Tetrahydrogestrynon (THG) to syntetyczny steroid anaboliczno-androgenny, którego nigdy nie opracowywano ani nie sprzedawano jako leku. Jest to nieznacznie zmodyfikowana postać gestrynonu – dostępnego na rynku progestagenu – stworzona najprawdopodobniej w celu ominięcia testów antydopingowych stosowanych wówczas w sporcie (Handelsman, Sci STKE 2004). W 2003 r. laboratorium UCLA Olympic Analytical Laboratory zidentyfikowało ten związek w pozostałościach ze zużytej strzykawki (Catlin et al., Rapid Commun Mass Spectrom 2004; Malvey and Armsey, Curr Sports Med Rep 2005). Handelsman nazwał go pierwszym prawdziwym „projektowanym androgenem” (designer androgen) wykrytym w sporcie. Był to steroid stojący za aferą BALCO oraz produkt oznaczony kryptonimem „The Clear” (Kicman, Br J Pharmacol 2008).

Najważniejszy fakt: THG nigdy nie badano w kontrolowanym badaniu z udziałem ludzi. Ponieważ związek nigdy nie został zatwierdzony, nie przeprowadzono żadnych legalnych badań dotyczących dawkowania ani wydalania u ludzi (Lévesque et al., Anal Chem 2005). Dostępna wiedza pochodzi z testów receptorowych, hodowli komórkowych, badań na gryzoniach i koniach oraz chemii antydopingowej. W Stanach Zjednoczonych jest wymieniony z nazwy jako substancja kontrolowana z wykazu III (Schedule III), a WADA zabrania jego stosowania w każdym czasie.

Na tej stronie podsumowano informacje zawarte w badaniach laboratoryjnych, pracach z zakresu kontroli antydopingowej oraz raportach organów regulacyjnych. Materiał ma wyłącznie charakter edukacyjny i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość	Szczegóły
Klasa	Projektowany 19-nor steroid anaboliczno-androgenny o budowie 4,9,11-trienu (podobnie jak trenbolon)
Inne nazwy	Tetrahydrogestrynon, THG, „The Clear” (kryptonim BALCO)
Wzór / masa	C₂₁H₂₈O₂; 312,4 g/mol (PubChem)
Pochodzenie	Otrzymany przez uwodornienie gestrynonu; zidentyfikowany przez UCLA w 2003 r.
Rejestracja medyczna	Brak; FDA uznała go za niezatwierdzony nowy lek w 2003 r.
Badane dawki u ludzi	Brak; nie przeprowadzono kontrolowanych badań u ludzi
Okres półtrwania	Nieustalony u ludzi; 1,9 h u koni po dawce doustnej
Profil receptorowy	Silny androgen i progestagen in vitro; wiąże się także z receptorami glikokortykosteroidowymi i mineralokortykosteroidowymi
Status w USA	Steroid anaboliczny z wykazu III (Schedule III), wymieniony w ustawie Anabolic Steroid Control Act z 2004 r.
Status WADA	Zabroniony w każdym czasie (S1.1 steroidy anaboliczno-androgenne), wymieniony z nazwy

Czym jest

Prawna nazwa chemiczna THG w USA to 13β,17α-dietylo-17β-hydroksygon-4,9,11-trien-3-on (21 CFR 1308.13). WADA wymienia go jako 17-hydroksy-18a-homo-19-nor-17α-pregna-4,9,11-trien-3-on (Lista zabronionych substancji i metod WADA na rok 2026). Baza PubChem podaje wzór sumaryczny C₂₁H₂₈O₂ oraz masę cząsteczkową 312,4 g/mol (PubChem CID 6857686).

Laboratorium UCLA wytworzyło wzorzec THG przez uwodornienie gestrynonu (Catlin et al., 2004). Reakcja ta redukuje wiązanie potrójne grupy 17α-etynylowej gestrynonu do grupy etylowej, pozostawiając nienaruszone wiązania podwójne w pierścieniach (Salvador et al., Anal Chem 2007). Gestrynon ma wzór C₂₁H₂₄O₂ (PubChem CID 27812), więc etap ten przyłącza cztery atomy wodoru. Stąd pochodzi przedrostek „tetrahydro” w nazwie związku.

