Peptydy i hormon wzrostu

Ipamorelina

Zaktualizowano · 22 źródła

Ipamorelina (kod badawczy NNC 26-0161) to niewielki syntetyczny peptyd, który pobudza przysadkę mózgową do pulsacyjnego uwalniania hormonu wzrostu (GH). Podobnie jak GHRP-2, GHRP-6 i heksarelina, aktywuje ona receptor greliny. Naukowcy z firmy Novo Nordisk opisali ją w 1998 r. jako „pierwszy selektywny sekretagog hormonu wzrostu”, ponieważ u świń uwalniała GH bez podnoszenia stężenia hormonów stresu – ACTH i kortyzolu – w przeciwieństwie do starszych peptydów uwalniających hormon wzrostu (Raun et al., Eur J Endocrinol 1998).

Najważniejszy fakt: w żadnym z przeanalizowanych przez nas źródeł ipamorelina nie została nigdy zatwierdzona jako lek. Jedyne badania z udziałem pacjentów, jakie znaleźliśmy, oceniały ją w pooperacyjnej niedrożności porażennej jelit (powolnym powrocie czynności jelit po zabiegu chirurgicznym), a jedyne opublikowane badanie fazy 2 nie wykazało istotnej korzyści w porównaniu z placebo. W żadnym badaniu z udziałem ludzi nie oceniano jej wpływu na mięśnie, utratę tkanki tłuszczowej, regenerację ani wydolność. FDA (amerykańska Agencja Żywności i Leków) wymienia ją jako substancję stwarzającą istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa przy sporządzaniu leków recepturowych (compounding) przez zakłady zewnętrzne (outsourcing facilities), a Światowa Agencja Antydopingowa (WADA) zabrania jej stosowania w każdym czasie.

Ta strona podsumowuje informacje z opublikowanych badań oraz stanowiska organów regulacyjnych. Ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość Szczegóły
Grupa Syntetyczny pentapeptyd pobudzający wydzielanie hormonu wzrostu (sekretagog GH); agonista receptora greliny
Inne nazwy NNC 26-0161; octan ipamoreliny (sól wymieniona przez FDA)
Budowa Amid peptydu złożonego z pięciu aminokwasów, C38H49N9O5, masa cząsteczkowa 711,9 (PubChem)
Zatwierdzenie Nie znaleziono; nie jest lekiem zatwierdzonym przez FDA
Drogi podania badane u ludzi Dożylna (badanie farmakokinetyczne i badania w niedrożności jelit); donosowa (badanie antydopingowe z udziałem pojedynczego ochotnika)
Dawki w cytowanych badaniach u ludzi 4,21–140,45 nmol/kg dożylnie (IV) przez 15 minut (dawki pojedyncze); 0,03 mg/kg IV dwa razy na dobę przez maksymalnie 7 dni (badanie w niedrożności jelit)
Okres półtrwania Końcowy okres półtrwania ≈2 h po wlewie dożylnym u zdrowych mężczyzn
Główne cechy U świń uwalniała GH bez podnoszenia stężenia ACTH, kortyzolu, prolaktyny, LH, FSH ani TSH
Sporządzanie leków recepturowych (FDA) Kategoria 2 (istotne zagrożenia dla bezpieczeństwa) dla zakładów 503B (outsourcing facilities) od 29 września 2023 r.
Substancja kontrolowana w USA Nie jest sklasyfikowaną substancją kontrolowaną
Status WADA Zabroniona w każdym czasie (S2.2.4, wymieniona z nazwy wśród sekretagogów hormonu wzrostu)

Czym jest

Ipamorelina powstała w ramach programu chemicznego firmy Novo Nordisk, którego celem było zmniejszenie cząsteczek wcześniejszych peptydów uwalniających GH. Zespół wyszedł od GHRP-1 i usunął dwa środkowe aminokwasy, uzyskując peptyd złożony z pięciu aminokwasów (Raun et al., 1998). Podobnie jak starsze związki z grupy GHRP zawiera ona nienaturalne elementy budulcowe: N-końcowy kwas aminomasłowy (Aib) oraz dwa D-aminokwasy (formy będące odbiciem lustrzanym, odporne na rozkład przez enzymy), z których jeden to alanina podstawiona grupą naftylową (PubChem CID 9831659). Jest o jeden aminokwas krótsza niż GHRP-2, GHRP-6 oraz heksarelina, które są heksapeptydami.

