaw uszkodzenia nerek.
AWARD-7. U 577 dorosłych z cukrzycą typu 2 i umiarkowaną do ciężkiej przewlekłą chorobą nerek (stadia 3–4) dulaglutyd z insuliną doposiłkową obniżył HbA1c tak samo jak insulina glargine z insuliną doposiłkową w ciągu 26 tygodni. Po 52 tygodniach eGFR był wyższy przy dulaglutydzie 1,5 mg (34,0 vs 31,3 mL/min/1,73 m², p = 0,005), a objawowa hipoglikemia występowała około dwa razy rzadziej (4,4 vs 9,6 zdarzenia na pacjenta-rok) (Tuttle et al., Lancet Diabetes Endocrinol 2018).

Dulaglutyd nie ma wskazania do ochrony nerek. Wynik REWIND był eksploracyjny, a AWARD-7 było badaniem otwartym.

Funkcje poznawcze

W kolejnej eksploracyjnej analizie REWIND, obejmującej 8828 uczestników z testami funkcji poznawczych, z góry zdefiniowany punkt końcowy dotyczący funkcji poznawczych nie różnił się istotnie (HR 0,93, 95% CI 0,85–1,02). Dopiero po korekcie przeprowadzonej post hoc autorzy stwierdzili o 14% niższe ryzyko istotnego upośledzenia funkcji poznawczych (HR 0,86, 95% CI 0,79–0,95) (Cukierman-Yaffe et al., Lancet Neurol 2020). To hipoteza, a nie ustalona korzyść.

Młodzież z cukrzycą typu 2

W badaniu AWARD-PEDS randomizowano 154 uczestników w wieku od 10 do poniżej 18 lat do placebo, 0,75 mg lub 1,5 mg przez 26 tygodni (Arslanian et al., NEJM 2022):

HbA1c: wzrosło o 0,6 punktu procentowego przy placebo, a przy dulaglutydzie spadło o 0,6 (0,75 mg) i 0,9 (1,5 mg) punktu (p poniżej 0,001).
Osiągnięcie HbA1c poniżej 7,0%: 51% przy łącznie ocenianym dulaglutydzie vs 14% przy placebo.
BMI: brak różnicy między grupami.

Masa ciała

Dulaglutyd nie jest zatwierdzony do leczenia nadwagi i otyłości, a wszystkie badania opisane w etykiecie obejmowały osoby z cukrzycą typu 2. W tych badaniach średnia utrata masy ciała wynosiła około 1–3 kg przy dawkach 0,75 i 1,5 mg oraz 4,6 kg przy 4,5 mg w ciągu 36 tygodni. U młodzieży w AWARD-PEDS BMI się nie zmieniło. Nie znaleźliśmy kontrolowanych badań dulaglutydu u osób szczupłych ani wytrenowanych siłowo. Informacje o wpływie leków z grupy GLP-1 na masę beztłuszczową znajdziesz na stronie o semaglutydzie.

Działania niepożądane i ryzyko

Ostrzeżenie w ramce: guzy z komórek C tarczycy

W 2-letnim badaniu na szczurach dulaglutyd powodował zależne od dawki i czasu stosowania zwiększenie liczby guzów z komórek C tarczycy (gruczolaków i raków) przy ekspozycji 3 lub więcej razy większej niż u ludzi przy 4,5 mg/tydzień. W 6-miesięcznym badaniu na myszach transgenicznych i 12-miesięcznym badaniu na małpach nie stwierdzono guzów z komórek C ani zmian proliferacyjnych (charakterystyka produktu Trulicity). Nie wiadomo, czy wynik uzyskany u szczurów odnosi się do ludzi.

W badaniach u ludzi wystąpił jeden przypadek raka rdzeniastego tarczycy (MTC) u pacjenta, u którego kalcytonina była już przed leczeniem około 8 razy wyższa od górnej granicy normy, oraz jeden przypadek rozrostu komórek C zgłoszony w REWIND. Dulaglutyd jest przeciwwskazany u osób z osobistym lub rodzinnym wywiadem MTC albo z zespołem mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 2 (MEN 2).

