L-arginina to aminokwas wykorzystywany przez organizm do wytwarzania tlenku azotu – cząsteczki sygnałowej rozkurczającej naczynia krwionośne – i klasyczny składnik suplementów przedtreningowych typu „no-booster”. Po przyjęciu doustnym znaczna jej część ulega rozkładowi w jelitach i wątrobie, zanim dotrze do krwiobiegu, dlatego wielu badaczy preferuje obecnie L-cytrulinę w celu podniesienia poziomu argininy we krwi. Dożylny preparat argininy jest zatwierdzony przez FDA, ale wyłącznie jako test diagnostyczny oceniający uwalnianie hormonu wzrostu.

Najważniejsze fakty są następujące. Doustne dawki 5–9 g nieznacznie podnoszą poziom hormonu wzrostu w spoczynku, jednak przyjęcie argininy przed treningiem siłowym osłabiło powysiłkową odpowiedź hormonu wzrostu w dwóch badaniach klinicznych. Metaanalizy wskazują na niewielkie obniżenie ciśnienia tętniczego. W odniesieniu do wydolności fizycznej dowody są niejednoznaczne i niskiej jakości. W badaniu VINTAGE MI u pacjentów otrzymujących argininę po zawale serca odnotowano więcej zgonów niż w grupie placebo, a rekrutację do badania zakończono przedwcześnie.

Niniejsza strona podsumowuje wyniki badań klinicznych, metaanaliz oraz informacje z druków informacyjnych FDA. Materiał ma wyłącznie charakter edukacyjny i nie stanowi porady medycznej.

Właściwość	Szczegóły
Klasa	Aminokwas; substrat dla syntazy tlenku azotu
Wzór chemiczny	C₆H₁₄N₄O₂, 174,20 g/mol
Powszechne formy	L-arginina (wolna zasada), chlorowodorek L-argininy, alfa-ketoglutaran argininy (AAKG)
Droga podania	Doustna (suplementy); dożylna (R-Gene 10, preparat diagnostyczny)
Biodostępność doustna	Około 20% dla pojedynczej dawki 10 g u zdrowych ochotników
Badane dawki	Pojedyncze dawki doustne 5–13 g (badania nad hormonem wzrostu); 4–24 g/dobę (badania ciśnienia tętniczego); 3 g trzy razy dziennie (VINTAGE MI); 12 g/dobę AAKG (badania wysiłkowe)
Produkt zatwierdzony przez FDA	R-Gene 10 (roztwór do wstrzykiwań chlorowodorku argininy), zarejestrowany wyłącznie jako test rezerwy przysadkowej hormonu wzrostu
Status suplementu w USA	Sprzedawana jako suplement diety; baza etykiet NIH zwróciła ponad 1 300 produktów wymieniających sam alfa-ketoglutaran argininy (listopad 2026)
Status WADA	Niewymieniona na Liście Substancji i Metod Zabronionych 2026

Czym jest

L-arginina jest jednym z aminokwasów budujących białka (PubChem). Jej popularność jako suplementu wynika z drugiej roli: stanowi substrat, z którego enzym syntaza tlenku azotu wytwarza tlenek azotu (Dong et al., Am Heart J 2011). Tlenek azotu rozszerza naczynia krwionośne, więc założenie stojące za „boosterami NO” mówi, że więcej argininy oznacza więcej tlenku azotu, większy przepływ krwi przez mięśnie i lepszą „pompę”.

Ten ciąg przyczynowo-skutkowy załamuje się w kilku punktach, które omówiono w dalszej części strony:

Wchłanianie. Doustna arginina jest w dużej mierze eliminowana, zanim trafi do krążenia ogólnego, głównie dlatego, że rozkłada ją enzym arginaza obecny w jelicie (Schwedhelm et al., Br J Clin Pharmacol 2008).
Wytwarzanie tlenku azotu. Wyższe stężenie argininy we krwi samo w sobie nie zwiększa przepływu krwi podczas ćwiczeń. W 7-dniowym badaniu produktu AAKG stężenie argininy we krwi wzrosło, ale przyrost przepływu krwi i wskaźników tlenku azotu był taki sam jak przy placebo (Willoughby et al., IJSNEM 2011).
Hormon wzrostu. Arginina wprawdzie stymuluje wydzielanie hormonu wzrostu, ale efekt po podaniu doustnym jest niewielki, a łączenie jej z wysiłkiem fizycznym wydaje się osłabiać, a nie potęgować tę odpowiedź (zob. niżej).