Historię rodziny GHRP, sklonowanie receptora greliny oraz odkrycie greliny opisano na stronach poświęconych GHRP-6 i GHRP-2. Firma Novo Nordisk wykorzystała później ipamorelinę jako punkt wyjścia do opracowania mniejszych związków o lepszej biodostępności po podaniu doustnym (Ankersen et al., J Med Chem 1998). Z kolei firma Helsinn sfinansowała późniejsze badania kliniczne samej ipamoreliny w pooperacyjnej niedrożności porażennej jelit (ClinicalTrials.gov NCT00672074; NCT01280344).

Co oznacza tutaj „selektywna”

W pierwszej pracy farmakologicznej ipamorelinę porównano bezpośrednio z GHRP-6 i GHRP-2 (Raun et al., 1998):

Parametr Ipamorelina GHRP-6 GHRP-2
Uwalnianie GH, komórki przysadki szczura (EC50; efekt maksymalny) 1,3 nmol/L; 85% 2,2 nmol/L; 100% Nie podano
Uwalnianie GH u przytomnych świń (ED50) 2,3 nmol/kg 3,9 nmol/kg 0,6 nmol/kg
Szczytowe stężenie GH u świń (Emax) 65 ng/mL 74 ng/mL 56 ng/mL
ACTH i kortyzol u świń Brak wzrostu powyżej poziomu porównawczego dla GHRH, nawet przy dawce ponad 200-krotnie wyższej od ED50 Wzrost Wzrost
FSH, LH, prolaktyna, TSH u świń Bez wpływu Bez wpływu Bez wpływu

Ipamorelina wykazywała zatem siłę działania zbliżoną do GHRP-6, mniejszą niż GHRP-2 w przeliczeniu na dawkę, i jako jedyna z tych trzech substancji nie podnosiła stężenia ACTH ani kortyzolu. Autorzy określili jej selektywność jako zbliżoną do selektywności GHRH (hormonu uwalniającego hormon wzrostu, czyli naturalnego sygnału organizmu pobudzającego wydzielanie GH).

Selektywność tę wykazano u świń. W opublikowanym badaniu farmakokinetycznym u ludzi przedstawiono wyłącznie odpowiedź w zakresie GH (Gobburu et al., Pharm Res 1999), a nie znaleźliśmy żadnego opublikowanego badania z udziałem ludzi, w którym mierzono by stężenie kortyzolu, ACTH lub prolaktyny po podaniu ipamoreliny. W przeglądzie klinicznym z 2026 r. ipamorelinę zaliczono mimo to do związków w dużym stopniu oszczędzających te osie hormonalne, w przeciwieństwie do GHRP-2, GHRP-6 i heksareliny (Dominikowski et al., Front Endocrinol 2026).

Farmakokinetyka

W jedynym opublikowanym badaniu farmakokinetycznym z udziałem ludzi zastosowano schemat ze zwiększaniem dawki: pięć szybkości wlewu dożylnego od 4,21 do 140,45 nmol/kg przez 15 minut, przy udziale ośmiu zdrowych mężczyzn na każdym poziomie dawki (Gobburu et al., Pharm Res 1999):

Parametr Wartość
Proporcjonalność do dawki Farmakokinetyka była proporcjonalna do dawki
Końcowy okres półtrwania 2 h
Klirens 0,078 L/h na kg
Objętość dystrybucji (stan stacjonarny) 0,22 L/kg
Odpowiedź GH Pojedynczy epizod wyrzutu GH przy wszystkich dawkach, osiągający szczyt po 0,67 h (≈40 min), a następnie opadający do wartości pomijalnych
Stężenie zapewniające połowę maksymalnej stymulacji GH 214 nmol/L

Okres półtrwania wynoszący 2 h jest dłuższy niż ≈33 minuty zgłaszane dla GHRP-2 u dzieci (strona o GHRP-2), choć badania te obejmowały różne populacje i nie stanowiły bezpośredniego porównania. Mimo to każda dawka wywoływała pojedynczy puls GH powracający do poziomu wyjściowego, a nie trwały wzrost. Jest to główna różnica w stosunku do doustnego ibutamorenu (MK-677), który działa na ten sam receptor, ale jest przyjmowany doustnie raz na dobę i w badaniach klinicznych podnosił stężenie IGF-1 przez wiele tygodni stosowania.