Steroid	Związek z THG	Status
Gestrynon	Związek macierzysty; ma grupę 17α-etynylową w miejscu, gdzie THG ma grupę 17α-etylową	Dostępny na rynku progestagen
Trenbolon	Dzieli układ pierścieni 4,9,11-trienowych (sprzężona budowa „ketotrienylowa”)	Weterynaryjny stymulator wzrostu; wykaz III (Schedule III)
Metylotrienolon (metribolon, R1881)	Ten sam układ pierścieni; THG ma dwie dodatkowe grupy metylowe (grupy etylowe zamiast metylowych przy C-13 i C-17)	Silny syntetyczny androgen; wykaz III (Schedule III)

Źródła do tabeli: Kicman 2008, Dorn et al., Arch Toxicol 2008, Marques et al., J Chromatogr A 2007, Pereira de Jésus-Tran et al., Protein Sci 2006 oraz 21 CFR 1308.13. Pokrewny steroid weterynaryjny omówiono na stronie poświęconej octanowi trenbolonu.

Dlaczego zmiana w pozycji 17α ma znaczenie

Progestageny i androgeny działają na blisko spokrewnione receptory. W teście na komórkach drożdży, w którym przebadano wiele dostępnych na rynku progestagenów, związki z grupą 17α-etynylową (gestrynon, etysteron, noretysteron, norgestrel) wykazywały najsilniejszą własną aktywność androgenną. Przekształcenie grupy etynylowej w grupę metylową, etylową lub allilową – jak w THG i norboletonie – jeszcze bardziej zwiększało aktywność androgenną (McRobb et al., J Steroid Biochem Mol Biol 2008). Kicman zauważa, że w tym prostym kroku „kryje się zamysł” stojący za zaprojektowaniem THG (Kicman 2008).

Historia w dopingu

2003 r., odkrycie. Laboratorium UCLA zidentyfikowało THG w zużytej strzykawce, która miała zawierać steroid niewykrywalny w badaniach moczu, i opracowało dla niego nowe metody wykrywania LC/MS/MS oraz GC/HRMS (Catlin et al., 2004). THG nie był widoczny w rutynowych badaniach przesiewowych metodą chromatografii gazowej połączonej ze spektrometrią mas, stosowanych przez akredytowane laboratoria (Kicman 2008).
BALCO. Firma Bay Area Laboratory Co-operative dostarczała preparat oznaczony kryptonimem „The Clear”, który zidentyfikowano jako THG. Zanim zastąpił go THG, jego substancją czynną był podobno norboleton. Preparat dostarczano w postaci płynu do podawania pod język (Kicman 2008).
28 października 2003 r., FDA. FDA (amerykańska Agencja Żywności i Leków) uznała THG za niezatwierdzony nowy lek i oświadczyła, że nie spełnia on definicji suplementu diety (oświadczenie FDA, 2003).
2004 r., prawo USA. Kongres wymienił THG z nazwy jako steroid anaboliczny w ustawie Anabolic Steroid Control Act z 2004 r. (Public Law 108-358).

Sprawa ta skłoniła laboratoria antydopingowe do wdrożenia metod przesiewowych zdolnych wykrywać dotąd nieznane steroidy, takich jak testy biologiczne aktywności androgennej połączone ze spektrometrią mas (Handelsman, Sci STKE 2004). Madol, kolejny projektowany steroid odkryty przez to samo laboratorium, omówiono na stronie poświęconej madolowi (DMT).

