Mio-inozytol

Mio-inozytol to sześciowęglowy alkohol cukrowy, który organizm zarówno sam wytwarza, jak i pozyskuje z pożywienia. Jest najpowszechniejszym z dziewięciu izomerów inozytolu w tkankach ludzkich oraz składnikiem budulcowym lipidów fosfoinozytydowych i fosforanów inozytolu, których komórki używają do przekazywania sygnałów hormonalnych, w tym sygnału insuliny. Jako suplement diety jest sprzedawany głównie w zespole policystycznych jajników (PCOS), często samodzielnie lub w stałych połączeniach z D-chiro-inozytolem i kwasem foliowym.

Najważniejszy fakt jest taki, że dowody naukowe są słabsze, niż sugeruje jego popularność. W przeglądzie systematycznym stanowiącym podstawę międzynarodowych wytycznych dotyczących PCOS z 2023 r. dowody określono jako „ograniczone i niejednoznaczne” (Fitz et al., JCEM 2024). Same wytyczne wskazują, że inozytol zapewnia ograniczoną korzyść kliniczną, i traktują go jako środek eksperymentalny w leczeniu niepłodności (Teede et al., Hum Reprod 2023). U skrajnie wcześniaczych niemowląt duże badanie w USA zostało przerwane przedwcześnie, ponieważ w grupie otrzymującej mio-inozytol zmarło więcej dzieci niż w grupie placebo (Phelps et al., JAMA 2018).

Ta strona podsumowuje wyniki badań klinicznych, metaanaliz i stanowiska organów regulacyjnych. Ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość	Szczegóły
Klasa	Cyklitol (alkohol cukrowy); suplement diety, nie zatwierdzony lek
Chemia	C₆H₁₂O₆, 180,16 g/mol; cis-1,2,3,5-trans-4,6-cyclohexanehexol (CAS 87-89-8)
Źródła	Dieta (około 1 g/dobę w mieszanej diecie zachodniej) oraz synteza w organizmie (do około 4 g/dobę)
Droga podania	Proszek doustny, kapsułki lub kapsułki miękkie (soft-gel)
Dawki stosowane w badaniach	1–4 g/dobę (najczęściej 4 g/dobę) w badaniach dotyczących PCOS; 2 g dwa razy na dobę w badaniach u kobiet w ciąży; 12–18 g/dobę w badaniach psychiatrycznych
Okres półtrwania	Nie znaleziono danych dla dorosłych. 5,2 h po pojedynczej dawce dożylnej i 7,9 h przy wielokrotnym dawkowaniu u wcześniaków
Główny mechanizm	Prekursor wtórnych przekaźników w sygnalizacji insuliny i FSH; częściowo przekształcany w D-chiro-inozytol
Status w USA	Potwierdzony status GRAS jako składnika żywności (21 CFR 184.1370); wymagany w bezmlecznych mieszankach dla niemowląt
Status WADA	Nie figuruje na Liście zabronionych substancji i metod na 2026 r.

Czym jest

Inozytol został po raz pierwszy wyizolowany z mięśni w 1850 r. Spośród jego dziewięciu stereoizomerów (form o tych samych atomach ułożonych inaczej w przestrzeni) mio-inozytol występuje w ludzkim organizmie najobficiej (Fitz et al., JCEM 2024). Przepisy FDA (amerykańskiej Agencji Żywności i Leków) opisują go jako cis-1,2,3,5-trans-4,6-cyclohexanehexol o wzorze C₆H₁₂O₆, otrzymywany z wodnego ekstraktu ziaren kukurydzy poprzez wytrącanie i hydrolizę fitynianu (21 CFR 184.1370). Jego masa cząsteczkowa wynosi 180,16 g/mol (PubChem).

Kiedyś uważano go za niezbędny składnik odżywczy z rodziny witamin z grupy B, ponieważ komórki w hodowli potrzebują go do wzrostu. To określenie nie jest już aktualne. Wątroba i nerki mogą wytwarzać do około 4 g/dobę, natomiast mieszana dieta zachodnia dostarcza mniej więcej 1 g/dobę (Dinicola et al., Int J Mol Sci 2017).