Dane z badań na zwierzętach oraz dotyczące wydalania dostarczają kilku dodatkowych szczegółów:

  • U szczurów klirens osoczowy ipamoreliny był około 5-krotnie mniejszy niż w przypadku GHRP-6. Była ona wydalana głównie z moczem, podczas gdy GHRP-6 trafiał głównie do żółci, a 60–80% dawki odzyskiwano w postaci niezmienionej. Biodostępność po podaniu donosowym wynosiła około 20%, czyli mniej niż ≈50% obserwowane dla GHRP-2 (Johansen et al., Xenobiotica 1998).
  • U jednego ochotnika po podaniu dawki donosowej ipamorelina uległa znacznemu rozkładowi. Fragment złożony z czterech aminokwasów pozostawał wykrywalny w moczu po zniknięciu peptydu macierzystego (Semenistaya et al., Drug Test Anal 2015).

Nie znaleźliśmy żadnych opublikowanych danych u ludzi dotyczących wstrzyknięć podskórnych, czyli drogi, jaką ipamorelina jest zazwyczaj stosowana poza badaniami klinicznymi. FDA również wskazuje, że nie zidentyfikowała danych dotyczących bezpieczeństwa dla tych innych dróg podawania we wstrzyknięciach (lista kategorii 2 FDA).

Status regulacyjny

  • Zatwierdzenie. Nie znaleźliśmy żadnego zatwierdzenia ipamoreliny jako leku w USA ani w innych krajach.
  • Sporządzanie leków recepturowych (FDA). 29 września 2023 r. FDA umieściła octan ipamoreliny w kategorii 2 dla zakładów zewnętrznych (outsourcing facilities, sekcja 503B). FDA wskazuje na ryzyko reakcji immunologicznych (immunogenności) wywołanych agregacją peptydu lub zanieczyszczeniami, dodatkową trudność w charakteryzowaniu peptydu zawierającego nienaturalne aminokwasy oraz „ciężkie zdarzenia niepożądane, w tym zgony” w opublikowanym badaniu dożylnej ipamoreliny oceniającym motorykę żołądka. Agencja zaznacza również, że nie dysponuje informacjami pozwalającymi ocenić szkodliwość przy innych drogach podawania we wstrzyknięciach. FDA wymienia ponadto octan ipamoreliny wśród substancji, których zgłoszenia (nominations) zostały wycofane przez wnioskodawców, odnotowując jednocześnie, że zgodnie z polityką 503B pozostaje on w kategorii 2 (lista kategorii 2 FDA, stan na 22 kwietnia 2026 r.).
  • Substancje kontrolowane. Ipamorelina nie jest steroidem i nie figuruje w wykazach DEA (amerykańskiej agencji ds. zwalczania narkotyków), w tym na liście steroidów anabolicznych w wykazie III (Schedule III) (21 CFR 1308.13).
  • Sport. WADA wymienia ipamorelinę z nazwy wśród sekretagogów hormonu wzrostu w sekcji S2.2.4, jako substancję zabronioną podczas zawodów i poza nimi (Lista zabronionych substancji i metod WADA 2026).

Co pokazują badania

Dowody naukowe dotyczące działania ipamoreliny u ludzi obejmują jedno badanie farmakokinetyczne z udziałem zdrowych mężczyzn oraz jedno opublikowane badanie fazy 2 z udziałem pacjentów po zabiegach chirurgicznych. Wszystkie dane dotyczące kości, mięśni i składu ciała pochodzą z badań na szczurach i myszach.