Działania ze strony przewodu pokarmowego

To najczęstsze działania niepożądane. W zbiorczej analizie badań kontrolowanych placebo opisanej w etykiecie (1670 pacjentów przyjmujących dulaglutyd, średnia ekspozycja 23,8 tygodnia):

Reakcja niepożądana	Placebo (n = 568)	0,75 mg (n = 836)	1,5 mg (n = 834)
Nudności	5,3%	12,4%	21,1%
Wymioty	2,3%	6,0%	12,7%
Biegunka	6,7%	8,9%	12,6%
Ból brzucha	4,9%	6,5%	9,4%
Zmniejszony apetyt	1,6%	4,9%	8,6%
Niestrawność	2,3%	4,1%	5,8%
Zmęczenie	2,6%	4,2%	5,6%
Dowolna reakcja ze strony przewodu pokarmowego	21%	32%	41%
Przerwanie leczenia z powodu reakcji ze strony przewodu pokarmowego	0,2%	1,3%	3,5%

Ciężkie reakcje ze strony przewodu pokarmowego wystąpiły u 1,4% przyjmujących placebo, 2,2% przyjmujących 0,75 mg i 4,3% przyjmujących 1,5 mg; ostrzeżenie to dodano do etykiety w 2026 r. Etykieta nie zaleca dulaglutydu przy ciężkiej gastroparezie (bardzo wolnym opróżnianiu żołądka). Zgłoszenia po wprowadzeniu do obrotu obejmują niedrożność porażenną jelit, niedrożność jelit i ciężkie zaparcie z zaleganiem kału.

Uszkodzenie nerek z odwodnienia

Ostre uszkodzenie nerek, czasem wymagające dializy, zgłaszano przy stosowaniu leków z grupy GLP-1, w tym dulaglutydu. Większość przypadków następowała po nudnościach, wymiotach lub biegunce, które powodowały odwodnienie.

Trzustka i pęcherzyk żółciowy

Zapalenie trzustki. Potwierdzone zapalenie trzustki wystąpiło z częstością 1,4 przypadku na 1000 pacjentolat przy dulaglutydzie wobec 0,88 przy komparatorach niebędących inkretynami w badaniach rejestracyjnych. W AWARD-11 wystąpiło u 0,2%, 0,3% i 0,5% przyjmujących odpowiednio 1,5; 3 i 4,5 mg. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano śmiertelne krwotoczne lub martwicze zapalenie trzustki. Enzymy trzustkowe (lipaza i/lub amylaza) wzrosły średnio o 14–20%.
Pęcherzyk żółciowy. W REWIND kamienie żółciowe wystąpiły z częstością 0,62 vs 0,56 na 100 pacjentolat, a ciężkie ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego u 0,5% vs 0,3%.

Częstość akcji serca i przewodzenie

Dulaglutyd zwiększał częstość akcji serca średnio o 2–4 uderzenia na minutę. Tachykardię zatokową zgłoszono u 5,6% przyjmujących 1,5 mg wobec 3,0% przyjmujących placebo. Odstęp PR (opóźnienie elektryczne między górnymi a dolnymi jamami serca) wydłużył się o 2–3 milisekundy, a blok przedsionkowo-komorowy I stopnia zgłoszono u 2,3% przyjmujących 1,5 mg wobec 0,9% przyjmujących placebo.

Hipoglikemia

Stosowany samodzielnie lub z metforminą, dulaglutyd powodował niewiele hipoglikemii (glukoza poniżej 54 mg/dL u 0,7% przyjmujących 1,5 mg z metforminą, bez epizodów ciężkich). Ryzyko gwałtownie rośnie przy innych lekach:

Terapia podstawowa	Glukoza poniżej 54 mg/dL (0,75 / 1,5 mg)	Ciężka hipoglikemia (0,75 / 1,5 mg)
Pochodna sulfonylomocznika (78 tygodni)	20% / 21%	0% / 0,7%
Insulina doposiłkowa (52 tygodnie)	77% / 69%	2,7% / 3,4%

Etykieta zaleca rozważenie mniejszej dawki pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny przy rozpoczynaniu stosowania dulaglutydu.