Arginina a cytrulina i AAKG

Forma	Czym jest	Kluczowy wniosek
L-arginina	Sam aminokwas	Około 20% doustnej dawki 10 g dotarło do krwi (Tangphao et al. 1999)
L-cytrulina	Aminokwas przekształcany przez organizm w argininę	Podnosiła stężenie argininy w osoczu (wartość szczytową i całkowitą ekspozycję) skuteczniej niż taka sama dzienna ilość argininy w badaniu krzyżowym z udziałem 20 osób (Schwedhelm et al. 2008)
Alfa-ketoglutaran argininy (AAKG)	Arginina połączona z alfa-ketoglutaranem, metabolitem pośrednim cyklu kwasu cytrynowego	Podnosi poziom argininy w osoczu; wyniki dotyczące wydolności są sprzeczne (Campbell et al. 2006; Wax et al. 2012)

Inne suplementy powiązane z tlenkiem azotu w tym katalogu to burak (azotany z diety), który podnosi poziom tlenku azotu innym szlakiem niewymagającym syntazy tlenku azotu, oraz siarczan agmatyny, produkt rozkładu argininy.

Farmakokinetyka

W kluczowym badaniu z udziałem ludzi 10 zdrowym ochotnikom podano pojedynczą dawkę dożylną 30 g (w ciągu 30 minut), a przy innej okazji pojedynczą dawkę doustną 10 g (Tangphao et al., Br J Clin Pharmacol 1999):

Parametr	Wynik
Wyjściowe stężenie argininy w osoczu (tylko dieta, 12 osób z grupy kontrolnej)	15,1 ± 2,6 µg/mL
Stężenie szczytowe po 30 g i.v.	1 390 ± 596 µg/mL
Stężenie szczytowe po 10 g doustnie	50,0 ± 13,4 µg/mL, osiągnięte około 1 godz. po podaniu
Bezwzględna biodostępność doustna	Około 20%
Eliminacja	Dwufazowa: szybki początkowy spadek wskutek klirensu nerkowego przy wysokich stężeniach, a następnie wolniejsza eliminacja pozanerkowa. Po doustnej dawce 10 g nie zaobserwowano wydalania nerkowego

Innymi słowy, nawet duża doustna dawka 10 g podniosła szczytowe stężenie argininy we krwi zaledwie około trzykrotnie powyżej poziomu wyjściowego wynikającego z diety, podczas gdy dawka dożylna zwiększyła je około dziewięćdziesięciokrotnie.

Porównanie z cytruliną pochodzi z podwójnie zaślepionego, randomizowanego, kontrolowanego placebo badania krzyżowego z udziałem 20 zdrowych ochotników, którzy przyjmowali sześć różnych schematów dawkowania przez tydzień każdy (Schwedhelm et al., Br J Clin Pharmacol 2008):

Cytrulina podnosiła stężenie argininy w osoczu skuteczniej niż sama arginina, w sposób zależny od dawki.
Najwyższa dawka cytruliny (3 g dwa razy dziennie) zwiększyła stosunek argininy do ADMA (wewnętrznego inhibitora syntazy tlenku azotu) ze 186 do 278 oraz podniosła stężenie azotanów i cGMP w moczu, będących markerami sygnalizacji tlenku azotu.
Żaden ze schematów – ani z cytruliną, ani z argininą – nie poprawił rozszerzenia naczyń zależnego od przepływu (FMD) (standardowej miary czynności naczyń krwionośnych) względem wartości wyjściowych. Jedynie analiza zbiorcza wykazała korelację między rosnącym stosunkiem arginina/ADMA a lepszą rozkurczowością naczyń.

Zatwierdzone zastosowanie medyczne

Jedynym zatwierdzonym przez FDA preparatem argininy w bazie DailyMed jest R-Gene 10, 10% roztwór chlorowodorku argininy do wstrzykiwań (DailyMed, R-Gene 10 label 2024). Zgodnie z charakterystyką produktu:

Lek jest wskazany jako „dożylny stymulator przysadki mózgowej w celu uwalniania ludzkiego hormonu wzrostu”, co oznacza test diagnostyczny rezerwy hormonu wzrostu, a nie leczenie.
Dawka dla dorosłych wynosi 30 g chlorowodorku argininy (300 mL) we wlewie dożylnym; dawka pediatryczna to 0,5 g/kg.
Przedawkowanie u dzieci może wywołać kwasicę metaboliczną hiperchloremiczną (nadmiar kwasu we krwi); zgłaszano również reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję.
Zgłaszane działania niepożądane obejmują nudności, wymioty, ból głowy, zaczerwienienie skóry (flush), drętwienie oraz miejscowe podrażnienie żył, a wyciek roztworu poza żyłę powodował uszkodzenia skóry przypominające oparzenia.