Pooperacyjna niedrożność porażenna jelit (badania z udziałem ludzi)

Agoniści receptora greliny przyspieszają perystaltykę przewodu pokarmowego, dlatego firma Helsinn badała ipamorelinę jako lek w niedrożności porażennej jelit po operacjach jelit. U szczurów z wywołaną chirurgicznie niedrożnością jelit dożylna ipamorelina skracała czas do pierwszego wypróżnienia, a wielokrotne dawkowanie zwiększało wydalanie stolca, spożycie pokarmu i przyrost masy ciała w ciągu 48 godzin (Venkova et al., J Pharmacol Exp Ther 2009). Przyspieszała również opróżnianie żołądka w tym samym modelu szczurzym (Greenwood-Van Meerveld et al., J Exp Pharmacol 2012).

Badanie z udziałem ludzi nie potwierdziło tych korzyści. Do wieloośrodkowego, podwójnie zaślepionego badania fazy 2 kontrolowanego placebo włączono 117 dorosłych poddawanych resekcji jelita cienkiego lub grubego, z których przeanalizowano 114 (Beck et al., Int J Colorectal Dis 2014):

Punkt końcowy Ipamorelina 0,03 mg/kg IV dwa razy na dobę Placebo
Mediana czasu do pierwszego tolerowanego posiłku stałego 25,3 h 32,6 h (p = 0,15, różnica nieistotna statystycznie)
Jakiekolwiek zdarzenie niepożądane zaistniałe w trakcie leczenia 87,5% 94,8%
Drugorzędowe punkty końcowe skuteczności Brak istotnych różnic —

Leczenie prowadzono od pierwszej doby po operacji przez maksymalnie 7 dni lub do wypisu ze szpitala. Autorzy zwrócili uwagę, że badanie miało niewielką liczebność i obejmowało pacjentów z szerokim spektrum chorób podstawowych.

Drugie, większe badanie fazy 2 (320 pacjentów, trzy schematy dawkowania IV wobec placebo) zostało zarejestrowane i oznaczone jako zakończone w 2014 r., jednak w serwisie ClinicalTrials.gov nie zamieszczono jego wyników i nie znaleźliśmy żadnej publikacji (ClinicalTrials.gov NCT01280344).

Kości, mięśnie i skład ciała (wyłącznie badania na zwierzętach)

Poniższe wyniki pochodzą z badań na gryzoniach i nie zostały zweryfikowane u ludzi:

Badanie Zwierzęta i dawkowanie Główny wynik
Johansen et al., Growth Horm IGF Res 1999 Dorosłe samice szczurów, podskórnie 18, 90 lub 450 µg/dobę przez 15 dni Zależny od dawki szybszy wzrost kości na długość (z 42 do 44, 50 i 52 µm/dobę) oraz przyrost masy ciała; brak zmian stężenia IGF-1
Svensson et al., J Endocrinol 2000 Młode dorosłe samice szczurów, ciągły wlew 0,5 mg/kg/dobę przez 12 tygodni Wyższa zawartość minerałów w kościach wynikająca z większych rozmiarów kości; gęstość kości w przeliczeniu na objętość bez zmian
Andersen et al., Growth Horm IGF Res 2001 Dorosłe samice szczurów otrzymujące glikokortykosteroid (metyloprednizolon), 100 µg/kg trzy razy na dobę przez 3 miesiące Przeciwdziałanie wywołanej steroidem utracie siły mięśni łydki; 4-krotnie większe kościotworzenie okostnowe niż przy samym steroidzie
Aagaard et al., Growth Horm IGF Res 2009 Szczury otrzymujące prednizolon, 0,5 mg/kg/dobę przez 7 dni Zmniejszenie wywołanej steroidem utraty białka (azotu), ale mniej skuteczne niż w przypadku GH przy zastosowanych dawkach
Lall et al., Biochem Biophys Res Commun 2001 Myszy, wstrzyknięcia dwa razy na dobę przez maksymalnie 9 tygodni Wzrost zawartości tkanki tłuszczowej względem masy ciała, nawet u myszy z niedoborem GH; wzrost spożycia pokarmu i stężenia leptyny

Badanie na myszach przypomina, że agoniści receptora greliny mogą zwiększać apetyt i ilość tkanki tłuszczowej niezależnie od GH. GHRP-2 zwiększał spożycie pokarmu w kontrolowanych badaniach u ludzi (zobacz stronę o GHRP-2), ale nie znaleźliśmy żadnych danych u ludzi dotyczących wpływu ipamoreliny na apetyt.