W komórkach mio-inozytol pełni kilka funkcji (Fitz et al., JCEM 2024):

• Tworzy lipidy fosfatydyloinozytolowe w błonach komórkowych oraz trifosforan inozytolu – przekaźnik uwalniający wapń wewnątrz komórek po sygnałach hormonalnych.
• Sugeruje się, że pomaga przemieszczać transporter glukozy GLUT4 na powierzchnię komórki, co stanowi element mechanizmu obniżania stężenia glukozy we krwi przez insulinę.
• W jajniku bierze udział w sygnalizacji hormonu folikulotropowego (FSH) w komórkach ziarnistych, które wspierają rozwijającą się komórkę jajową.
• Insulina napędza jednokierunkową przemianę mio-inozytolu w D-chiro-inozytol (DCI), pokrewny izomer pełniący własną rolę w magazynowaniu glikogenu.

Mio-inozytol a D-chiro-inozytol

Duża część marketingu skierowanego do osób z PCOS opiera się na równowadze między tymi dwoma izomerami. Koncepcja zakłada, że wysokie stężenie insuliny w PCOS powoduje przekształcanie zbyt dużej ilości mio-inozytolu w DCI wewnątrz jajnika. Badania cytowane w przeglądzie do wytycznych podają, że stosunek MI:DCI w jajniku wynosi około 100:1 u kobiet bez PCOS wobec 0,2:1 u kobiet z PCOS (Fitz et al., JCEM 2024).

O „proporcji 40:1”. Wiele preparatów złożonych wykorzystuje stosunek MI:DCI wynoszący 40:1 i określa go jako „fizjologiczny”. Główne badanie u ludzi stojące za tym założeniem obejmowało podawanie siedmiu różnych proporcji 56 kobietom z PCOS – zaledwie po 8 w każdej grupie – przez 3 miesiące (Nordio et al., Eur Rev Med Pharmacol Sci 2019). Pozostałe przesłanki pochodzą z modeli mysich. Międzynarodowe wytyczne dotyczące PCOS z 2023 r. stwierdzają, że nie można zalecić konkretnych rodzajów, dawek ani połączeń inozytolu z powodu braku dowodów dobrej jakości (Teede et al., Hum Reprod 2023).

Jak działa w organizmie

Mio-inozytol jest wchłaniany w jelitach za pośrednictwem transportu zależnego od sodu. Glukoza konkuruje z nim o wychwyt zarówno w jelitach, jak i w nerkach (Dinicola et al., Int J Mol Sci 2017). Jest rozkładany głównie w nerkach przez enzym oksygenazę mio-inozytolu, który występuje wyłącznie w kanalikach kory nerek.

Formalne dane farmakokinetyczne u dorosłych są skąpe. Najlepiej scharakteryzowane badania przeprowadzono u wcześniaków, którym podawano mio-inozytol dożylnie, a następnie doustnie:

Badanie	Dawka	Okres półtrwania	Objętość dystrybucji	Klirens
Pojedyncza dawka, niemowlęta urodzone w 23–29 tygodniu (Phelps et al., Pediatr Res 2013)	60 lub 120 mg/kg dożylnie, jednorazowo	5,22 h	0,51 L/kg	0,068 L/kg/h
Wielokrotne dawkowanie, niemowlęta w 29 tygodniu lub wcześniej, n = 122 (Phelps et al., Pediatr Res 2016)	10, 40 lub 80 mg/kg/dobę przez okres do 10 tygodni	7,90 h	0,66 L/kg	0,058 L/kg/h

Model dla pojedynczej dawki musiał również uwzględniać własną produkcję organizmu, oszacowaną u tych niemowląt na 2,67 mg/kg/h. Wydalanie inozytolu przez nerki wzrosło czterokrotnie w ciągu pierwszych 12 godzin po dawce 120 mg/kg. Wartości te pochodzą od skrajnie wcześniaczych niemowląt i mogą nie odnosić się do dorosłych.