Jak działa w organizmie

Aktywność wobec receptorów

THG działa na receptor androgenowy (AR) – ten sam receptor, z którego korzystają testosteron i dihydrotestosteron (DHT). Badania są zgodne co do tego, że silnie wiąże się on z AR. Różnią się natomiast oceną tego, jak silnie aktywuje ten receptor:

Badanie	Model	Główny wynik
Death et al., JCEM 2004	Komórki drożdży z ekspresją ludzkich receptorów	Bardzo silny androgen i progestagen; brak aktywności estrogennej; brak antagonizmu wobec którejkolwiek z trzech badanych klas receptorów
Jasuja et al., Endocrinology 2005	Rekombinowany AR; mysie komórki mezenchymalne	Wiązał się z AR z powinowactwem zbliżonym do DHT; pobudzał tworzenie komórek mięśniowych (miotub) w hodowli
Pereira de Jésus-Tran et al., Protein Sci 2006	Struktura krystaliczna domeny wiążącej ludzkiego AR	Około dwukrotnie wyższe powinowactwo do AR niż DHT; wartości EC50 wynosiły 1,86 nM dla THG i 2,8 nM dla metribolonu; więcej punktów kontaktu z receptorem niż w przypadku DHT lub testosteronu
Friedel et al., Toxicol Lett 2006	Test genu reporterowego; wiązanie z receptorem	Aktywacja AR o dwa rzędy wielkości słabsza niż w przypadku DHT; silne, lecz nieselektywne wiązanie z receptorami androgenowymi, progesteronowymi, glikokortykosteroidowymi i mineralokortykosteroidowymi, najsilniejsze z receptorem glikokortykosteroidowym

Siła wiązania i siła aktywacji to nie to samo, a wyniki zależą również od zastosowanego testu. Najbezpieczniejsze podsumowanie brzmi: THG to silny androgen i progestagen, który nie jest selektywny wobec receptora androgenowego.

Farmakokinetyka

Nie opublikowano żadnych danych farmakokinetycznych u ludzi, dlatego okres półtrwania THG u człowieka pozostaje nieznany. Dostępne dane pochodzą z badań na zwierzętach oraz ludzkich komórkach wątroby:

Model	Wynik
Konie, pojedyncza dawka doustna 25 µg/kg (n = 10)	Stężenie maksymalne w osoczu 1,5–4,8 ng/mL; powrót do wartości wyjściowej w ciągu 24 h; wykrywalny w moczu przez 36 h; okres półtrwania w osoczu 1,9 h (Machnik et al., J Vet Pharmacol Ther 2009)
Badanie z podaniem pawianom	THG jest wydalany z moczem (Catlin et al., 2004)
Ludzkie komórki wątroby (hepatocyty) in vitro	Hydroksylacja i glukuronidacja w pozycji C-18, ten sam szlak co w przypadku gestrynonu; drugi glukuronid utleniony najprawdopodobniej w pozycji C-16 (Lévesque et al., 2005)

Danych uzyskanych u koni nie można bezpośrednio przekładać na ludzi. Przytoczono je tutaj, ponieważ stanowią jedyną opublikowaną wartość okresu półtrwania in vivo.

Status regulacyjny

FDA: niezatwierdzony nowy lek, który nie może być legalnie wprowadzany do obrotu; nie jest suplementem diety (oświadczenie FDA, 2003).
Prawo USA dotyczące substancji kontrolowanych: ustawa Anabolic Steroid Control Act z 2004 r., zatwierdzona 22 października 2004 r., dodała THG do ustawowego wykazu steroidów anabolicznych; zmiany te weszły w życie 90 dni po uchwaleniu (Public Law 108-358). Agencja DEA wymienia go z nazwy w wykazie III (Schedule III), wraz z jego solami, estrami i eterami (21 CFR 1308.13).
Sport: WADA wymienia THG z nazwy w sekcji S1.1 (steroidy anaboliczno-androgenne). Związek jest zabroniony podczas zawodów i poza nimi, a wszystkie substancje z klasy S1 należą do substancji nieokreślonych (non-Specified Substances) (Lista zabronionych substancji i metod WADA na rok 2026). Federacje sportowe zakazują go również w sporcie jeździeckim (Machnik et al., 2009).