W kwestii „czystego peptydu GH pozbawionego działań niepożądanych”. Ipamorelina bywa często reklamowana jako selektywna, łagodna opcja wśród peptydów uwalniających GH i jest powszechnie łączona z CJC-1295 bez DAC. Dowody naukowe są jednak znacznie skromniejsze niż te zapewnienia. Jej selektywność względem GH w porównaniu z kortyzolem i prolaktyną wykazano u świń; nie znaleźliśmy żadnego opublikowanego profilu hormonalnego u ludzi wykraczającego poza pomiar GH. Nigdy nie badano jej u ludzi pod kątem przyrostu mięśni, redukcji tkanki tłuszczowej ani regeneracji, a przegląd kliniczny z 2026 r. określa łączenie jej z CJC-1295 jako oparte głównie na przekazach anegdotycznych, przy ograniczonych kontrolowanych dowodach na synergię lub korzyści w zakresie składu ciała (Dominikowski et al., 2026). Jedyne badanie skuteczności u ludzi zakończyło się wynikiem negatywnym.

Działania niepożądane i ryzyko

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u ludzi pochodzą wyłącznie z krótkotrwałego podawania dożylnego: pojedynczych dawek u zdrowych mężczyzn oraz leczenia trwającego do 7 dni u hospitalizowanych pacjentów po zabiegach chirurgicznych. Brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa u ludzi.

Co odnotowano w badaniach klinicznych

W badaniu dotyczącym niedrożności porażennej jelit ipamorelinę opisano jako dobrze tolerowaną – zdarzenia niepożądane zaistniałe w trakcie leczenia wystąpiły u 87,5% pacjentów otrzymujących ipamorelinę oraz u 94,8% w grupie placebo (Beck et al., 2014). Odsetki te odzwierciedlają raczej rekonwalescencję po dużej operacji jelit niż działanie samego leku. Opublikowane streszczenie nie zawiera szczegółowego zestawienia ciężkich zdarzeń niepożądanych. W przeglądzie FDA dotyczącym sporządzania leków recepturowych wspomniano jednak o ciężkich zdarzeniach niepożądanych, w tym zgonach, w opublikowanym badaniu dożylnej ipamoreliny oceniającym motorykę żołądka, bez stwierdzenia, że to ipamorelina była ich przyczyną (lista kategorii 2 FDA).

Zastrzeżenia FDA dotyczące preparatów do wstrzykiwań

Powody, dla których FDA wpisała octan ipamoreliny na listę substancji stwarzających istotne ryzyko przy sporządzaniu leków recepturowych, to (lista kategorii 2 FDA):

  • możliwe reakcje immunologiczne wynikające z agregacji peptydu lub zanieczyszczeń pokrewnych peptydowi;
  • obecność nienaturalnych aminokwasów, które utrudniają charakteryzowanie peptydu oraz kontrolę jakości;
  • wymienione wyżej ciężkie zdarzenia niepożądane;
  • brak informacji o bezpieczeństwie dla drogi podskórnej oraz innych dróg wstrzyknięć stosowanych poza badaniami klinicznymi.

Długotrwała ekspozycja na GH i IGF-1

Ponieważ celem stosowania ipamoreliny jest podniesienie stężenia GH, znane zagrożenia wynikające z podwyższonego poziomu GH i IGF-1 są prawdopodobne, choć nie zostały przebadane dla samej ipamoreliny. W przypadku leku działającego na ten sam receptor dłuższe badania kliniczne ibutamorenu (MK-677) wykazały wzrost stężenia glukozy we krwi, zatrzymywanie płynów oraz sygnał dotyczący niewydolności serca u osłabionych pacjentów w podeszłym wieku. Zobacz także stronę o hormonie wzrostu. W przeglądzie z 2026 r. odnotowano, że obawy dotyczące nowotworów powiązane z IGF-1 mają charakter teoretyczny, przy braku bezpośrednich dowodów na rozwój nowotworów w badaniach klinicznych tych peptydów (Dominikowski et al., 2026).