U dorosłych w jednym niewielkim badaniu jednodawkowym z udziałem 20 zdrowych ochotników porównano kapsułkę miękką (soft-gel) z proszkiem. Podano w nim, że kapsułka miękka dawała parametry kinetyczne zbliżone do trzykrotnie wyższej dawki w proszku (Carlomagno et al., Expert Opin Drug Deliv 2012). W streszczeniu nie podano okresu półtrwania.

Status regulacyjny

• Stany Zjednoczone: FDA potwierdziła dla inozytolu status substancji ogólnie uznanej za bezpieczną (GRAS) do stosowania w żywności jako suplement składników odżywczych, ograniczony jedynie dobrą praktyką wytwarzania (21 CFR 184.1370). Bezmleczne mieszanki dla niemowląt muszą zawierać co najmniej 4 mg inozytolu na 100 kcal (21 CFR 107.100). Nie jest on zatwierdzonym przez FDA lekiem w żadnym wskazaniu.
• Sport: Inozytol nie jest wymieniony na Liście zabronionych substancji i metod WADA na 2026 r.

Co pokazują badania

Zespół policystycznych jajników

PCOS to główne zastosowanie. Najbardziej rygorystycznym przeglądem jest przegląd systematyczny przygotowany na potrzeby międzynarodowych wytycznych z 2023 r. Obejmował on 30 badań randomizowanych (n = 2230), ale tylko 19 można było połączyć w analizie zbiorczej, a większość porównań charakteryzowała się niską lub bardzo niską pewnością dowodów (Fitz et al., JCEM 2024). W większości badań nad mio-inozytolem stosowano 4 g/dobę (zakres 1–4 g/dobę), często z kwasem foliowym.

Porównanie (Fitz 2024)	Punkt końcowy	Wynik	Pewność dowodów
MI + kwas foliowy vs kwas foliowy (2 RCT, n = 70)	HOMA-IR (wskaźnik insulinooporności)	MD −1,24 (95% CI od −1,50 do −0,99), na korzyść MI	Bardzo niska
MI + kwas foliowy vs kwas foliowy (2 RCT, n = 70)	Insulina na czczo	MD −4,17 µU/mL (95% CI od −5,14 do −3,20), na korzyść MI	Bardzo niska
MI + kwas foliowy vs kwas foliowy (5 RCT, n = 747)	Ciąża kliniczna	OR 1,24 (95% CI 0,90–1,73), brak różnicy	Niska
MI vs metformina (5 RCT, n = 366)	HOMA-IR	MD −0,08 (95% CI od −0,57 do 0,41), brak różnicy	Niska
MI vs metformina (2 RCT, n = 160)	Punktacja hirsutyzmu	MD 2,42 (95% CI 1,52–3,44), na korzyść metforminy	Niska
MI vs metformina (2 RCT, n = 160)	Stosunek obwodu talii do bioder (WHR)	MD 0,04 (95% CI 0,01–0,06), na korzyść metforminy	Niska
MI vs metformina (6 RCT, n = 382)	Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego	OR 0,09 (95% CI 0,02–0,37), mniej przy MI	Umiarkowana

W tym samym przeglądzie znaleziono dowody o niskiej pewności wskazujące, że sam DCI (600–1200 mg/dobę, 2 małe badania, n = 64) poprawiał owulację w porównaniu z placebo. Większość badań (23 z 29) w ogóle nie raportowała zdarzeń niepożądanych.

Wcześniejsze metaanalizy były bardziej optymistyczne:

• Metaanaliza z 2017 r. obejmująca 9 badań (247 osób leczonych, 249 w grupie kontrolnej) wykazała niższe stężenie insuliny na czczo (SMD −1,02; 95% CI od −1,79 do −0,25) oraz niższy wskaźnik HOMA (SMD −0,59; 95% CI od −1,15 do −0,03) przy stosowaniu mio-inozytolu, a dla testosteronu jedynie tendencję (Unfer et al., Endocr Connect 2017).
• Metaanaliza z 2023 r. obejmująca 26 badań (n = 1691) wykazała, że inozytole zwiększały prawdopodobieństwo regularnego cyklu miesiączkowego 1,79 raza w porównaniu z placebo (95% CI 1,13–2,85) (Greff et al., Reprod Biol Endocrinol 2023).