Co pokazują badania

Nie przeprowadzono żadnych badań THG z udziałem ludzi dotyczących jakiegokolwiek punktu końcowego: ani masy mięśniowej, ani siły, wydolności czy bezpieczeństwa. Dowody na jego działanie anaboliczne pochodzą z badań na gryzoniach.

Badania na zwierzętach

Trzy zespoły badawcze przetestowały THG u samców gryzoni, mierząc masę gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych (działanie androgenne) oraz mięśnia dźwigacza odbytu (levator ani), który służy do oceny działania anabolicznego:

Badanie	Zwierzęta	Wynik
Jasuja et al., 2005	Wykastrowane szczury	Zapobiegał wywołanemu kastracją zmniejszeniu masy dźwigacza odbytu, gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz chronił przed utratą beztłuszczowej masy ciała
Labrie et al., J Endocrinol 2005	Myszy	Około 20% siły działania DHT w zwiększaniu masy gruczołu krokowego, pęcherzyków nasiennych i dźwigacza odbytu; zmiany ekspresji genów w mięśniach i prostacie w dużej mierze pokrywały się z działaniem DHT (671 wspólnych genów w dźwigaczu odbytu, 95 w mięśniu brzuchatym łydki, 939 w gruczole krokowym)
Friedel et al., 2006	Wykastrowane szczury	Pobudzał wzrost gruczołu krokowego, pęcherzyków nasiennych i dźwigacza odbytu; obniżał aktywność genu wątrobowego kontrolowanego przez glikokortykosteroidy (aminotransferazy tyrozynowej), w przeciwieństwie do propionianu testosteronu

O twierdzeniach „anaboliczny bez działania androgennego”. Analizując te trzy badania, Kicman stwierdził niewielkie rozdzielenie między działaniem rozbudowującym mięśnie a działaniem androgennym THG w testach na zwierzętach (Kicman 2008). Nie ma opublikowanych dowodów na to, by THG działał bardziej „selektywnie” na mięśnie niż inne steroidy anaboliczne.

Działania niepożądane i ryzyko

Nie istnieją żadne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u ludzi. W 2003 r. FDA oświadczyła, że formalna wiedza na temat bezpieczeństwa THG jest niewielka, jednak jego budowa chemiczna i pokrewieństwo ze znanymi steroidami wskazują, że stosowanie tego związku może wiązać się ze znacznym zagrożeniem dla zdrowia (oświadczenie FDA, 2003). Handelsman określił przyjmowanie go w dużych dawkach, z nieznanymi zanieczyszczeniami oraz bez wcześniejszych badań biologicznych lub toksykologicznych, jako poważne ryzyko zdrowotne (Handelsman 2004).

Wyniki badań na zwierzętach i komórkach

Zaburzanie szlaków glikokortykosteroidowych (u szczurów). Spośród wszystkich badanych receptorów THG najsilniej wiązał się z receptorem glikokortykosteroidowym i hamował zależny od glikokortykosteroidów gen w wątrobie. Autorzy uznali, że może to prowadzić do działań niepożądanych (Friedel et al., 2006).
Uszkodzenia chromosomów (w hodowli komórek chomika). THG i trenbolon nawet dwukrotnie zwiększały częstość występowania mikrojąder (drobnych fragmentów chromosomów, będących markerem uszkodzeń genetycznych) w komórkach linii V79; testosteron nie wywoływał takiego efektu. Obraz zmian wskazywał na błędy w rozdziale chromosomów (działanie aneugenne), ze szczytem przy stężeniu 3 µM dla THG. Autorzy nie mogli wykluczyć zagrożenia genotoksycznego u osób przyjmujących ten związek (Dorn et al., Arch Toxicol 2008).
Sygnalizacja podobna do dioksyn (w hodowli komórkowej). THG aktywował receptor węglowodorów arylowych i podnosił poziom enzymu CYP1A1 – uruchamiając ten sam szlak, przez który działają dioksyny (Moon et al., Toxicol In Vitro 2012).
Aktywność progestagenna. THG jest zarówno silnym progestagenem, jak i androgenem (Death et al., 2004). Skutki połączenia obu tych działań u ludzi nie zostały zbadane.