Kogo badano

W opublikowanych badaniach z udziałem ludzi ipamorelinę otrzymywali wyłącznie dorośli. Brak jakichkolwiek danych dotyczących stosowania w okresie ciąży, karmienia piersią, u dzieci oraz u osób z cukrzycą, chorobą nowotworową lub chorobami serca.

Jakość i zanieczyszczenia

Ipamorelina sprzedawana w internecie nie jest produktem regulowanym, dlatego dawka, czystość, jałowość ani tożsamość substancji nie są gwarantowane. Laboratoria antydopingowe i kryminalistyczne wykrywały na czarnym rynku jej zmodyfikowane wersje:

  • Niemieckie i norweskie laboratoria antydopingowe zidentyfikowały w produktach z czarnego rynku postać ipamoreliny wydłużoną o glicynę (dodatkowy aminokwas na jednym z końców), obok analogicznych wariantów GHRP-2 i GHRP-6 (Krug et al., Growth Horm IGF Res 2018).
  • Proszki skonfiskowane przez duńskie służby celne zawierały tego samego rodzaju zmodyfikowane glicyną analogi ipamoreliny, GHRP-2, GHRP-6 oraz zmodyfikowanego GRF 1-29 (Gajda et al., Drug Test Anal 2019).

Te zmodyfikowane peptydy nigdy nie były badane pod kątem bezpieczeństwa ani działania. Co najmniej jedno laboratorium antydopingowe włączyło ipamorelinę oraz jej główny metabolit moczowy do rutynowych badań przesiewowych (Semenistaya et al., 2015).

Najważniejsze informacje

  • Selektywny agonista receptora greliny – u świń. Ipamorelina to peptyd złożony z pięciu aminokwasów, który wywołuje pulsacyjny wyrzut GH. U świń nie podnosiła stężenia ACTH ani kortyzolu, w przeciwieństwie do GHRP-2 i GHRP-6, jednak nie wykazano tego w opublikowanych badaniach hormonalnych u ludzi.
  • Nigdy niezatwierdzona. Jej jedyny program badań klinicznych dotyczył pooperacyjnej niedrożności porażennej jelit. Opublikowane badanie fazy 2 z udziałem 117 pacjentów nie wykazało istotnej korzyści, a wyniki większego badania nigdy nie zostały opublikowane.
  • Krótkie działanie. Podana dożylnie ipamorelina miała u zdrowych mężczyzn okres półtrwania ≈2 h, a każda dawka wywoływała pojedynczy szczyt wydzielania GH po około 40 minutach.
  • Brak danych u ludzi dotyczących mięśni lub składu ciała. Informacje o wpływie na kości, mięśnie i tkankę tłuszczową pochodzą wyłącznie z badań na szczurach i myszach.
  • Ostrzeżenia organów regulacyjnych. FDA wymienia octan ipamoreliny jako substancję stwarzającą istotne ryzyko przy sporządzaniu leków recepturowych przez zakłady zewnętrzne (outsourcing facilities), a WADA zabrania jej stosowania w każdym czasie. Produkty z czarnego rynku zawierały zmodyfikowane, nieprzebadane analogi.