Doustna arginina sprzedawana jako suplement diety nie ma żadnego zastosowania zatwierdzonego przez FDA.

Co pokazują badania

Uwalnianie hormonu wzrostu

Ponieważ dożylna arginina służy do wywoływania wyrzutu hormonu wzrostu w badaniach diagnostycznych, doustną argininę zaczęto reklamować jako „naturalny booster GH”. Badania pokazują jednak niewielki efekt, który źle łączy się z wysiłkiem fizycznym.

Badanie	Projekt	Główny wynik
Collier et al., Growth Horm IGF Res 2005	8 zdrowych młodych mężczyzn; pojedyncze dawki doustne 5, 9 lub 13 g wobec placebo; krew pobierana co 10 min przez 5 godz.	Dawki 5 g i 9 g podniosły poziom hormonu wzrostu (pole pod krzywą 301,5 i 524,3 wobec 186,0 min·µg/L dla placebo). Średnie wartości szczytowe wyniosły 3,9 i 6,4 µg/L wobec 2,9 µg/L. Wzrost zaczynał się ok. 30 min po przyjęciu dawki i osiągał szczyt po ok. 60 min. Dawka 13 g wywołała znaczne dolegliwości żołądkowo-jelitowe u większości badanych i nie dała silniejszej odpowiedzi
Collier et al., J Appl Physiol 2006	8 zdrowych mężczyzn; 7 g argininy lub placebo, z treningiem oporowym lub bez niego	Sam wysiłek fizyczny wywołał najsilniejszą odpowiedź hormonu wzrostu (508,7 min·ng/mL). Arginina w połączeniu z wysiłkiem dała mniejszą odpowiedź (260,5) niż sam wysiłek
Forbes et al., IJSNEM 2014	14 mężczyzn trenujących siłowo; 0,075 g/kg argininy lub placebo przed treningiem oporowym, badanie krzyżowe z podwójnie ślepą próbą	Stężenie argininy w osoczu wzrosło o około 120%, ale odpowiedź hormonu wzrostu została stłumiona (288,4 wobec 487,9 min·ng/mL przy placebo); poziom IGF-1 nie uległ zmianie

Autorzy badania z 2006 roku zasugerowali, że przysadka może wchodzić w okres refrakcji, przez co dwa bodźce występujące krótko po sobie wzajemnie się hamują, zamiast sumować (Collier et al. 2006). Dla porównania, krótkie wyrzuty hormonu wzrostu obserwowane po doustnej argininie są znacznie mniejsze i krótsze niż ekspozycja wywołana wstrzyknięciem hormonu wzrostu lub substancjami pobudzającymi wydzielanie hormonu wzrostu, takimi jak ibutamoren (MK-677).

Wydolność fizyczna

Dowody są niespójne i na ogół niskiej jakości.

Przegląd	Zakres	Wniosek
Viribay et al., Nutrients 2020	18 badań w przeglądzie, 15 w metaanalizie	Odnotowano poprawę w testach tlenowych (SMD 0,84, 95% CI 0,12–1,56, I² = 89%) i beztlenowych (SMD 0,24, 95% CI 0,05–0,43). Zasugerowano dawkę 0,15 g/kg przyjmowaną 60–90 min przed wysiłkiem
Trexler, Nutrients 2025	Opublikowany komentarz do pracy Viribay i wsp.	Wykazano, że metaanaliza zawierała liczne błędy typowe dla metaanaliz w żywieniu sportowym, które zniekształcają zbiorcze oszacowania efektu
Brooks et al., Nutr Rev 2016	62 artykuły dotyczące samej argininy lub z kofeiną i/lub kreatyną u zdrowych dorosłych w wieku 19–50 lat	Większość badań była mała i obciążona ryzykiem błędu systematycznego; arginina „zapewniała niewielką poprawę wyników sportowych lub regeneracji”, a dowody nie uzasadniały jej stosowania

SMD (standaryzowana różnica średnich) jest miarą wielkości efektu; umownie 0,2 oznacza efekt „mały”, a 0,8 „duży”. Bardzo wysoka heterogeniczność wyniku tlenowego (I² = 89%) oznacza, że włączone badania silnie się ze sobą nie zgadzały, a opublikowana krytyka podważa sposób obliczenia zbiorczych wartości. Niezależny przegląd z 2016 roku, przygotowany dla wojskowych instytucji medycznych, zakończył się wnioskiem negatywnym.