Autorzy przeglądu do wytycznych wyjaśniają tę rozbieżność: Greff i współpracownicy włączyli część badań, które zespół opracowujący wytyczne wykluczył z powodu zastrzeżeń dotyczących rzetelności badawczej, a ponadto użyli wartości zmian względem punktu wyjściowego, co zazwyczaj daje większe wielkości efektu (Fitz et al., JCEM 2024).

Na podstawie tych dowodów wytyczne z 2023 r. stwierdzają (Teede et al., Hum Reprod 2023):

• inozytol w dowolnej postaci „można rozważyć” w oparciu o indywidualne preferencje, przy niewielkiej szkodliwości i możliwej korzyści metabolicznej, ale ograniczonej korzyści klinicznej w zakresie owulacji, hirsutyzmu lub masy ciała;
• w przypadku hirsutyzmu i otyłości centralnej należy rozważyć metforminę zamiast inozytolu, choć wywołuje ona więcej działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego;
• w leczeniu niepłodności inozytol należy traktować jako środek eksperymentalny, ponieważ korzyści i ryzyko są zbyt niepewne, aby zalecać go jako terapię wspomagającą płodność.

Zapobieganie cukrzycy ciążowej

Mio-inozytol badano u kobiet w ciąży w celu zapobiegania cukrzycy ciążowej. Wyniki silnie zależą od tego, jaką populację badano.

Dowody	Populacja	Wynik
Przegląd Cochrane, 7 RCT, 1319 kobiet (Motuhifonua et al., Cochrane 2023)	Kobiety w ciąży, 6 z 7 badań we Włoszech	Cukrzyca ciążowa RR 0,53 (95% CI 0,31–0,90); zaburzenia nadciśnieniowe RR 0,34 (95% CI 0,19–0,61); pewność od niskiej do bardzo niskiej
Metaanaliza, 12 RCT, 4765 kobiet (Poyatos-León et al., AJOG 2026)	Kobiety w ciąży lub planujące ciążę, bez wcześniejszej cukrzycy	O około 44% niższe ryzyko cukrzycy ciążowej; brak różnicy w zaburzeniach nadciśnieniowych, cięciach cesarskich, porodach przedwczesnych i wynikach noworodkowych
Podwójnie zaślepione RCT, 13 szpitali holenderskich, n = 464 (van der Wel et al., JAMA 2025)	Kobiety w ciąży z PCOS	2 g dwa razy na dobę plus kwas foliowy vs kwas foliowy: złożony punkt końcowy obejmujący cukrzycę ciążową, stan przedrzucawkowy lub poród przedwczesny 25,0% vs 26,8% (RR 0,93; 95% CI 0,68–1,28)

W badaniu holenderskim sama cukrzyca ciążowa wystąpiła u 17,0% kobiet przyjmujących mio-inozytol wobec 15,8% w grupie placebo. Było to duże badanie kontrolowane placebo u kobiet z PCOS – grupy, do której suplement ten jest najczęściej kierowany marketingowo – i nie wykazało ono korzyści. Autorzy przeglądu Cochrane ostrzegli również, że większość badań była niewielka, pochodziła z jednego kraju oraz stosowała niespójne dawki i schematy czasowe.

Zaburzenia nastroju i zaburzenia lękowe

W starszych, niewielkich badaniach stosowano znacznie większe dawki. Badanie krzyżowe (crossover) z udziałem 21 osób z zespołem lęku napadowego wykazało mniejszą liczbę i mniejsze nasilenie napadów paniki przy dawce 12 g/dobę niż przy placebo w ciągu 4 tygodni (Benjamin et al., Am J Psychiatry 1995). W badaniu krzyżowym z udziałem 20 pacjentów porównano dawkę do 18 g/dobę z fluwoksaminą (lekiem przeciwdepresyjnym z grupy SSRI) i stwierdzono podobną poprawę w skalach lęku (Palatnik et al., J Clin Psychopharmacol 2001).