Oczy

W REWIND powikłania retinopatii cukrzycowej wystąpiły u 1,9% przyjmujących dulaglutyd wobec 1,5% przyjmujących placebo. Wśród osób z retinopatią w wywiadzie odsetki wynosiły 8,5% vs 6,2%. Etykieta zaznacza, że szybka poprawa glikemii może przejściowo pogorszyć retinopatię, i zaleca monitorowanie osób z jej wywiadem.

Inne ostrzeżenia z etykiety

Ciężkie reakcje alergiczne, w tym anafilaksję i obrzęk naczynioruchowy, zgłaszano. Ogólnoustrojowe reakcje nadwrażliwości wystąpiły u 0,5% dorosłych w badaniach.
Aspiracja płucna podczas znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji, ponieważ w żołądku może pozostawać pokarm.
Przeciwciała. U 1,6% dorosłych rozwinęły się przeciwciała przeciw dulaglutydowi (0,9% neutralizujących), bez stwierdzonego wpływu klinicznego.
Ciąża. Badania na zwierzętach wykazały uszkodzenie płodu (u szczurów przy ekspozycji 6 lub więcej razy większej, a u królików 5 razy większej niż u ludzi), któremu towarzyszyło zmniejszone przyjmowanie pokarmu przez matki. Etykieta mówi, by stosować go w ciąży tylko wtedy, gdy korzyść uzasadnia ryzyko.

Interakcje

Leki doustne. Wolniejsze opróżnianie żołądka może zmniejszać szybkość wchłaniania leków doustnych. Przy 1,5 mg dulaglutyd nie zmieniał wchłaniania badanych leków w stopniu istotnym klinicznie, ale doświadczenie przy 3 i 4,5 mg jest ograniczone. Etykieta zaleca monitorowanie stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak warfaryna.
Insulina i pochodne sulfonylomocznika. Większe ryzyko hipoglikemii (patrz wyżej).
Wstrzyknięcia insuliny. Dulaglutyd i insulinę należy podawać w oddzielnych wstrzyknięciach i nigdy ich nie mieszać.

Kto nie powinien go stosować

Osoby z osobistym lub rodzinnym wywiadem raka rdzeniastego tarczycy lub z MEN 2.
Osoby, które miały ciężką reakcję alergiczną na dulaglutyd lub jego składniki.
Nie jest zalecany przy ciężkiej gastroparezie.
Stosuj ostrożnie w schyłkowej chorobie nerek i niewydolności wątroby, gdzie doświadczenie kliniczne jest ograniczone.

Status prawny i stosowanie poza medycyną

Dulaglutyd jest produktem biologicznym wydawanym wyłącznie na receptę i nie jest substancją kontrolowaną w USA. Nie jest wymieniony na Liście zabronionych substancji i metod WADA na 2026 rok, a agoniści receptora GLP-1 jako klasa nie są na niej ujęci. W przypadkach przedawkowania opisanych w badaniach skutki były według etykiety głównie łagodnymi do umiarkowanych nudnościami i wymiotami oraz nieciężką hipoglikemią.

Najważniejsze informacje

Białko fuzyjne, a nie mały peptyd. Dulaglutyd łączy oporny na DPP-4 analog GLP-1 z fragmentem Fc przeciwciała, tworząc cząsteczkę o masie 63 kDa i okresie półtrwania około 5 dni.
Udowodniona korzyść sercowo-naczyniowa w szerokiej populacji. REWIND zmniejszyło liczbę poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 12% (HR 0,88, 95% CI 0,79–0,99) w populacji, w której tylko około jedna trzecia miała rozpoznaną chorobę serca.
Umiarkowane działanie na glikemię i masę ciała. Przy 1,5 mg dorównywał liraglutydowi pod względem HbA1c, ale przegrał z semaglutydem 1,0 mg zarówno pod względem HbA1c, jak i masy ciała (−3,0 vs −6,5 kg). Zwiększenie dawki do 4,5 mg dodało około 0,2–0,3 punktu procentowego HbA1c i 1,6 kg.
Brak zmiany dawki przy chorobie nerek. Ekspozycja zmieniała się niewiele przy niewydolności nerek, a lek obniżał glikemię tak samo jak insulina glargine w umiarkowanej do ciężkiej chorobie nerek.
Ryzyko typowe dla klasy. Nudności wystąpiły u 21% przyjmujących 1,5 mg, a etykieta ostrzega przed zapaleniem trzustki, chorobą pęcherzyka żółciowego, uszkodzeniem nerek związanym z odwodnieniem, powikłaniami retinopatii i guzami tarczycy u szczurów.
Zatwierdzony wyłącznie w cukrzycy typu 2. Nie jest zatwierdzony do leczenia nadwagi i otyłości i nie ma badań u osób szczupłych ani wyczynowo trenujących.