Alfa-ketoglutaran argininy (AAKG)

AAKG to forma stosowana w wielu produktach typu „NO”.

Badanie	Uczestnicy	Dawka, czas trwania	Wynik
Campbell et al., Nutrition 2006	35 mężczyzn trenujących siłowo w wieku 30–50 lat	4 g trzy razy dziennie (12 g/dobę) przez 8 tygodni wraz z treningiem, wobec placebo	Większy przyrost w wyciskaniu sztangi leżąc na 1 powtórzenie maksymalne oraz szczytowej mocy w teście Wingate; brak różnic w składzie ciała, wytrzymałości mięśniowej i wydolności tlenowej
Willoughby et al., IJSNEM 2011	24 aktywnych mężczyzn	12 g/dobę produktu AAKG (NO₂ Platinum) przez 7 dni	Wzrost stężenia argininy w osoczu; przepływ krwi, tętno, ciśnienie krwi oraz markery tlenku azotu zmieniły się tak samo jak w grupie placebo
Wax et al., JISSN 2012	8 wytrenowanych i 8 niewytrenowanych mężczyzn	Pojedyncza dawka 3 g 45 min przed wysiłkiem, badanie krzyżowe z podwójnie ślepą próbą	Brak wpływu na 1 powtórzenie maksymalne lub całkowity podniesiony ciężar w wyciskaniu leżąc bądź wypychaniu na suwnicy

Ciśnienie tętnicze

Jest to najbardziej spójny wynik dotyczący doustnej argininy, chociaż badania są niewielkie.

Metaanaliza	Badania, uczestnicy	Efekt wobec placebo
Dong et al., Am Heart J 2011	11 podwójnie zaślepionych badań RCT, 387 uczestników; 4–24 g/dobę	Skurczowe −5,39 mm Hg (95% CI od −8,54 do −2,25); rozkurczowe −2,66 mm Hg (95% CI od −3,77 do −1,54)
Shiraseb et al., Adv Nutr 2022	22 badania RCT (30 wielkości efektu)	Skurczowe −6,40 mm Hg; rozkurczowe −2,64 mm Hg. Skuteczna dawka dla ciśnienia skurczowego ≥4 g/dobę; brak istotnej zmiany powyżej 9 g/dobę, w badaniach trwających ponad 24 dni oraz u osób z otyłością
Shi et al., Nitric Oxide 2026	5 badań RCT, 202 uczestników, z 24-godzinnym ambulatoryjnym pomiarem ciśnienia	24-godzinne skurczowe −4,23 mm Hg; rozkurczowe −3,04 mm Hg. Autorzy zwrócili uwagę na małą liczbę badań

Są to umiarkowane spadki, mniejsze niż po standardowych lekach hipotensyjnych, takich jak lizynopryl czy amlodypina, a żadne badanie nie wykazało, by arginina zapobiegała zawałom serca lub udarom mózgu.

Funkcje erekcyjne

Metaanaliza 10 badań RCT z 2019 roku (540 mężczyzn z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami erekcji) wykazała, że arginina w dawce 1 500–5 000 mg/dobę, stosowana samodzielnie lub w połączeniu z innymi substancjami, zmniejszała zaburzenia erekcji w porównaniu z placebo lub brakiem leczenia (iloraz szans 3,37, 95% CI 1,29–8,77) (Rhim et al., J Sex Med 2019). Działania niepożądane wystąpiły u 8,3% przyjmujących argininę wobec 2,3% w grupie kontrolnej i żadne nie było ciężkie. Dawkowanie i czas trwania znacznie różniły się między badaniami. Zatwierdzone leki na zaburzenia erekcji obejmują syldenafil i tadalafil.

Po zawale serca: VINTAGE MI

VINTAGE MI było jednoośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniem kontrolowanym placebo z udziałem 153 pacjentów po pierwszym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (poważnym zawale serca) (Schulman et al., JAMA 2006):

Parametr	VINTAGE MI
Dawka	Docelowo 3 g trzy razy dziennie przez 6 miesięcy, dodane do standardowego leczenia pozawałowego
Główny punkt końcowy	Zmiana frakcji wyrzutowej (funkcji pompującej serca) u pacjentów w wieku 60 lat i starszych
Wynik skuteczności	Brak zmian sztywności naczyń oraz frakcji wyrzutowej w żadnej z grup
Wynik bezpieczeństwa	6 zgonów (8,6%) w grupie argininy wobec zera w grupie placebo (p = 0,01)
Decyzja	Komisja monitorująca dane i bezpieczeństwo zamknęła rekrutację ze względów bezpieczeństwa

Badacze podsumowali, że arginina „nie powinna być zalecana po ostrym zawale mięśnia sercowego”.