Przewidywane działania klasowe

Można oczekiwać, że jako silny androgen THG będzie dzielił zagrożenia typowe dla klasy steroidów anabolicznych, choć żadnego z nich nie zmierzono bezpośrednio dla samego THG. Kicman zauważa, że żaden steroid anaboliczny nie osiągnął pełnego oddzielenia działania na mięśnie od działania androgennego, a silnie anaboliczne steroidy nadal powodują nadmierne owłosienie i ostatecznie wirylizację u kobiet oraz dzieci (Kicman 2008).

Czego nie zbadano

Brak jakichkolwiek danych u ludzi dotyczących wpływu THG na wątrobę, profil lipidowy krwi, serce, ciśnienie tętnicze, hamowanie osi hormonalnej, płodność czy nastrój; nie ma też żadnych danych określających bezpieczną lub skuteczną dawkę.

Wykrywanie

THG nie pojawiał się w ówczesnych rutynowych badaniach przesiewowych metodą GC-MS (Kicman 2008). Jego budowa trienowa jest ponadto nietrwała, co sprawia problemy na etapie derywatyzacji w klasycznej metodzie GC-MS (Marques et al., 2007). Po odkryciu związku laboratoria wdrożyły:

analizę LC/MS/MS niezmienionego THG oraz metodę GC/HRMS wykorzystującą trwałą pochodną (Catlin et al., 2004);
metodę GC-MS zdolną potwierdzić obecność THG, gestrynonu i trenbolonu w moczu w stężeniu poniżej 2 ng/mL (Marques et al., 2007);
test oparty na przeciwciałach (ELISA) o granicy wykrywalności wynoszącej 0,25 µg/L w ludzkim moczu (Salvador et al., 2007).

Najważniejsze informacje

Projektowany steroid, nigdy lek. THG to gestrynon ze zredukowaną grupą 17α-etynylową do etylowej, stworzony w celu ominięcia testów antydopingowych i ujawniony w 2003 r. w związku z aferą BALCO.
Brak badań z udziałem ludzi. Nie istnieją kontrolowane dane u ludzi dotyczące jego działania, dawkowania, okresu półtrwania ani bezpieczeństwa. Jedyna wartość okresu półtrwania in vivo (1,9 h) pochodzi z badań na koniach.
Silny, ale nieselektywny. Wiąże się z receptorem androgenowym co najmniej tak silnie jak DHT, ale działa również jako progestagen oraz wiąże się z receptorami glikokortykosteroidowymi i mineralokortykosteroidowymi.
Anaboliczny u gryzoni. Przywracał masę mięśni i narządów płciowych u wykastrowanych szczurów i myszy, przy niewielkim rozdzieleniu działania anabolicznego od androgennego.
Laboratoryjne sygnały ostrzegawcze dotyczące bezpieczeństwa. W badaniach komórkowych stwierdzono uszkodzenia chromosomów i sygnalizację podobną do dioksyn, natomiast w badaniach na szczurach zaobserwowano zaburzanie szlaków glikokortykosteroidowych w wątrobie.
Zakazany i objęty kontrolą. FDA uznaje go za niezatwierdzony nowy lek; w USA znajduje się w wykazie III (Schedule III), a WADA zabrania jego stosowania w każdym czasie.