Po połączeniu danych w analizie zbiorczej efekty te nie utrzymały się. Metaanaliza z 2014 r. obejmująca 7 badań dotyczących depresji (n = 242) i 4 badania dotyczące zaburzeń lękowych (n = 70) nie wykazała istotnego statystycznie wpływu na objawy depresyjne, lękowe ani obsesyjno-kompulsyjne (Mukai et al., Hum Psychopharmacol 2014). Zaobserwowano jedynie tendencje w kierunku większego odsetka odpowiedzi w depresji (p = 0,06) oraz w przedmiesiączkowym zaburzeniu dysforycznym (p = 0,07).

Wcześniaki

Na podstawie niewielkich wczesnych badań mio-inozytol uchodził niegdyś za obiecujący środek u wcześniaków z zespołem zaburzeń oddychania. W większym badaniu sieci NICHD Neonatal Research Network 638 niemowląt urodzonych przed 28 tygodniem ciąży przydzielono losowo do grupy otrzymującej 40 mg/kg co 12 godzin lub placebo przez okres do 10 tygodni (Phelps et al., JAMA 2018). Badanie przerwano przedwcześnie:

Punkt końcowy	Mio-inozytol	Placebo	Skorygowane ryzyko względne
Zgon lub retinopatia wcześniaków typu 1	29%	21%	1,41 (95% CI 1,08–1,83)
Zgon z dowolnej przyczyny przed 55 tygodniem wieku pomenstruacyjnego	18%	11%	1,66 (95% CI 1,14–2,43)

W zaktualizowanym przeglądzie Cochrane podsumowano, że inozytol nie zmniejsza w istotny sposób śmiertelności ani poważnych powikłań u wcześniaków, nie powinien być stosowany rutynowo oraz że nie zaleca się prowadzenia dalszych badań u noworodków (Howlett et al., Cochrane 2019).

Mięśnie, wydolność i skład ciała

Nie znaleźliśmy żadnych kontrolowanych badań dotyczących wpływu mio-inozytolu na przyrost masy mięśniowej, siłę lub wydolność sportową. W przeglądzie do wytycznych dotyczących PCOS mio-inozytol nie różnił się od metforminy pod względem wpływu na BMI, masę ciała ani obwód talii, a ogółem nie stwierdzono żadnych korzyści antropometrycznych (Fitz et al., JCEM 2024).

Działania niepożądane i ryzyko

Częste działania niepożądane

W badaniach z udziałem dorosłych działania niepożądane są w większości łagodne i dotyczą przewodu pokarmowego. W przeglądzie dotyczącym bezpieczeństwa stwierdzono, że jedynie najwyższa badana dawka, 12 g/dobę, wywoływała łagodne nudności, wzdęcia i biegunkę, a nasilenie objawów nie rosło wraz z dawką (Carlomagno and Unfer, Eur Rev Med Pharmacol Sci 2011). W holenderskim badaniu u kobiet w ciąży możliwe działania niepożądane suplementu zgłosiło 6,9% uczestniczek przyjmujących mio-inozytol wobec 9,1% w grupie placebo, a nudności odpowiednio 3,2% wobec 5,9% (van der Wel et al., JAMA 2025).

W porównaniu z metforminą mio-inozytol wywoływał znacznie mniej działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego w badaniach dotyczących PCOS (OR 0,09) (Fitz et al., JCEM 2024). Mimo to wytyczne z 2023 r. zaznaczają, że działania niepożądane i bezpieczeństwo stosowania inozytolu w kontekście leczenia niepłodności nie są znane (Teede et al., Hum Reprod 2023).