Źródła

  1. Raun K, Hansen BS, Johansen NL, et al. Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. Eur J Endocrinol. 1998;139(5):552–561. PubMed.
  2. Ankersen M, Johansen NL, Madsen K, et al. A new series of highly potent growth hormone-releasing peptides derived from ipamorelin. J Med Chem. 1998;41(19):3699–3704. PubMed.
  3. Gobburu JV, Agersø H, Jusko WJ, Ynddal L. Pharmacokinetic-pharmacodynamic modeling of ipamorelin, a growth hormone releasing peptide, in human volunteers. Pharm Res. 1999;16(9):1412–1416. PubMed.
  4. Johansen PB, Hansen KT, Andersen JV, Johansen NL. Pharmacokinetic evaluation of ipamorelin and other peptidyl growth hormone secretagogues with emphasis on nasal absorption. Xenobiotica. 1998;28(11):1083–1092. PubMed.
  5. Beck DE, Sweeney WB, McCarter MD; Ipamorelin 201 Study Group. Prospective, randomized, controlled, proof-of-concept study of the Ghrelin mimetic ipamorelin for the management of postoperative ileus in bowel resection patients. Int J Colorectal Dis. 2014;29(12):1527–1534. PubMed.
  6. Helsinn Therapeutics (U.S.), Inc. Safety and efficacy of ipamorelin for management of post-operative ileus. NCT00672074. ClinicalTrials.gov.
  7. Helsinn Therapeutics (U.S.), Inc. Safety and efficacy of ipamorelin compared to placebo for the recovery of gastrointestinal function. NCT01280344. ClinicalTrials.gov.
  8. Venkova K, Mann W, Nelson R, Greenwood-Van Meerveld B. Efficacy of ipamorelin, a novel ghrelin mimetic, in a rodent model of postoperative ileus. J Pharmacol Exp Ther. 2009;329(3):1110–1116. PubMed.
  9. Greenwood-Van Meerveld B, Tyler K, Mohammadi E, Pietra C. Efficacy of ipamorelin, a ghrelin mimetic, on gastric dysmotility in a rodent model of postoperative ileus. J Exp Pharmacol. 2012;4:149–155. PubMed.
  10. Johansen PB, Nowak J, Skjaerbaek C, et al. Ipamorelin, a new growth-hormone-releasing peptide, induces longitudinal bone growth in rats. Growth Horm IGF Res. 1999;9(2):106–113. PubMed.
  11. Svensson J, Lall S, Dickson SL, et al. The GH secretagogues ipamorelin and GH-releasing peptide-6 increase bone mineral content in adult female rats. J Endocrinol. 2000;165(3):569–577. PubMed.
  12. Andersen NB, Malmlöf K, Johansen PB, et al. The growth hormone secretagogue ipamorelin counteracts glucocorticoid-induced decrease in bone formation of adult rats. Growth Horm IGF Res. 2001;11(5):266–272. PubMed.
  13. Aagaard NK, Grøfte T, Greisen J, et al. Growth hormone and growth hormone secretagogue effects on nitrogen balance and urea synthesis in steroid treated rats. Growth Horm IGF Res. 2009;19(5):426–431. PubMed.
  14. Lall S, Tung LY, Ohlsson C, et al. Growth hormone (GH)-independent stimulation of adiposity by GH secretagogues. Biochem Biophys Res Commun. 2001;280(1):132–138. PubMed.
  15. Semenistaya E, Zvereva I, Thomas A, et al. Determination of growth hormone releasing peptides metabolites in human urine after nasal administration of GHRP-1, GHRP-2, GHRP-6, Hexarelin, and Ipamorelin. Drug Test Anal. 2015;7(10):919–925. PubMed.
  16. Krug O, Thomas A, Malerød-Fjeld H, et al. Analysis of new growth promoting black market products. Growth Horm IGF Res. 2018;41:1–6. PubMed.
  17. Gajda PM, Holm NB, Hoej LJ, et al. Glycine-modified growth hormone secretagogues identified in seized doping material. Drug Test Anal. 2019;11(2):350–354. PubMed.
  18. Dominikowski A, Rękoś Z, Olejarz M, et al. The emerging landscape of performance-enhancing peptides modulating GH-IGF1 axis: bridging the gap between clinical evidence and patient self-administration. Front Endocrinol (Lausanne). 2026;17:1822475. PubMed.
  19. Food and Drug Administration. Certain bulk drug substances for use in compounding that may present significant safety risks (Category 2). Stan na 22 kwietnia 2026 r. FDA.
  20. Code of Federal Regulations. 21 CFR 1308.13, Schedule III. 21 CFR 1308.13.
  21. World Anti-Doping Agency. The 2026 Prohibited List, in effect January 1, 2026. Lista zabronionych substancji i metod WADA 2026.
  22. National Center for Biotechnology Information. Ipamorelin, PubChem CID 9831659. PubChem.