Skutki uboczne i zagrożenia

Dolegliwości trawienne. W badaniu ustalającym dawkę przyjęcie 13 g wywołało znaczne dolegliwości żołądkowo-jelitowe u większości uczestników (Collier et al. 2005). Przegląd systematyczny z 2016 roku wykazał, że krótkotrwała suplementacja może powodować działania niepożądane ze strony układu pokarmowego i sercowo-naczyniowego (Brooks et al. 2016).
Osoby po zawale serca. Wyższa śmiertelność w badaniu VINTAGE MI stanowi najpoważniejszy sygnał ostrzegawczy dotyczący bezpieczeństwa (Schulman et al. 2006).
Opisy przypadków po produktach „NO”. Zespół ośrodka zatruć opisał trzech młodych mężczyzn, którzy trafili na oddział ratunkowy z kołataniem serca, zawrotami głowy, stanem przedomdleniowym lub omdleniem po zażyciu suplementów „tlenku azotu” opartych na AAKG; dwóch z nich hospitalizowano. Autorzy zaznaczyli, że rozszerzenie naczyń krwionośnych mogło tłumaczyć objawy, choć nie można było wykluczyć innych przyczyn (Prosser et al., Hum Exp Toxicol 2009).
Leki na nadciśnienie. Ponieważ w badaniach arginina nieznacznie obniża ciśnienie tętnicze, jej działanie może sumować się z efektami leków przeciwnadciśnieniowych lub inhibitorów PDE5. Jest to wniosek wynikający z danych klinicznych, a nie z udokumentowanego badania interakcji.
Podanie dożylne. Charakterystyka leku R-Gene 10 ostrzega przed kwasicą po przedawkowaniu u dzieci, anafilaksją oraz uszkodzeniem skóry wskutek wynaczynienia (DailyMed 2024).

Sport i przepisy antydopingowe

Arginina nie jest wymieniona z nazwy na Liście Substancji i Metod Zabronionych WADA 2026. Jednak wlewy lub iniekcje dożylne przekraczające 100 mL w ciągu 12 godzin są zabronione w każdym czasie poza uzasadnionym leczeniem szpitalnym, zabiegami chirurgicznymi lub klinicznymi badaniami diagnostycznymi, dlatego kroplówka z argininą podlegałaby temu przepisowi (M2.2) (WADA 2026 Prohibited List). Wieloskładnikowe produkty na „pompę” należy oceniać pod kątem wszystkich zawartych w nich substancji.

Najważniejsze informacje

Prekursor tlenku azotu o słabej przyswajalności doustnej. Tylko około 20% doustnej dawki 10 g dotarło do krwi, a cytrulina podnosiła poziom argininy we krwi skuteczniej niż sama arginina.
Zatwierdzona wyłącznie w diagnostyce. Produkt zaaprobowany przez FDA to dożylny test stymulacji hormonu wzrostu, a nie lek terapeutyczny.
Wpływ na GH jest niewielki i koliduje z treningiem. Dawki 5–9 g nieznacznie zwiększały poziom hormonu wzrostu w spoczynku, 13 g powodowało głównie dolegliwości żołądkowe, a przyjęcie argininy przed ćwiczeniami oporowymi osłabiło powysiłkowy wyrzut hormonu wzrostu w dwóch badaniach.
Dowody na poprawę wydolności są słabe. Jedna metaanaliza wykazała korzyści, lecz spotkała się z krytyką za błędy metodologiczne; niezależny przegląd stwierdził znikome korzyści, a badania nad AAKG dają sprzeczne wyniki.
Niewielkie obniżenie ciśnienia tętniczego. Metaanalizy małych badań wskazują na spadek ciśnienia skurczowego o około 4–6 mm Hg.
Przeciwwskazana po zawale serca. Badanie VINTAGE MI nie wykazało korzyści i odnotowało więcej zgonów w grupie przyjmującej argininę.