Źródła

Catlin DH, Sekera MH, Ahrens BD, et al. Tetrahydrogestrinone: discovery, synthesis, and detection in urine. Rapid Commun Mass Spectrom. 2004;18(12):1245–1249. PubMed.
Malvey TC, Armsey TD 2nd. Tetrahydrogestrinone: the discovery of a designer steroid. Curr Sports Med Rep. 2005;4(4):227–230. PubMed.
Kicman AT. Pharmacology of anabolic steroids. Br J Pharmacol. 2008;154(3):502–521. PMC.
Lévesque JF, Templeton E, Trimble L, et al. Discovery, biosynthesis, and structure elucidation of metabolites of a doping agent and a direct analogue, tetrahydrogestrinone and gestrinone, using human hepatocytes. Anal Chem. 2005;77(10):3164–3172. PubMed.
Food and Drug Administration. FDA statement on THG. 28 października 2003 r. FDA (archiwum).
Anabolic Steroid Control Act of 2004. Public Law 108-358, 118 Stat. 1661. 22 października 2004 r. govinfo.
Code of Federal Regulations. 21 CFR 1308.13, Schedule III. eCFR.
World Anti-Doping Agency. The 2026 Prohibited List: International Standard. Obowiązuje od 1 stycznia 2026 r. WADA 2026 Prohibited List.
National Center for Biotechnology Information. PubChem Compound Summary for CID 6857686, Tetrahydrogestrinone. PubChem.
National Center for Biotechnology Information. PubChem Compound Summary for CID 27812, Gestrinone. PubChem.
Salvador JP, Sanchez-Baeza F, Marco MP. Preparation of antibodies for the designer steroid tetrahydrogestrinone and development of an enzyme-linked immunosorbent assay for human urine analysis. Anal Chem. 2007;79(10):3734–3740. PubMed.
Marques MA, Pereira HM, Padilha MC, et al. Analysis of synthetic 19-norsteroids trenbolone, tetrahydrogestrinone and gestrinone by gas chromatography-mass spectrometry. J Chromatogr A. 2007;1150(1–2):215–225. PubMed.
McRobb L, Handelsman DJ, Kazlauskas R, et al. Structure-activity relationships of synthetic progestins in a yeast-based in vitro androgen bioassay. J Steroid Biochem Mol Biol. 2008;110(1–2):39–47. PubMed.
Handelsman DJ. Designer androgens in sport: when too much is never enough. Sci STKE. 2004;2004(244):pe41. PubMed.
Death AK, McGrath KC, Kazlauskas R, Handelsman DJ. Tetrahydrogestrinone is a potent androgen and progestin. J Clin Endocrinol Metab. 2004;89(5):2498–2500. PubMed.
Jasuja R, Catlin DH, Miller A, et al. Tetrahydrogestrinone is an androgenic steroid that stimulates androgen receptor-mediated, myogenic differentiation in C3H10T1/2 multipotent mesenchymal cells and promotes muscle accretion in orchidectomized male rats. Endocrinology. 2005;146(10):4472–4478. PubMed.
Pereira de Jésus-Tran K, Côté PL, Cantin L, et al. Comparison of crystal structures of human androgen receptor ligand-binding domain complexed with various agonists reveals molecular determinants responsible for binding affinity. Protein Sci. 2006;15(5):987–999. PMC.
Friedel A, Geyer H, Kamber M, et al. Tetrahydrogestrinone is a potent but unselective binding steroid and affects glucocorticoid signalling in the liver. Toxicol Lett. 2006;164(1):16–23. PubMed.
Machnik M, Gerlach M, Kietzmann M, et al. Detection and pharmacokinetics of tetrahydrogestrinone in horses. J Vet Pharmacol Ther. 2009;32(2):197–202. PubMed.
Labrie F, Luu-The V, Calvo E, et al. Tetrahydrogestrinone induces a genomic signature typical of a potent anabolic steroid. J Endocrinol. 2005;184(2):427–433. PubMed.
Dorn SB, Bolt HM, Thevis M, et al. Induction of micronuclei in V79 cells by the anabolic doping steroids tetrahydrogestrinone and trenbolone. Arch Toxicol. 2008;82(4):257–263. PubMed.
Moon HY, Kim SH, Ryu SH, Suh PG. The androgenic anabolic steroid tetrahydrogestrinone produces dioxin-like effects via the aryl hydrocarbon receptor. Toxicol In Vitro. 2012;26(7):1129–1133. PubMed.

THG (tetrahydrogestrynon)