Źródła

Eli Lilly and Company. Trulicity (dulaglutide) injection, prescribing information (wersja DailyMed opublikowana w sierpniu 2026 r.). DailyMed.
Food and Drug Administration. Drugs@FDA: Trulicity, BLA 125469. FDA.
Food and Drug Administration. Supplement approval letter, BLA 125469/S-033 (wskazanie sercowo-naczyniowe oparte na REWIND), 21 lutego 2020 r. FDA.
European Medicines Agency. Trulicity (dulaglutide): EPAR. EMA.
Glaesner W, Vick AM, Millican R, et al. Engineering and characterization of the long-acting glucagon-like peptide-1 analogue LY2189265, an Fc fusion protein. Diabetes Metab Res Rev. 2010;26(4):287–296. PubMed.
Frias JP, Bonora E, Nevarez Ruiz L, et al. Efficacy and safety of dulaglutide 3.0 mg and 4.5 mg versus dulaglutide 1.5 mg in metformin-treated patients with type 2 diabetes in a randomized controlled trial (AWARD-11). Diabetes Care. 2021;44(3):765–773. PubMed.
Wysham C, Blevins T, Arakaki R, et al. Efficacy and safety of dulaglutide added onto pioglitazone and metformin versus exenatide in type 2 diabetes in a randomized controlled trial (AWARD-1). Diabetes Care. 2014;37(8):2159–2167. PubMed.
Dungan KM, Povedano ST, Forst T, et al. Once-weekly dulaglutide versus once-daily liraglutide in metformin-treated patients with type 2 diabetes (AWARD-6): a randomised, open-label, phase 3, non-inferiority trial. Lancet. 2014;384(9951):1349–1357. PubMed.
Pratley RE, Aroda VR, Lingvay I, et al. Semaglutide versus dulaglutide once weekly in patients with type 2 diabetes (SUSTAIN 7): a randomised, open-label, phase 3b trial. Lancet Diabetes Endocrinol. 2018;6(4):275–286. PubMed.
Gerstein HC, Colhoun HM, Dagenais GR, et al. Dulaglutide and cardiovascular outcomes in type 2 diabetes (REWIND): a double-blind, randomised placebo-controlled trial. Lancet. 2019;394(10193):121–130. PubMed.
Gerstein HC, Colhoun HM, Dagenais GR, et al. Dulaglutide and renal outcomes in type 2 diabetes: an exploratory analysis of the REWIND randomised, placebo-controlled trial. Lancet. 2019;394(10193):131–138. PubMed.
Nicholls SJ, Pavo I, Bhatt DL, et al. Cardiovascular outcomes with tirzepatide versus dulaglutide in type 2 diabetes. N Engl J Med. 2025;393(24):2409–2420. PubMed.
Tuttle KR, Lakshmanan MC, Rayner B, et al. Dulaglutide versus insulin glargine in patients with type 2 diabetes and moderate-to-severe chronic kidney disease (AWARD-7): a multicentre, open-label, randomised trial. Lancet Diabetes Endocrinol. 2018;6(8):605–617. PubMed.
Cukierman-Yaffe T, Gerstein HC, Colhoun HM, et al. Effect of dulaglutide on cognitive impairment in type 2 diabetes: an exploratory analysis of the REWIND trial. Lancet Neurol. 2020;19(7):582–590. PubMed.
Arslanian SA, Hannon T, Zeitler P, et al. Once-weekly dulaglutide for the treatment of youths with type 2 diabetes. N Engl J Med. 2022;387(5):433–443. PubMed.
World Anti-Doping Agency. The 2026 Prohibited List. WADA.

Dulaglutyd