Źródła

National Center for Biotechnology Information. L-arginine (CID 6322). PubChem. PubChem.
Tangphao O, Grossmann M, Chalon S, Hoffman BB, Blaschke TF. Pharmacokinetics of intravenous and oral L-arginine in normal volunteers. Br J Clin Pharmacol. 1999;47(3):261–266. PubMed.
Schwedhelm E, Maas R, Freese R, et al. Pharmacokinetic and pharmacodynamic properties of oral L-citrulline and L-arginine: impact on nitric oxide metabolism. Br J Clin Pharmacol. 2008;65(1):51–59. PubMed.
US National Library of Medicine. R-Gene 10 (arginine hydrochloride) injection, solution. Prescribing information, Pharmacia & Upjohn. 2024. DailyMed.
Collier SR, Casey DP, Kanaley JA. Growth hormone responses to varying doses of oral arginine. Growth Horm IGF Res. 2005;15(2):136–139. PubMed.
Collier SR, Collins E, Kanaley JA. Oral arginine attenuates the growth hormone response to resistance exercise. J Appl Physiol. 2006;101(3):848–852. PubMed.
Forbes SC, Harber V, Bell GJ. Oral L-arginine before resistance exercise blunts growth hormone in strength trained males. Int J Sport Nutr Exerc Metab. 2014;24(2):236–244. PubMed.
Viribay A, Burgos J, Fernández-Landa J, Seco-Calvo J, Mielgo-Ayuso J. Effects of arginine supplementation on athletic performance based on energy metabolism: a systematic review and meta-analysis. Nutrients. 2020;12(5):1300. PubMed.
Trexler ET. Common errors in sports nutrition meta-analyses lead to distortion of pooled effect estimates. Comment on Viribay et al. Nutrients. 2025;17(14):2375. PubMed.
Brooks JR, Oketch-Rabah H, Low Dog T, et al. Safety and performance benefits of arginine supplements for military personnel: a systematic review. Nutr Rev. 2016;74(11):708–721. PubMed.
Campbell B, Roberts M, Kerksick C, et al. Pharmacokinetics, safety, and effects on exercise performance of L-arginine alpha-ketoglutarate in trained adult men. Nutrition. 2006;22(9):872–881. PubMed.
Willoughby DS, Boucher T, Reid J, Skelton G, Clark M. Effects of 7 days of arginine-alpha-ketoglutarate supplementation on blood flow, plasma L-arginine, nitric oxide metabolites, and asymmetric dimethyl arginine after resistance exercise. Int J Sport Nutr Exerc Metab. 2011;21(4):291–299. PubMed.
Wax B, Kavazis AN, Webb HE, Brown SP. Acute L-arginine alpha ketoglutarate supplementation fails to improve muscular performance in resistance trained and untrained men. J Int Soc Sports Nutr. 2012;9(1):17. PubMed.
Dong JY, Qin LQ, Zhang Z, et al. Effect of oral L-arginine supplementation on blood pressure: a meta-analysis of randomized, double-blind, placebo-controlled trials. Am Heart J. 2011;162(6):959–965. PubMed.
Shiraseb F, Asbaghi O, Bagheri R, Wong A, Figueroa A, Mirzaei K. Effect of L-arginine supplementation on blood pressure in adults: a systematic review and dose-response meta-analysis of randomized clinical trials. Adv Nutr. 2022;13(4):1226–1242. PubMed.
Shi Y, Liu Y, Zhou Z, Xu S, Luo P. Reassessment of the effect of oral L-arginine on blood pressure: a systematic review and meta-analysis based on ambulatory blood pressure monitoring. Nitric Oxide. 2026;164:60–68. PubMed.
Rhim HC, Kim MS, Park YJ, et al. The potential role of arginine supplements on erectile dysfunction: a systemic review and meta-analysis. J Sex Med. 2019;16(2):223–234. PubMed.
Schulman SP, Becker LC, Kass DA, et al. L-arginine therapy in acute myocardial infarction: the Vascular Interaction With Age in Myocardial Infarction (VINTAGE MI) randomized clinical trial. JAMA. 2006;295(1):58–64. PubMed.
Prosser JM, Majlesi N, Chan GM, Olsen D, Hoffman RS, Nelson LS. Adverse effects associated with arginine alpha-ketoglutarate containing supplements. Hum Exp Toxicol. 2009;28(5):259–262. PubMed.
National Institutes of Health, Office of Dietary Supplements. Dietary Supplement Label Database: search for “arginine alpha-ketoglutarate” (accessed November 2026). NIH DSLD.
World Anti-Doping Agency. The 2026 Prohibited List. In force January 1, 2026. WADA.

L-arginina