Wcześniaki

Najwyraźniejszy sygnał dotyczący szkodliwości pochodzi z badań u noworodków. W badaniu obejmującym niemowlęta urodzone przed 28 tygodniem ciąży śmiertelność była wyższa w grupie mio-inozytolu (18% wobec 11%). Ciężkie zdarzenia niepożądane występujące częściej w grupie mio-inozytolu obejmowały martwicze zapalenie jelit (6% wobec 4%), słabą perfuzję lub niskie ciśnienie tętnicze (7% wobec 4%) oraz zakażenie ogólnoustrojowe (16% wobec 11%) (Phelps et al., JAMA 2018). Przedwczesne zakończenie badania ogranicza możliwość wyciągania jednoznacznych wniosków, ale wyniki nie przemawiają za stosowaniem związku w tej grupie.

Ciąża

Badania z udziałem kobiet w ciąży nie wykazały zagrożeń dla bezpieczeństwa matki, jednak autorzy przeglądu Cochrane zauważyli, że badania były zbyt małe, aby wykryć różnice w śmiertelności okołoporodowej lub ciężkich chorobach niemowląt, a odległe wyniki zdrowotne u dzieci nie zostały zbadane (Motuhifonua et al., Cochrane 2023).

Jakość produktów

Ponieważ inozytol jest sprzedawany jako suplement diety, wytyczne przestrzegają, że regulacje prawne, kontrola jakości, dawka i powtarzalność składu mogą różnić się od produktów leczniczych oraz że preparaty mogą zawierać inne substancje (Teede et al., Hum Reprod 2023). Wiele produktów łączy mio-inozytol z DCI, kwasem foliowym lub innymi składnikami, dlatego ilość każdego izomeru różni się w zależności od marki.

Interakcje

W przejrzanych źródłach nie znaleźliśmy dobrze udokumentowanych interakcji lekowych. W badaniach dotyczących PCOS często łączono go z metforminą, kwasem foliowym lub lekami wspomagającymi płodność, ale połączenia te badano pod kątem skuteczności, a nie ryzyka interakcji.

Najważniejsze informacje

• Naturalna cząsteczka, a nie witamina. Organizm wytwarza do około 4 g/dobę mio-inozytolu, a dieta dostarcza mniej więcej 1 g/dobę. Związek ten wchodzi w szlaki sygnalizacji insuliny i FSH.
• Dowody w PCOS są słabe. Międzynarodowe wytyczne z 2023 r. uznały dowody za ograniczone i niejednoznaczne, wskazując na możliwe korzyści metaboliczne, ale niewielki wpływ na owulację, hirsutyzm czy masę ciała.
• Metformina działa skuteczniej na niektóre cechy PCOS. Metformina przewyższała mio-inozytol pod względem wpływu na hirsutyzm i stosunek obwodu talii do bioder, podczas gdy mio-inozytol wywoływał znacznie mniej działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
• Niejednoznaczne wyniki w ciąży. Metaanalizy obejmujące głównie niewielkie badania włoskie sugerują mniejsze ryzyko cukrzycy ciążowej, ale badanie kontrolowane placebo z udziałem 464 kobiet z PCOS nie wykazało korzyści.
• Nie dla wcześniaków. Duże badanie przerwano przedwcześnie, gdy śmiertelność okazała się wyższa w grupie mio-inozytolu (18% wobec 11%).
• Łagodne działania niepożądane u dorosłych. Głównie żołądkowo-jelitowe; przegląd bezpieczeństwa powiązał je przede wszystkim z dawką 12 g/dobę. Żadne dane u ludzi nie potwierdzają deklaracji dotyczących wzrostu mięśni lub wydolności.

Źródła

1. Fitz V, Graca S, Mahalingaiah S, et al. Inositol for polycystic ovary syndrome: a systematic review and meta-analysis to inform the 2023 update of the international evidence-based PCOS guidelines. J Clin Endocrinol Metab. 2024;109(6):1630–1655. PubMed.
2. Teede HJ, Tay CT, Laven J, et al. Recommendations from the 2023 international evidence-based guideline for the assessment and management of polycystic ovary syndrome. Hum Reprod. 2023;38(9):1655–1679. PubMed.
3. Unfer V, Facchinetti F, Orrù B, et al. Myo-inositol effects in women with PCOS: a meta-analysis of randomized controlled trials. Endocr Connect. 2017;6(8):647–658. PubMed.
4. Greff D, Juhász AE, Váncsa S, et al. Inositol is an effective and safe treatment in polycystic ovary syndrome: a systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. Reprod Biol Endocrinol. 2023;21(1):10. PubMed.
5. Nordio M, Basciani S, Camajani E. The 40:1 myo-inositol/D-chiro-inositol plasma ratio is able to restore ovulation in PCOS patients: comparison with other ratios. Eur Rev Med Pharmacol Sci. 2019;23(12):5512–5521. PubMed.
6. Motuhifonua SK, Lin L, Alsweiler J, et al. Antenatal dietary supplementation with myo-inositol for preventing gestational diabetes. Cochrane Database Syst Rev. 2023;2(2):CD011507. PubMed.
7. Poyatos-León R, Martínez-Vizcaíno V, Sequí-Domínguez I, et al. The effect of myo-inositol supplementation on gestational diabetes mellitus prevention: a systematic review and meta-analysis. Am J Obstet Gynecol. Opublikowano online 3 czerwca 2026 r. PubMed.
8. van der Wel AWT, Frank CMC, Bout-Rebel R, et al. Myo-inositol supplementation to prevent pregnancy complications in polycystic ovary syndrome: a randomized clinical trial. JAMA. 2025;334(13):1151–1159. PubMed.
9. Phelps DL, Watterberg KL, Nolen TL, et al. Effects of myo-inositol on type 1 retinopathy of prematurity among preterm infants under 28 weeks’ gestational age: a randomized clinical trial. JAMA. 2018;320(16):1649–1658. PubMed.
10. Howlett A, Ohlsson A, Plakkal N. Inositol in preterm infants at risk for or having respiratory distress syndrome. Cochrane Database Syst Rev. 2019;7(7):CD000366. PubMed.
11. Phelps DL, Ward RM, Williams RL, et al. Pharmacokinetics and safety of a single intravenous dose of myo-inositol in preterm infants of 23–29 wk. Pediatr Res. 2013;74(6):721–729. PubMed.
12. Phelps DL, Ward RM, Williams RL, et al. Safety and pharmacokinetics of multiple dose myo-inositol in preterm infants. Pediatr Res. 2016;80(2):209–217. PubMed.
13. Dinicola S, Minini M, Unfer V, et al. Nutritional and acquired deficiencies in inositol bioavailability. Correlations with metabolic disorders. Int J Mol Sci. 2017;18(10):2187. PubMed.
14. Carlomagno G, De Grazia S, Unfer V, Manna F. Myo-inositol in a new pharmaceutical form: a step forward to a broader clinical use. Expert Opin Drug Deliv. 2012;9(3):267–271. PubMed.
15. Carlomagno G, Unfer V. Inositol safety: clinical evidences. Eur Rev Med Pharmacol Sci. 2011;15(8):931–936. PubMed.
16. Mukai T, Kishi T, Matsuda Y, Iwata N. A meta-analysis of inositol for depression and anxiety disorders. Hum Psychopharmacol. 2014;29(1):55–63. PubMed.
17. Benjamin J, Levine J, Fux M, et al. Double-blind, placebo-controlled, crossover trial of inositol treatment for panic disorder. Am J Psychiatry. 1995;152(7):1084–1086. PubMed.
18. Palatnik A, Frolov K, Fux M, Benjamin J. Double-blind, controlled, crossover trial of inositol versus fluvoxamine for the treatment of panic disorder. J Clin Psychopharmacol. 2001;21(3):335–339. PubMed.
19. Food and Drug Administration. 21 CFR 184.1370, Inositol (potwierdzenie statusu GRAS). eCFR.
20. Food and Drug Administration. 21 CFR 107.100, Infant formula nutrient content. eCFR.
21. National Center for Biotechnology Information. PubChem Compound Summary for CID 892, inositol. PubChem.
22. World Anti-Doping Agency. The 2026 Prohibited List. WADA 2026 Prohibited List.